Φωτεινή Στεφανίδη: «Αλκυόνη, σε λατρεύω από παιδί»


του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Στον αγέρα, στον αγέρα παν’
της αγάπης μου οι στεναγμοί…»

Φ. Γ. Λόρκα- Λ. Παπαδόπουλος

«Τελικά, στ’ αλήθεια, εκεί πρωτοείδα αλκυόνη· στο “πλιάν” τραπεζάκι με την χαραγμένη λευκή φορμάϊκα που άνοιγε ο πατέρας όταν ζωγράφιζε στο σπίτι. Εκεί την είδα να σχηματίζεται από το σταθερό του χέρι, απαλά κι αβίαστα, αφήνοντας λευκές λεπτές γραμμές ανάμεσα στα λαμπερά της χρώματα. Και πώς έλαμπαν και λάμπουν τα χρώματά της στην τέχνη του. Εκεί, στην γκουάς αυτή με την αλκυόνη να βγαίνει λίγο απ’ το βραχάκι, τον ήλιο να λάμπει, και την άλλη αλκυόνη –το αρσενικό–  να πλησιάζει τη φωλιά, κατάλαβα στα δέκα μου χρόνια ότι με τη ζωγραφική μπορούν να γίνουν τα αδύνατα δυνατά». Με αφορμή μία φωτογραφία από βιβλίο που εικονογράφησε ο Γιάννης Στεφανίδης, μιλάμε με τη Φωτεινή για την αλκυόνη το πουλί, την Αλκυόνη τη βασίλισσα, τον μύθο, και το χειμωνιάτικο καλοκαίρι της.

Ο μύθος, γραμμένος από τον θείο σου;
Αυτόν άργησα να τον διαβάσω. Όταν όμως τον πρωτοδιάβασα σαν έγινε βιβλίο, από του θείου μου το γραπτό, έτσι απλά και καθαρά όπως έγραφε, κινήθηκε η περιέργεια. Τόση ιστορία γύρω από ένα πουλάκι τόσο δα.
Να, αντιγράφω λιγάκι το τέλος: «(…) Κι ενώ έγινε αυτή η τελευταία της επιθυµία, οι θεοί λυπήθηκαν και την Αλκυόνη και τον Κήυκα και τους κάνανε ψαροπούλια. Τα ψαροπούλια αυτά λέγονται, ακόµα και σήµερα, αλκυόνες. Ζούνε ζευγάρια-ζευγάρια και το θηλυκό, αν χαθεί το αρσενικό, αποζητά το θάνατο όπως και η κόρη του Αίολου.
Οι αλκυόνες γεννούν τ’ αυγά τους µέσα στην καρδιά του χειµώνα. Για να τα κλωσήσουν όµως, ο καιρός πρέπει να είναι καλός και να µη φυσούν δυνατοί και παγωµένοι άνεµοι. Και λένε από τότε πως ο Αίολος δεν αφήνει αυτές τις µέρες τους ανέµους να φυσήξουν για να µπορεί η κόρη του κι όλες οι αλκυόνες να επωάσουν τα αυγά τους. Οι µέρες αυτές του χειµώνα είναι γλυκές σαν ανοιξιάτικες και λέγονται, µέχρι και σήµερα, «αλκυονίδες µέρες»».

Κόρη του Αιόλου;
Του θεού των ανέμων. Νύφη του Αυγερινού, αστέρι ολόκληρο ο πεθερός της. Βασίλισσα στην Τραχίνα με τον αγαπημένο της και βασιλιά Κύηκα που αδικοχάθηκε. Για οίηση μιλούν του ζευγαριού προς τους θεούς, την Ήρα και τον Δία, και τιμωρία βέβαια· για ατύχημα μιλούν άλλοι, πνιγμό του Κύηκα στ’ ανοιχτά της θάλασσας. Πάντως τραγωδία κρύβεται πίσω από το κρώξιμο-σπαραγμό της φωνής της.

