Φωτεινή Στεφανίδη: «Ξημέρωσε Φλεβάρης»

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Και συ Φλεβάρη μου διώξε το χιόνι
κάν’ το για χάρη μου να μην κρυώνει»
Λευτέρης Παπαδόπουλος

«Τα χιόνια λειώνουν κι ανοίγουν φλέβες στη γη, σαν φλέβες φουσκώνουν και οι ρίζες φυτών και δέντρων, μαζεύουν δύναμη να δώσουν στους βλαστούς και στα λουλούδια, ν’ ανοίξουν τα πετάγματα στα κλαριά – πώς θα πεθάνουν από έρωτα κι αυτά. Κι εμείς τα δικά μας· Τελώνου και Φαρισαίου, και αρχή Τριωδίου, και Τσικνοπέμπτη, και όλο και μυρίζει ξανά το καλοκαίρι. Αργούν τ’ ανθίσματα και τα κελαηδίσματα φέτος, και το Τριώδιο έρχεται βιαστικό με την καθαρά Δευτέρα, μαζί και τους χαρταετούς της – όλα μέσα στον Φλεβάρη. Οι ανεμώνες ανθίζουν στα χιονισμένα βουνά, τα ξιδάκια ανοίγουν τις καμπανούλες τους το μεσημέρι και τις κλείνουν το βράδυ. Μα η μυγδαλιά δεν άνθισε φέτος ακόμη, θα πάρει τους ανθούς της ο Φλεβάρης, ίσως κι ο Μάρτης. Η κροκάτη καλέντουλα ανοίγει τώρα τα λουλουδάκια της στα οικόπεδα (ενώ είναι του Γενάρη αγαπημένη), η μαργαρίτα δροσερό βλαστάρι, ούτε που το σκέφτεται ν’ ανθίσει, το κίτρινο γιασεμί κάτι αρθρώνει, το άσπρο σιωπά, το ίδιο και η γαζία που είχε τόση όρεξη τον Δεκέμβρη για λουλούδι. Ο εχίνοπας, πόσο άργησε κι αυτός. Από εκεί που ήταν στόλισμα για την Πρωτοχρονιά, τώρα μόλις αρχίζει ν’ ανθίζει τους μυρωμένους καταρράχτες· βάζοντας όλο το πρόσωπό μέσα στον ανθό του έρχεται ευωδιά γλυκύτερη και από αυτήν του σπάρτου, δροσίζεται η ψυχή». Φλεβάρη, καλώς όρισες με ένα ποτηράκι τσίπουρο, μεσημεράκι για λίγο έξω στην αυλή, με το παλτό κουμπωμένο ώς επάνω, να δούμε παλιές σου μέρες από τα ημερολόγια της Φωτεινής.

Πάμε ξανά βήμα βήμα, γουλιά γουλιά κι αφήνουμε τις ζωγραφιές να αφηγηθούν;


Όταν ο καθρέφτης βγάζει φτερά με θεατή το κίτρινο γιασεμί


Μελάνι στο υγρό χαρτί, φτιάχνει φλέβες, ίδιος Φλεβάρης


Πόσο καλά κρύβει τη μνήμη του παλιού φολκσβάγκεν κι ενός ποιήματος που άλλαξε ζωή ολόκληρη

Ό,τι χρώμα ανθίζει ο ήλιος στο λουλούδι, με το ίδιο ζωντανεύει το πρόσωπο, με το ίδιο και η αληθινή ανεμώνα

Τ’ όνειρο για ένα σπιτάκι στην ακρογιαλιά, και πόσο το τσίπουρο (και γιατί;) μοιάζει με θάλασσα και πίνουμε ένα μικρό καλοκαίρι και δροσίζεται ξανά η καρδιά

Για λογότυπο πού αλλού να ψάξω απ’ τον κισσό και τα σαλιγκάρια της στεριάς;


Καδραρισμένες ισορροπίες υπό το βλέμμα της καλέντουλας του αγρού

Ωδή στο κίτρινο του Φλεβάρη. Λεμόνι, βρούβα, φεγγάρι, ακόμη και ο γάτος και τα χασμουρητά του, κίτρινα κι αυτά


Βαστάει ακόμη ο νάρκισσος – να και κάποιος που τρέφεται με το κρύο. Φεύγει όμως, έρχεται ο μυρωδάτος εχίνοπας να συνοδέψει τον ύπνο τον ακριβό

Print Friendly, PDF & Email

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. … σαν ωδή στο χρώμα! Σαν για να διώξει το κρύο, αν κι ο Φλεβάρης δεν το χει σε τίποτα ν’ ασπρίσει τα πάντα…
    Καλό μήνα!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here