Φωτεινή Στεφανίδη: «Μυρωδιά καρπουζιού Δεκέμβρη μήνα»

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει»

Παρασκευάς Καρασούλος

«Δεκέμβρης σημαίνει Χριστούγεννα, παραμονή του νέου Χρόνου, γέννηση, ελπίδα, αστέρι, φως. Σημαίνει το πρώτο ξάνοιγμα της μέρας, σημαίνει και το σποράκι της άνοιξης που αρχίζει πολύ σιγανά να ξυπνάει. Κι ακόμη δώρο και χαρά σημαίνει, αγάπη, παραμύθι και παιχνίδι, απαντοχή και υπομονή, καρπισμένη αγγελικούλα, ανθισμένο εχίνοπα και γαζία, κερί αναμμένο στο τραπέζι, σπίρτο σβηστό σε κοριτσίστικο χεράκι. Κρασοπότηρο γεμάτο αλλά και πόδια παγωμένα. Ξεφάντωμα αλλά και ερημιά. Για όλους όμως ανεξαιρέτως, Δεκέμβρη μήνα ακούγεται η τελευταία λέξη της παλιάς άνοιξης και μαζί η πρώτη της νέας και μάλιστα ανήμερα Χριστούγεννα. Πόσο παράξενο και ίσως ξαφνικό και απότομο, όσο παράξενα και απότομα φανερώνονται τα ζουμερά ρουμπίνια όταν σκάει το ρόδι στο κατώφλι». Μιλάμε για τον Δεκέμβρη ανοίγοντας το «Κάτι παράξενο απόψε συμβαίνει» της Φωτεινής Στεφανίδη.

Πόσες ιστορίες-ταξίδια κλείνει μέσα του αυτό το βιβλίο;
Έντεκα, όσοι και οι μήνες που ενώνονται και τους κουβαλά όλους μαζί ο Δεκέμβρης, έντεκα, όσες και οι κούκλες της παλιάς μπάμπουσκας.
Παλιές ιστορίες και πασίγνωστες, μα αυτό δεν ζητάμε; Το παλιό και γνώριμο να του φερόμαστε ελεύθερα, χωρίς αναστολές και που αλλάζει το ίδιο μέσα μας συνεχώς, αλλάζοντάς μας κι εμάς.
Ξεκινάει ο ήρωάς μας, αποχωρώντας από τη σιγουριά του σπιτιού, και μέσα από το ρούχο του ύπνου για όλους τους άλλους, επισκέπτεται τα έντεκα παραμύθια, τα έντεκα φύλλα της καρδιάς μας. Και δεν υπάρχει αντιστοιχία· κάθε παραμύθι, ένας μήνας και όλοι μαζί. Μυρωδιά καρπουζιού μες στο κρύο…

Γιατί «απόψε»;
Όλα μόνο σε μια στιγμή, σε μία ώρα, σε μία μέρα, σε μία εποχή, σε μία χρονιά, σε μια ζωή, όλα «απόψε», πάντα «απόψε».

Κι απόψε λοιπόν; Μια βραδιά Δεκεμβρίου του 2017;
Στροβιλίζονται τα παραμύθια, αλλάζουν γλώσσα, νόημα, προορισμό. Γιατρεύουν και φοβίζουν, ανθίζουν και καρπίζουν, μαραίνονται και ξανανθίζουν. Χτυπάει η καρδούλα τους, μας στερεώνουν, μας ταξιδεύουν. Και στα πιο δύσκολα μας παραστέκουν και μόλις ακουμπάμε πάνω τους εξαφανίζονται και πέφτουμε, κι αυτά πάλι μας σηκώνουν, και πάλι αδιαφορούμε και φεύγουν και όταν τα αποζητούμε εκεί, παρόντα. Και σίγουρα θα είναι Δεκεμβρίου η βραδιά της παρουσίας τους.

Κλείνει ο κύκλος;
Και ανοίγει μαζί. Μικρέ μου πρίγκιπα ξανά θα εξημερώσεις την αλεπού, ξανά θα κλάψεις. Κοκκινοσκουφίτσα, πάλι θα με τρομάξεις με το θάρρος σου και βρεθεί ο Λύκος στα σωθικά σου. Κοριτσάκι μου με τα σπίρτα, θα βρεθεί ένα καρπούζι στον ουρανό, δεν θα σταματήσεις να κρυώνεις. Νάνοι, νάνοι εφτά, κρυφοί εραστές, πάντα θα στηρίζονται οι ωραίες στη δύναμή σας. Γουρουνάκι μου, εσένα, το πρώτο, του άχυρου, θα αγαπώ παντοτινά. Πινόκιο, μοιάζαν οι πατεράδες μας, ποτέ μου δεν κατάλαβα πώς ξανοίχτηκες στο ψέμα με τέτοιον πατέρα. Αλίκη, παράξενα μεγαλώνεις και μικραίνεις, ταιριάζεις κλειδιά και πέφτεις στο κενό κοιτώντας περίεργα, ποια είσαι… Κοντορεβιθούλη, πώς τα καταφέρνεις στ’ αλήθεια, αγοράκι μου· κι εσύ, στρατιώτη μου μολυβένιε, έχεις ακόμη φυλαγμένη αγάπη, την περιμένω…

