Φωτεινή Στεφανίδη: «Ιούλιος, χρόνια τώρα, με δυο φίλους κι έναν βασιλιά»

 

 

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

«(…) Κάποτε (…) ένα μεσημέρι τον Ιούλιο (…) ήρθαν και κάθισαν λίγο παραπέρα μια νέα γυναίκα (…) κι ένας σιωπηλός άνδρας (…) Τα λόγια τους δεν είχαν κανένα βάρος (…) οι μόνοι άνθρωποι που είδα στη ζωή μου να μην έχουν το αρπαχτικό ή το κυνηγημένο ύφος (…) που τους κάνει ν’ ανήκουν στο κοπάδι των λύκων ή στο κοπάδι των αρνιών (…)  Τους συναπάντησα πάλι την ίδια μέρα (…) πλησίασαν και φιληθήκανε (…) Ρωτιόμουν αν ήξεραν πώς είχαν βγει από τα δίχτυα του κόσμου…»

Γιώργος Σεφέρης, «Ο κ. Στρατής Θαλασσινός», αποσπάσματα

«Ένα μεσημέρι του ’96, αρχές Ιουλίου, καταμεσήμερο, μπροστά στην τότε βιτρίνα της “Γνώσης” στην Ιπποκράτους, εκεί που κοίταζα -τι άλλο- βιβλία, ακούω δίπλα μου κι ας είχε τόσο θόρυβο ο δρόμος: “Έχω γράψει μια παραμυθένια ιστορία. Και θα ήθελα να τη ζωγραφίσεις εσύ”. Γυρίζω, ζεστή η ματιά και το χαμόγελο. Ο Χρήστος Μπουλώτης. “Εντάξει”, είπα αμέσως. Για πότε μου έδωσε το θαυμαστό γραπτό και κάναμε την πρώτη κουβέντα, για πότε βρέθηκα με τις νερομπογιές στην αυλή του παραμυθένιου αρχαιολογικού μουσείου της Θήβας, δεν θυμάμαι. Πάντως ήταν ακόμη Ιούλης. Κι αν ο Ιούλης είναι βιβλίο, για μένα είναι “Ο Κάδμος, η σκυλίτσα του και το φεγγάρι”». Με τη Φωτεινή ξεχωρίσαμε και λέμε για έναν Ιούλη ζωγραφιστό και παραμυθένιο.

Τι άλλο έφερε ο Ιούλης εκείνος;

Ήταν ένας κήπος το μουσείο αυτό. Με την κληματαριά και το μαρμάρινο τραπέζι από κάτω, «…έξι φουντωτές ροδιές, μια κερασιά, και μουσμουλιές, δαμασκηνιές, βερικοκιές, μιαν αχλαδιά, ένα λυγερόκορμο κυπαρίσσι…», όπως γράφει ο Χρήστος. Βλέπεις ο σοβαρός κύριος αρχαιολόγος του παραμυθιού φρόντιζε να πίνει δροσερό νερό όλο το περιβόλι που σε κάθε ρίζα ήταν στερεωμένο κοντά κι ένα ανάγλυφο, μια στήλη, μια επιγραφή, ένα κάτι από μάρμαρο, και όλα μαζί άκουγαν εκστατικά «τα μαντολίνα των τζιτζικιών». Φρόντιζε όμως και τον Κάδμο, το λυκόσκυλο, που καλοταϊσμένος και ποτισμένος είχε όλη την άνεση να ασχοληθεί με το μουσείο κι αυτός, με το φεγγάρι και βεβαίως με τον έρωτα.

Κι εκτός από τη γνωριμιά με τ’ όμορφο μουσείο, το βιβλίο αυτό έφερε και φιλία γερή και καρποφόρα, κι ακόμη άλλη μια φιλία που αντέχει και όλο γυρνά σ’ εκείνον τον Ιούλη, και τρυφεράδα έφερε και συνάντηση ωραία με έναν βασιλιά κι ας ήταν τετράποδος. Και με τη Θήβα και τα γύρω της έφερε αγάπη και δέσιμο παντοτινό.

