Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν

                                                         Μ. Κατσαρός, Υστερόγραφο

Διαβάζουμε:  Ο  χρόνος δεν περιμένει, διαχείριση χρόνου, πυκνός χρόνος, χρόνος εκλογών, κερδίζουν χρόνο, χρόνος, χρόνος… Ο χρόνος   παντού και πάντα.   Aπόλυτος κυρίαρχος των εξελίξεων.

Προβάλλεται ως μεγάλο επίτευγμα των κυβερνώντων η εξάντληση της κυβερνητικής θητείας, ενώ οι προηγούμενοι δεν το κατάφεραν. Οι αντίθετοι υποστηρίζουν ότι παρά τη χρονική διάρκεια, ο χρόνος ουσιαστικά έχει «παγώσει», λόγω των βλαπτικών κυβερνητικών επιλογών που μας πήγαν πίσω. Άλλες απόψεις προτείνουν ένα χρονικό προκαθορισμό όλων των πολιτικών εξελίξεων για τα επόμενα χρόνια, ώστε να ελεγχθούν οι εξελίξεις, να μοιραστούν εξουσίες και ρόλοι και να αποφευχθούν  απρόοπτα και  αβεβαιότητες.

Σκεπτόμαστε ένα Μέγα-Ρολόι, ένα Ναό ή ένα Ρομπότ του Χρόνου που θα μετράει τη ζωή και στο οποίο θα δηλώνουμε την υποταγή μας. Θα προγραμματίζεται  κατάλληλα και θα θέτει σε κίνηση ροές γεγονότων όπως γίνεται με τα ραντεβού στο οδοντιατρείο, το κομμωτήριο ή το συνεργείο των αυτοκινήτων.  Ένας  κόσμος κουρντισμένος, με προδιαγεγραμμένο μέλλον.  Φτιαγμένος από ένα χρόνο απόλυτο, ομοιόμορφο, με φευγαλέες εικόνες-φαντασιώσεις-είδωλα, χωρίς  υλική υπόσταση. Ποιός ελέγχει, ποιός  κινεί τα νήματα στον κόσμο αυτό; Πώς παράγονται τα γεγονότα, από ποιους και για ποιο σκοπό;  Και τί δεν θα μπορούσε  να ερευνήσει στον κόσμο αυτό ένας συγγραφέας, ένας Κάφκα, ένας Προυστ της εποχής.

Αναγγελία-ενόψει εκλογών-μιας τρομακτικής πόλωσης, ενός ολέθριου διχασμού. Θα επιβληθούν-λένε- αμείλικτα διλήμματα ώστε  να αυξηθεί η συσπείρωση και να κλείσει η ψαλίδα

Κάποια ερωτήματα:   Φρικτή σύγκρουση με τα δυο  κόμματα  να εφαρμόζουν τις ίδιες συνταγές/μέτρα που έχουν επιβληθεί;   Συγκυβερνώντας  με την ακροδεξιά και άλλες δεξιές αποφύσεις;  Τρομακτικά διλήμματα απο  κόμματα  που δεν αναγνωρίζονται στην

ιστορική διαδρομή στις δυνάμεις αλλαγής (όταν δεν ήταν στην αντίπερα πλευρά)-ταυτοποιούνται περισσότερο ή λιγότερο ως   συντηρητικοί βραχίονες-θεματοφύλακες.  Επιμύθιο: Τα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά με  τον ίδιο στόχο, τον ίδιο τρόπο. «Αρετή», «κάθαρση» και «ηθικοπλαστικός εξαγνισμός»,  όπως παλιά. Κυκλικός-επαναληπτικός-κουραστικός χρόνος.

Έχουμε να προτείνουμε μια διαφορετική αντίληψη του χρόνου και των επιδράσεών του.  (Αντλούμε μερικές ιδέες από την περίφημη θεωρία της Σχετικότητας, και άλλες κοινωνικο-πολιτικές Σχολές).

Πρώτα-πρώτα  ο χρόνος δεν είναι ανεξάρτητος από το χώρο, αλλά αποτελεί μια ενότητα με αυτόν. Τί σημασία έχει να επικαλούνται  τη χρονική διάρκεια της διακυβέρνησης, όταν ο χώρος (το περιεχόμενο της  διακυβέρνησης),  παραμένει ελλειμματικός; Οκτώ χρόνια διακυβέρνησης της κρίσης και δεν έχουν αρθεί οι λόγοι εμφάνισής της στο κράτος, τους θεσμούς, την οικονομική-κοινωνική ζωή.  Σε πολλές περιπτώσεις η κατάσταση επιδεινώνεται-ο χρόνος κυλά ανάποδα. Ελάχιστες  οι αλλαγές ουσίας, κυρίως στο πρώτο διάστημα. Ο χρόνος αντί για καταφύγιο ελπίδας γίνεται φυλακή, που μετρά αδυσώπητα έργα και συμπεριφορές κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.