 

Print Friendly, PDF & Email

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ταξιδιάρηδες και ταξιδιώτες και ταξιδευτές του ονείρου, ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας σας! Ο μήνας μας! Τα πιο μακρινά, τ’ απροσδόκητα, τα πέραν του κόσμου τούτου, τα πιο διασκεδαστικά και στα κατάβαθα, στο πιο κρυμμένο φως και στο κύτταρο της ποίησης, και στον πυρήνα της ανθρωπιάς μας … Αυτά τα ταξίδια στα παραμύθια – πάει να πει στην αγνή αλήθεια – αυτά είναι του Δεκέμβρη… Στο «Κάτι παράξενο απόψε συμβαίνει» εκεί, ακριβώς εκεί! πυκνώνει ο δεσμός μας! Καλό μήνα Φωτεινή! Καλό μήνα Γιώργο! Καλό μήνα!…

  2. Eυχαριστώ, Φωτεινένια μου, γι’ αυτά τα παράξενα που συντελούνται σ’ αυτό τον φιλόξενο χώρο. Σαν να σκάλισες με την τσιμπίδα τη φωτιά και να άκουσα πάλι τα καρκατζόλια την ώρα που η γιαγιά Ανθούλα τηγάνιζε τα λαλάγγια παραμονή των Χριστουγέννων. Πόσες και πόσες μνήμες δεν αναμόχλευσες. Αυτή η Άνοιξη στο καταχείμωνο! Σ’ ευχαριστώ για την ελπίδα! Καλό μήνα!

    • Πετώντας με την καρπουζόφλουδα για πότε βρεθήκαμε καλή μου Γεωργία! Βρε τα λιχούδικα τα καρκατζόλια! Καλό μήνα, φιλιά σε όλη την όμορφη οικογένεια!

  3. Κι εκείνη ο κοπελίτσα, Φωτεινούλα μου, που η μανούλα του είχε εγκαταλείψει το σπιτικό από την ανέχεια- στην Βηθλεέμ, λίγο πριν την γέννηση του Ναζωραίου- Σάρα την έλεγαν και διαρκώς την περίμενε- μέχρι την νύχτα που είδε στον ουρανό το μέγα άστρο και έσπευσε προς το σπήλαιο με τον σκύλο της, Τζάκο το όνομά του. Αχ, και όταν είδε την Παναγία, από την λαχτάρα της, θάρρεψε πως ήταν η μητέρα της και έκλαψε, κλάμα βουβό. «Ίμα, Ίμα» φώναζε που θα πει μάνα. Και η νέα μανούλα, την χάιδευε στην ποδιά της, και όταν την ησύχασε, «Σάρα, δεν θα χαιρετίσεις τον αδελφούλη σου;» της είπε «για σένα ήλθε, παιδί μου». Εκείνο το κοριτσάκι μου είχε τρυπήσει την καρδιά. Όπως μου την τρυπούν και αναμνήσεις στο βιβλίο σου που το είχα παρουσιάσει καμαρώνοντάς το στην Ελευθεροτυπία. Δεν θυμάμαι πότε, τα χρόνια τρέχουν αλλά οι αναμνήσεις στέκονται σταθερές, αμετακίνητες, μη και ξεφύγουμε από τα ωραία και τα ανθρώπινα όπως εσύ τα επανασύρεις και τα αναπλάθεις με τον λογισμό σου και το όνειρό σου. Γλυκιά μου φίλη, ευχαριστώ που με την γραφή και τις εικόνες σου γεμίζεις γλυκιά συγκίνηση νου και καρδιά και μαζί την αίσθηση του ωραίου και ταπεινού.
    Καλά Χριστούγεννα. Σε όλο τον κόσμο, εύχομαι. Και πάλι ευχαριστώ. Νοτισμένα μάτια, νοτισμένες ψυχές- να τα γραφτά σου.

    • Ίμα η Παναγιά για όλους τους πονεμένους, αγαπημένη μου με την τρυφερότατη ιστορία, τόσο τρυφερή που τρυπά την καρδιά. Και «Ίμα» ας σημαίνει όποιον χάνεις και ελπίζεις ακόμη κι όταν η ελπίδα δεν έχει κανένα λόγο να υπάρχει. Για το βιβλίο και τον ωραίο έπαινό σου, ούτε κι εγώ θυμάμαι πότε. Μόνο θυμάμαι ότι η ελπίδα ήταν δυνατότερη. Και σήμερα η φιλία γίνεται στερεότερη. Δικό μου το ευχαριστώ, ξεχωριστή μου φίλη, για την όμορφη αφήγηση και τον παραλληλισμό σου, όλον τρυφερότητα.
      Με το καλό τα Χριστούγεννα, ολοένα και πιο νοτισμένα, και από τα λόγια σου. Σ’ ευχαριστώ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here