Μέσα;

Τότε δέσποζε ο κούρος ο καμωμένος στη Νάξο. Τον άγγιξα στον βραχίονα, κρυφά από φύλακα και κύριο αρχαιολόγο. Ένιωσα μέσα στο μάρμαρο τη στροφή που κάνει το κόκκαλο. Τέτοια ζωντάνια. Και οι ζωγραφιστές λάρνακες εκεί. Και ειδώλια μκροσκοπικά και καλοζωγραφισμένα και κοσμήματα σπουδαία και ομορφοχρωματισμένα πήλινα συμπλέγματα κι άλλα κι άλλα. Που σήμερα αναδεικνύονται περισσότερο και καλύτερα, τότε όμως σε περίμεναν να τα ανακαλύψεις. Και τι δροσιά η φρεσκοστυμμένη πορτοκαλάδα στο γραφείο του κυρίου αρχαιολόγου με τα παράθυρά του όλα ανοιχτά στον κήπο και στα τζιτζίκια.

 

Πώς συνεχίστηκε το βιβλίο;

Μέσα στον Ιούλη εκείνον γίναν τα περισσότερα: τα προσχέδια και οι πρώτες εικόνες, οι επισκέψεις στο μουσείο, οι συναντήσεις με τον Χρήστο που πόσες φωτογραφίες είχε βγάλει ο ίδιος – αναλογικής μηχανής βεβαίως τότε. Μέχρι και τα αγριοπερίστερα που φώλιαζαν στον μεσαιωνικό πύργο της μαγικής αυλής είχε φωτογραφήσει επάνω στο πέταγμά τους.

 

Είκοσι και έναν Ιούλη μετά;

Από εκείνον τον Ιούλιο -του ’96- πάντα στο μελτέμι του, πάντα με τις γιορτές του Προφηλιά και των Αγίων Αναργύρων, της Αγιάς Μαρίνας και της Αγιάς Παρασκευής, κι ακόμη πάντα με τις μάντρες στολισμένες την ανθισμένη ρολογιά, τα πεζούλια κατακόκκινα από τα γεράνια και τους βασιλικούς στις γλάστρες να ευωδιάζουν και όλο να τους κορφολογούμε, μετράμε γύρω στα τριάντα βιβλία με τον Χρήστο Μπουλώτη για παιδιά και ενήλικες, πάμπολλες επισκέψεις στο Μουσείο της Θήβας, και πριν και μετά την νέα του μορφή, επαφή με τα ευρήματα χάρη στον σοβαρό και αγαπημένο κύριο αρχαιολόγο, σχέδια στον κήπο, στο εσωτερικό, και κυρίως μια λιακάδα του νου σ’ εκείνο το παλιό περιβόλι που, ναι, τότε η κληματαριά έδεσε και ωρίμασε ακριβώς χίλια τσαμπιά σταφύλια κι αυτό έδωσε δύναμη να κρατούν οι φιλίες και να μένουν οι καρδιές ανοιχτές.

Κάδμο μου, λυκόσκυλο και βασιλιά μου, δεν έμαθα ποτέ, αλλά σίγουρα Ιούλης θα ‘ταν όταν ανέβηκες στ’ αλήθεια στο φεγγάρι και συνάντησες την αγαπημένη σου και την ίδια στιγμή η Χαρούλα Αλεξίου από τη Θήβα τραγουδούσε: «Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία / είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα. / Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου ‘χει λείψει / το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία…»

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

8 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ωραίο και το κείμενό σου για τον Ιούλιο, αγαπημένη μου Φωτεινή, όπως όλα άλλωστε: κείμενα και εικόνες και καρδιά. Και το καλοκαίρι «με τον τρόπου σου» τον ανείπωτο. Σαν να ακούω τις σταγόνες του νερού να φλυαρούν δειλά μετά το απογευματινό πότισμα. Σαν να βλέπω και «Τον κήπο με τ’ αγάλματα». Και τους βασιλικούς να ευωδιάζουν γαλήνη. Αυτό το κείμενο μοσχοβολά μια θεία καλοκαιρινή σιγή, χαϊδεμένη από αρώματα και από πατρίδα. Ευχαριστίες.
    Και τι όμορφα έργα μας έδωσε η συνεργασία μεταξύ σου και μεταξύ του Χρήστου Μπουλώτη. Στον «Κάδμο» αποκαλύπτομαι!