Τί και αν κερδίζεις τις μάχες του τακτικισμού, αλλά  χάνεις τον πόλεμο ανασυγκρότησης  της χώρας;

Αν κερδίζεις σε χρόνο εξουσίας και χάνεις σε χώρο ιδεών;

Αν κερδίζεις την «εύνοια» των ολιγαρχών και χάνεις τον «έπαινο του Δήμου»; «Άλλα ζητά η ψυχή σου για άλλα κλαίει».  Ιδέες να υπηρετήσουμε, σκοπούς ή αρχές να ακολουθήσουμε.

Όταν μιλάμε για «ανάκτηση του χαμένου χρόνου» από το μαρασμό και  την παρακμή, δεν μπορούμε να μη λαμβάνουμε υπόψη μια σημαντική παράμετρο, την ταχύτητα  με την οποία .κινούνται τα πράγματα. Η ταχύτητα αλλάζει τα πάντα, ακόμα και το χώρο-χρόνο.

Εποχή των μεγάλων ταχυτήτων,  στο φυσικό όριο της ταχύτητας του φωτός. Αλλάζουν οι κλίμακες του χρόνου (τα ρολόγια πηγαίνουν πίσω) και του χώρου (οι αποστάσεις μικραίνουν ή εκμηδενίζονται).

Η αντίθεση: Οι αγορές, τα κεφάλαια, η πληροφορία κινούνται σε ένα στιγμιαίο χρόνο σε ένα παγκόσμιο υπερχώρο, ενώ η πολιτική,η εργασία, τα κοινωνικά συστήματα εγκλείονται στον τοπικό και εθνικό χώρο.

Οραματιζόμαστε ένα Άλλο Σχέδιο για την κοινωνική-πολιτική ζωή στις «συμπυκνωμένες»  κλίμακες χώρου-χρόνου,  όπως το κατάφερε παλιά η σοσιαλδημοκρατία στις κλίμακες της βιομηχανικής περιόδου. Σαν  αναζήτηση μιας Θεωρίας των Πάντων στον φυσικό κόσμο που θα ενοποιήσει τον μακρόκοσμο της Σχετικότητας με τον μικρόκοσμο της Πιθανοκρατίας.

Δεν υπάρχει μονοδιάστατες συνταγές. Ίσως είχε δίκιο ο διάσημος εκείνος Στήβεν Χώκινγκ όταν μας συνιστούσε να προχωρήσουμε σταδιακά, αξιοποιώντας κάθε θεωρία, κάθε ενέργεια. Που ανοίγει δρόμους και οδηγεί σε πολλαπλές δυνατότητες  κατανόησης-πρόβλεψης και παρεμβάσεων. Προς μια Ενιαία Θεωρία που ποτέ δεν τα εξηγεί όλα, αλλά είναι τομή στη συνεχή βελτίωση της ανθρώπινης ζωής.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΟΥΚΑΣ

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Εκπληκτική ανάλυση, ριζοσπαστική και καινοτομική, στοχαστική και κοσμοθεωρητική. Μα φίλε μου Χρήστο, τι να καταλάβουν από αυτά οι Πολάκηδες και οι Φλαμπουράρηδες; Υπάρχει καμιά πειστική ανάλυση άραγε από τα μεγαλόσχημα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τι ακριβώς κάνουν και σε τι έγκειται η πολιτική τους και η τέχνη του κυβερνάν που ασκούν πέραν από την απόλυτη απόλαυση των αγαθών της εξουσίας;

  2. Αγαπητέ Νίκο, όλα αλλάζουν, ή μπορεί να αλλάξουν. Τίποτα δεν μένει το ίδιο. Όλα κινούνται για την επόμενη μέρα. Γράφω ότι μας ενδιαφέρουν οι χώροι και πως κινούνται στο χρόνο, δηλ. οι δυναμικές, οι ενέργειες, οι σχέσεις οι δράσεις, οι πράξεις κ.α. Γράφεις ακατάπαυστα για αυτά. Ευχαριστώ για το σχόλιο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here