Φωτεινή Στεφανίδη: «Μέρες του Απρίλη»

 

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Το Μιλάνο βούλιαζε στο χιόνι κι Εκείνος

τόσο ανθρώπινα νεκρός που η Ανάσταση

έμοιαζε παραδοξολόγημα.

(…)
Οι τύποι των ήλων πρώτο πλάνο

στα ξυλιασμένα Του πέλματα

(και στα δικά μας)

– πλην των ψεύτικων,

ρόδο αμάραντο κανένα;

Χρήστος Μπουλώτης, MANTEGNA, «CHRISTO MORTO» Πινακοθήκη της Μπρέρα)

 

«Πολύ κρύο εφέτος. Πρωταπριλιά και δεν τόλμησαν ακόμη ν’ ανοίξουν τα ρόδα. Λίγα κεφαλάκια τους ξεμύτισαν κι αρχίζουν να μεθούν κι αυτά με το ίδιο τους το άρωμα. Αλλά οι μαργαρίτες… Τι δροσιά, τι δύναμη μετά τα φετινά κρύα. Τα κοτσύφια, τι δροσιά, τι δύναμη κι αυτά. Τ’ αρσενικά στο πιο ψηλό κλωνί, στην πιο ψηλή κεραία, τα θηλυκά χτίζουν, χτίζουν. Α, δεν σου είπα… προχτές στο χωριό, μια ψαλιδωτή ουρά έτρεχε θαρρείς μοναχή της στα κεραμίδια. Αχ και να γινόταν αυτή η γνώση, η ουσία της να ερχόταν στη ζωή μας». Τελευταία δροσερή μέρα του Μάρτη, ξεφυλλίζουμε σελίδες Απριλίου από τα ημερολόγια της Φωτεινής Στεφανίδη και ετοιμαζόμαστε να βγάλουμε την κόκκινη και την άσπρη κλωστή απ’ το χέρι, για τα κεραμίδια, να τις πάρουν τα χελιδόνια.

 

Ξεκινάμε;
Από την πρώτη του. Μήπως αυτός δεν είναι και ο πρώτος της χρονιάς; Αυτός δεν ξεκινά ανθίζοντας τον κόσμο και ολοκληρώνουν όλοι οι άλλοι μήνες ο καθένας με τη σειρά του;

Πρωταπριλιά λοιπόν, και ο Απρίλης άγγελος σκυφτός μα και χαρούμενος, φέρνει τη νέα ζωή. Δυο ανάσες η Μεγαλοβδομάδα. Κάλες, πασχαλιές, βιολέτες, φρέζες, γαρύφαλλα και ρόδα, θα είναι φέτος όλα μπουμπούκια. Θα είναι ύμνος για τη ζωή αυτός ο επιτάφιος.
Κι ας μείνουμε στο ξεκίνημα σαν και τον Απρίλη.

Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρηνούλας την Τρίτη του Πάσχα ή αλλιώς στις 9 του μήνα, τι γλυκιά μέρα και με πόσο πόνο. Μέγας Κανών, Ασυγκρίτου, Αη Γιωργιού… Μόνο να διαβάζεις το εορτολόγιο του Απρίλη, φτάνει. Ποίημα.

Πρόσωπα, πρόσωπα του Ύμνου του Ακάθιστου, της Μεγάλης Παρασκευής, της Μεγάλης Ανθοφορίας.


Θάνατος και ανάσταση, και ο ήλιος στον Ταύρο.

Ακόμη μοσχοβολάει ο καφές και το κεχριμπαρένιο κρασί εκείνης της δεύτερης του Απρίλη, πίσω απ’ το κυματιστό θαλασσινό παράθυρο. Οι καμπανούλες με τους γαλάζιους μίσχους, στολίδι για το τραπέζι του Μυστικού Δείπνου που επαναλαμβάνεται σταθερά στρωμένο στο πάντα μυστικό φως του.

Μια ευχή;
Ας γίνει μια Ανάσταση λαμπρή και σιωπηρή όπως προσδοκούν οι καρδιές που αγαπάνε.

 

Print Friendly, PDF & Email

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Εικόνες και χρώματα, κοντυλιές που γέρνουν σαν μίσχοι, ανθοί που γέρνουν από το βάρος της ομορφιάς, κελαηδισμοί, ευωδιές, χελιδονίσματα, ο Απρίλης είναι το κείμενο και οι εικόνες σου, Φωτεινή μου, όμορφα μας τον έφερες, καλόδεχτος να ΄ναι. Και μακάρι να γίνει μια Ανάσταση λαμπρή και σιωπηρή, «όπως προσδοκούν οι καρδιές που αγαπάνε” κατά πως έγραψες. Εύγε, ξανά Φωτεινή. Γέμισε φως το γραφείο μου.

    Κι εγώ, απ’ τη μεριά μου θα στείλω λίγους στίχους από ένα τραγούδι που συνήθιζαν να τραγουδούν οι Έλληνες στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Σου το αφιερώνω. Και στο Γιώργο, επίσης:

    «To λεν τ’ αηδόνια”

    Τώρα ειν’ Απρίλης και χαρά, τώρα είν’
    καλοκαίρι,
    το λεν’ τ’ αηδόνια στα κλαριά, κι οι πέρδικες
    στα πλάγια,
    το λεν οι κούκοι στα ψηλά, ψηλά στα καταράχια,
    παν και κοντά οι τσοπάνηδες, βαρώντας τη
    φλογέρα…

  2. Πόσο καλοδεχούμενα όλα τα λόγια σου Ελένη μου, πόσο σ’ ευχαριστώ. Και για το τραγούδι σ’ ευχαριστώ με τον συμβολισμό του που μένει ακέραιος. Καλόδεχτος ο Απρίλης, και του χρόνου, καλή και ευγενική μας

  3. Φωτεινή, αγαπώ τις ζωγραφιές σου! Είναι φρέσκες, σαν το πρώτο φως! Είναι διάφανες, και μέσα τους τα πράγματα αναπαρθενευμένα!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here