    • Πολύ καλή μου Ελένη, η παρουσία σας στον χώρο του βιβλίου για παιδιά και ενήλικες είναι το δροσερό νερό και ο κήπος ο καρπερός για όλους μας. Πολλά τα ευχαριστώ και πόσο ωραίος «Ο κήπος (σου) με τ’ αγάλματα»!

  2. φωτεινή,
    αλήθεια φαίνεται σαν χθές! Και πόσο προφητικό! Ξαναρχίζουμε αυτό τον Ιούλη, λίγα χρόνια μετά (ναι), τη συστηματική αναζήτηση των μυστικών του Θηβαίου βασιλιά της Χαλκοκρατίας, που μιλούσε ελληνικά, στο ίδιο του το παλάτι! Τότε είχαμε τις εκατοντάδες των πινακίδων Γραμμικής Β, που σήμερα κατανοούμε καλά και βλέπουμε ότι αναφέρονταν σε γιορτές με πλουσιοπάροχα συμπόσια για το πλήθος των υπηκόων. ένας τρόπος αμοιβής και προτροπής για τα τεράστια έργα του δυνάστη σε αξιωματούχους και λαό! μπορεί να λέγονταν και Κάδμος ο ανώνυμος ηγέτης…ένα είναι σίγουρο ότι ζούσε, μεγάλος και τρανός με επαφές με όλο τον γνωστό κόσμο και διαφέντευε τη Θήβα, τη Βοιωτία και ολόκληρη την κεντρική Ελλάδα! Στο Χρήστο χρωστάμε την παραμυθένια όψη αυτών των μεγάλων στιγμών και όχι μόνο. Ο αρχαιολόγος

    • Αδημονούμε, και, ναι, καλή αντάμωση! Να κάνουμε το «χτες» ξανά ένα «σήμερα» αλλιώτικο, με την ίδια ωστόσο, μάλλον όχι, με πιο πολλή αγάπη. Φιλιά από την καρδιά, κύριέ μου αρχαιολόγε, για όλα σ’ ευχαριστούμε!

  3. … και φέτος ο Κάδμος ταξίδεψε κατά δω, να φιλέψει ένα κοριτσάκι που αγαπάει τις ιστορίες για σκύλους και φεγγάρια. Και σκέφτεται, λέει, μήπως τα καταφέρει να σκαρφαλώσει σε μια άλλη σκάλα, που και κείνη από μουσείο ξεκινά και στο φεγγάρι φτάνει… Ένα θαύμα (και) ο Ιούλιός σου Φωτεινή μου! Και γω πανευτυχής που εξαιτίας της δικής σας φιλίας έχω μαζέψει διαμαντικά στον κόρφο μου…. Ευγνώμων, και με όλη μου την αγάπη: Κάλλιστο τον Ιούλιο!

    • Όλα τα καλά Αργυρώ μου, φεγγάρι είναι αυτό, φέρνει την ιστορία στην Κρήτη αμέσως! Χώρια που την αγαπούν πολύ και οι δυο μας φίλοι. Κάθε καλό!

  4. Να πώς μια ζεστή μέρα σε τραβά σε μια σκια και σε υποχρεώνει να ξεσκαρτάρεις· και να ακουμπήσεις σ’ ένα δικό σου μαρμαράκι, σε μια μυρουδιά που τώρα θυμήθηκες και σ’ εκείνο το νερό της πηγής που έριξες στο μέτωπό σου που έκαιγε. Να «κορφολογάτε» έτσι πλούσια και τους επόμενους είκοσι Ιούληδες και έναν. Ευχαριστώ Σας!

  5. Δικό μας το ευχαριστώ και η γλυκειά προσμονή για τα δικά μας κορφολογήματα! Καλό μας μήνα, αγαπημένη μου Γεωργία, ο μήνας που κι εμείς πρωτοσυναντηθήκαμε!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here