Frontears: Αίσθηση φυγής προς ένα πιο δίκαιο κόσμο

 

 

frontearsrialto6Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Το δάκρυ δεν πρέπει ποτέ να στεγνώνει στα σύνορα της απόγνωσης…

Επί της αρχής! Υπερβαίνοντας τις (καλές;) προθέσεις. Με τον διαχρονικό τρόπο της πραγματικής τέχνης. Που πρωτοπορεί της (όποιας) συγκυρίας. Που καλείται να την αναγνώσει σε (κάθε) παρόντα χρόνο με τον (απελευθερωτικό) τρόπο του μέλλοντος. Αρνούμενη να αιχμαλωτιστεί από αυτή. Γιατί; Διότι μόνο έτσι μπορεί να διεκδικήσει να την απελευθερώσει από τα δεσμά της.

Γιατί; Διότι κάθε παρέμβαση «τέχνης» τούτους τους δραματικούς πρόσφυγες καιρούς που δεν υπηρετεί τη ζωτικότερη όλων αίσθηση φυγής προς ένα πιο δίκαιο κόσμο, είναι δείγμα ευτελισμού (του οικουμενικού ρόλου) της τέχνης.

Τι “είδαμε” δοσμένο ως παρέμβαση τέχνης τούτους τους πρόσφυγες καιρούς; Αυτό, που ιδιαίτερα προβεβλημένο από τα ΜΜΕ “είδαμε” ήταν τα σύμβολα του αφανισμού ανθρώπινων υπάρξεων – ρούχα πλέοντα και σωσίβια αφημένα στις ακτές – ωσάν με μαγικό αραβικό χαλί αστραπιαία να μεταφέρονται και εικαστικά να εκτίθενται, στις ευλαβείς μητροπόλεις/ προορισμούς όπου ποτέ εν ζωή δεν αφίχθηκαν. Καλές (γιατί όχι;) οι προθέσεις αλήθειας του όποιου εικαστικού συμβολισμού, δεν είναι αυτές που έχει νόημα να αμφισβητηθούν, στα σίγουρα άλλωστε όλες οι κολώνες της ευμάρειας έχουν κτιστεί και “ντυθεί” στο διάβα των χρόνων με πολλά εκατομμύρια καταθέσεις ζωών κατατρεγμένων. Όμως “ο δρόμος προς την κόλαση” πάντα ήταν και θα είναι με καλές προθέσεις στρωμένος. Το προϊόν τους στην συγκεκριμένη συγκυρία “λέει” ότι ταυτόχρονα με το εν εξελίξει έγκλημα, την εν εξελίξει Ύβρη, επιχειρείται ένα ακόμα μεγαλύτερο, μια ακόμα μεγαλύτερη. Η παράλληλη συλλογική Κάθαρση.

frontearsrialto8

FRONTEARS: Αλίμονο στο δάκρυ που έχει τόσο πολύ χυθεί ώστε πλέον να έχει στεγνώσει, να έχει στεγνώσει τόσο ώστε να μπορεί ο συμβολισμός του εικαστικά να εκτίθεται. Αλίμονο και στην περί τέχνης σκέψη που δεν επιμένει στην αρχή ότι αυτό το δάκρυ δεν πρέπει ποτέ να στεγνώνει στα σύνορα της απόγνωσης. Επί της αρχής, χρέος (έναντι του) πολιτισμού.
Επί της αρχής. Χρέος της τέχνης έναντι του πολιτισμού. Έτσι πρέπει να γίνει. Διότι αυτή η συνομιλία των ανθρώπων του πολιτισμού και των τεχνών με τις συλλογικές συμβάσεις – αυτές που κλείνουν κάποιους κύκλους ιστορικούς ασυμμετρίας για να εγγυηθούν εξ αρχής την συμμετρία των αμέσως επόμενων μέχρις ότου και αυτή να εκπέσει συμπαρασύροντας και τις συμβάσεις που εν αρχή την εγγυήθηκαν – αυτή η συνομιλία με τις συλλογικές ενοχές, πρέπει να γίνει όπως της πρέπει.

FRONTEARS: Άρνηση της περί τέχνης σκέψης που “θέλει” αυτό το δάκρυ να είναι ταγμένο να στεγνώνει, να εκτίθεται εικαστικά, αντίβαρο στην εικαστική του έκθεση που μοιάζει να υπαγορεύει σε αυτό το δάκρυ στεγνό να παραμένει μόνιμα – ωσάν νομοτελειακά – στα σύνορα της απόγνωσης.

frontearsrialto3

*Η χορευτική παράσταση FRONTEARS (Αμφίδρομο Χοροθέατρο, χορογραφία Έλενα Χριστοδουλίδου, μουσική Άντης Σκορδής, οπτικό υλικό/ εικαστικά Κλίτσα Αντωνίου, κοστούμια Λάκης Γενεθλής, φωτισμός Άλεξ Γιότοβιτς, επί σκηνής οι χορευτές Παναγιώτης Τοφή, Ήβη Χατζηβασιλείου, Στέφανη Παπαδοπούλου, Κρίστια Πιτσιλλίδου, Άννα Πιπερή) παρουσιάστηκε το βράδυ της Κυριακής 20 Μαρτίου στη Λεμεσό κλείνοντας την τρίτη και τελευταία βραδιά της 16ης Κυπριακής Πλατφόρμας Σύγχρονου Χορού.

Ήταν μια μοναδική στιγμή τέχνης χορού, αντίβαρο στην υπέρ- προβεβλημένη των καιρών εικαστική σκέψη “περί προσφυγικού” που “θέλει” το δάκρυ να έχει πλέον οριστικά στεγνώσει στα σύνορα της απόγνωσης. Μια πολύ σοβαρή ένδειξη, ταυτόχρονα, ότι – έστω και με σημείο εκκίνησης την πολύ μικρή και σχετικά απόμακρη από τα ευρωπαϊκά πεδία όπου διαμορφώνονται οι κυρίαρχοι όροι “διαχείρισης του προσφυγικού” Κύπρο – το είδος της τέχνης που συνομιλεί επί της αρχής με τις συλλογικές ενοχές αρνούμενο εξ αρχής να τις αποκαθάρει/ παγώσει, είναι πανέτοιμο να “μιλήσει”.

Ήδη κτίζεται ο “λόγος” του και θα κτίζεται συνέχεια τούτους τους πρόσφυγες καιρούς, αναμετρούμενος με τους φαινομενικά κυρίαρχους των καιρών (πλουσιοπάροχα αμειβόμενους) πολύ-χαρακτήρες τέχνης που αρνούνται τον διαχρονικά έναν και μοναδικό θεμελιώδη/ υπαρξιακό της. Το χρέος έναντι του πολιτισμού.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here