Ζωντανή, την έχεις δει;
Πρώτη φορά, αρχή χειμώνα στα βράχια του Σχοινιά, μετά το πευκοδάσος. Απαράλλαχτη με τη ζωγραφιά του πατέρα. Αστραφτερή και σεμνή στη φωλίτσα της. Το ράμφος της σκούρο και αυστηρό. Η φωνή της, ικεσία.
Άλλη μια άλλη φορά, κοντά στο ναό του Ποσειδώνα, και μάλλον ήταν ο Κύηκας τότε γιατί ήταν το πουλί σιωπηρό και βαστούσε στο ράμφος ένα μικρό γυαλιστερό αφρόψαρο. Κι άλλη μια φορά ακόμη, ώριμο φθινόπωρο σε έρημη ακτή –με βράχια πάλι– στη νότια Νάξο. Το μεταλλικό της χρώμα άστραφτε στον ήλιο. Η φωνή της δεν παύει να σπαράζει στ’ αφτιά μου και…

Και…
Και να επιβεβαιώνει ότι η ωραία Ελλάδα υπάρχει, και ας φανεί επιτέλους ξανά, καλοκαίρι στον βαρύ χειμώνα, με ποιήματα και ωραία γραπτά, γνήσια ζωγραφική και μουσική, και όλες τις άλλες τέχνες, ανεξάντλητα έχει να δώσει κάτω απ’ αυτό το φως. Η αλκυόνη ίσως αυτό σπαράζει.

 

Print Friendly, PDF & Email

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αγαπώ την αλκυόνη, Φωτεινή μου, αγαπώ κι εσένα που αγαπάς και παρουσιάζεις τόσο ωραία πράγματα.
    Να είσαι πάντα γεμάτη ψυχή και νου ακμαίο και να είναι αμετάκλητα τρυφερή η ματιά σου για όλα όσα ομορφαίνουν και γλυκαίνουν τις μέρες μας, τις νύχτες και τα πρωινά μας. Όλα, μα όλα του κόσμου αυτού έχουν εξαίσιες μουσικές να μας στείλουν και πανάρχαιες ιστορίες να μας αφηγηθούν, αρκεί να σταθούμε να αφουγκραστούμε. Εσύ στέκεσαι!!! Και μετά μας κάνεις συμμέτοχους στα θαύματα και τα μαγέματα της ζωής. Εύγε!
    Υ.Γ. Κάποτε, στους περιπάτους μου στην θάλασσα είχα αγαπήσει μια αλκυόνη. Κάθε μέρα βλεπόμαστε και είχε ξεθαρρέψει τόσο μαζί μου ώστε ερχόταν και ακουμπούσε την αριστοκρατική μύτη της στα παπούτσια σαν να τα χάιδευε. Για λίγο. Έπειτα ανυψωνόταν σαν αστραπή στο λαμπερό φως του Γενάρη…

    • Την θυμόμαστε την ωραία σου συνάντηση Ελένη μου – την κρυφή αγάπη. Αφού έφτασε μέχρι το βήμα σου, συγκαταλέγεσαι στους ευλογημένους. Καλές συναντήσεις κι εφέτος εύχομαι, σ΄ ευχαριστώ πολύ για τ’ όμορφο σχόλιο!

  2. …»επιβεβαιώνει ότι η ωραία Ελλάδα υπάρχει, και ας φανεί επιτέλους ξανά, καλοκαίρι στον βαρύ χειμώνα, με ποιήματα και ωραία γραπτά, γνήσια ζωγραφική και μουσική, και όλες τις άλλες τέχνες, ανεξάντλητα έχει να δώσει κάτω απ’ αυτό το φως. Η αλκυόνη ίσως αυτό σπαράζει.» ΑΥΤΟ!

    • Είπαμε, Αργυρώ μου, ελπίζουμε. Τώρα πώς και γιατί, μάλλον το φως αυτό μας κρατάει την ελπίδα ζωντανή. Σ΄ ευχαριστώ για την συντροφιά

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here