Φωτεινή Στεφανίδη: «Οκτώβρης με το αγαπημένο προσφυγάκι»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«…Πάνω απ’ το Αιγαίο πέταξε, στην πέρα, την αντιπέρα ακτή. Και πριν καλά καλά ροδίσει πάλι η αυγή ήταν πάλι πίσω κρατώντας στο ράμφος του ένα κοχύλι άσπρο απ’ τις ακρογιαλιές της Τροίας. Κι ένα πουκάμισο μενεξεδί κρατούσε.
– Πώς να σ’ ευχαριστήσω, γαλάζιο πουλί; Ένα κοχύλι απ’ την πατρίδα μου! Ένα κοχύλι!…»
Χρήστος Μπουλώτης, «Το άγαλμα που κρύωνε»

«Έχει στην καρδιά του το μικρό καλοκαιράκι, έχει δικό του το γαϊδουροκαλόκαιρο ο Οκτώβρης μα δικά του και τα πρώτα κρύα. Έχει τη ζέστα που χρειάζεται για να γίνει το κρασί, μα και τη δροσιά να το κρατήσει φρέσκο και γλυκόπιοτο. Κοκκινίζουν, στάζουν τα ρόδια, ωριμάζουν τα χειμωνιάτικα σταφύλια, γίνονται τα κυδώνια, έτοιμα τα καρύδια, έχουν λιαστεί τα μύγδαλα. “Όλα ετοιμάζονται για το χειμώνα” (Χικμέτ-Ρίτσος). Και κάπου εκεί, στο Εθνικό Μουσείο, στην αίθουσα με το ωραίο φως στέκεται το προσφυγάκι. Σφίγγει περισσότερο το σκυλάκι στην αγκαλιά του, φορά πιο καλά την κάπα του με την κουκουλίτσα. Και θαρρώ πως από τότε που μας φανέρωσε ο Χρήστος Μπουλώτης την ιστορία του, δεν κρυώνει πια, τουλάχιστον δεν κρυώνει τόσο όσο κρύωνε». Μιλάμε με τη Φωτεινή για τον Οκτώβρη μήνα κρατώντας το αγαπημένο «Άγαλμα που κρύωνε».

Γιατί Οκτώβρη το προσφυγάκι;
Οκτώβρη το πρωτογνώρισα. Τόσες φορές στο Εθνικό Μουσείο και ποτέ δεν είχα σταθεί. Διακριτικά, στη θεσούλα του περίμενε τα δώρα απ’ το γαλάζιο πουλί. Πού να ήξερα… Και σαν έμαθα, το πλησίαζα σιωπηρά, μην το τρομάξω. Ακούς την ανάσα του αν πας κοντά. Μόνο φρόντισε να είσαι μόνος, κι άλλος κανείς στην αίθουσα. Και να του κουβεντιάζεις λόγια της καρδιάς. Όλα από μέσα σου, σιωπηρά. Κι εκείνο θα σου απαντήσει από τον ίδιο δρόμο, τον μέσα δρόμο της καρδιάς. Και να είναι Οκτώβρης.

Τι άλλο του φέρνει, τι άλλο μας φέρνει ο Οκτώβρης;
Κοχύλια με τους δυνατούς νοτιάδες που κουβαλούν τις βροχές. Τόσο δυνατοί που στέλνουν τα κοχύλια από απέναντι. Τόσο δυνατοί που μπορεί να μας φέρουν κι άλλα πλάσματα, θα πούμε άλλη φορά γι’ αυτό. Του φέρνει λοιπόν, μας φέρνει, το αλάτι του καλοκαιριού, μαζεμένο πριν βρέξει. Κι ακόμη φορτώνει ρόδια τις ροδιές, και τις νεραντζιές, όταν γεμίσει το φεγγάρι, τις φορτώνει κι αυτές ρόδια. Φέρνει τις γυαλιστερές πεταλίδες τις ξεχασμένες στον πάτο της τσάντας, να βρίσκουμε αυτές αντί για τα κλειδιά μας. Κι ακόμα φέρνει το αγιοδημητριάτικο χρυσάνθεμο κι ανοίγει το νέο κρασί, το ζαλιστικό, το ωραιότερο. Το ταιριάζει με το πρώτο κάστανο, με το ώριμο μήλο, με το ψητό κυδώνι και την ευωδιά της αρμπαρόριζας. Μας ξετυλίγει τη σημαία, μας γεμίζει τη γαζία ευωδιαστό ανθό. Και ρωτάει ξανά και ξανά: «Μικρό αγόρι, αγοράκι, τι πεθυμάει η καρδούλα σου;»

Τι πεθυμάει το προσφυγάκι;
Τι άλλο απ’ την πατρίδα του, τη χαμένη του πατρίδα. Το ίδιο πράγμα που έκανε εκείνον τον Οκτώβρη τους πατεράδες και τους παππούδες μας να γίνουν ήρωες. Και μένουμε εδώ, με ένα άσπρο κοχύλι στο χέρι και την ευωδιά του νέου κρασιού να καταλύει κάθε «συμφωνία» και ίσως και με μια σπίθα στην καρδιά που με μια αφορμή αγάπης όπως έγινε στο προσφυγάκι, θα μας δώσει φτερά να κάνουμε κάτι παραπάνω από το να περιμένουμε κρυώνοντας.

Print Friendly, PDF & Email

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Καλώς το προσφυγάκι! Ήρθε κι αυτού η σειρά του να ξαναδιαβαστεί!… Αυτό το βιβλίο είναι στην πρώτη δεκάδα εκείνων που μ’ επηρέασαν βαθύτατα, και στο οποίο είχα κολλήσει για καιρό! Κείμενο (Χρήστου Μπουλώτη) και ζωγραφιές (Φωτεινή Στεφανίδη) με οδήγησαν να ξαναδώ πολλές φορές, κι από διαφορετικές πλευρές, μουσεία και εκθέματα και … επισκέπτες. Κάλλιστο μήνα σε όλους!

  2. Τι ωραίο βιβλίο! Τι όμορφες εικόνες και τι λόγια πληγωμένα από την αγάπη. Το βλέπεις το προσφυγάκι και θέλεις να του μιλήσεις- λόγια παρηγοριάς να του πει κανείς, να το ζεστάνει έπειτα, κρύωσε ο καιρός, νωρίς εφέτος, αλλά εσύ μη θλίβεσαι, μωρό μου, θα τα ξαναδείς τ’ ακρογιάλια της καρδιάς σου. Για τώρα, κοίτα, η Φωτεινή σου ετοίμασε ζωγραφιές και δώρα που θα ζεστάνουν το κορμάκι σου και θα γλυκάνουν την ματιά σου.
    Μπράβο Χρήστο και μπράβο Φωτεινή. Το άγαλμα που κρύωνε, είναι βιβλίο με καρδιά, είναι της καρδιάς μου βιβλίο. Αγαπητερό, που λέγανε παλιότερα. Και, Φωτεινή, ο Οκτώβρης σου το ίδιο αγαπητός είναι. Γλυκός και πολύχρωμος και ευωδιαστός. Σαν τη γη μας και σαν τον αέρα που πυκνώνει από τα χίλια δυο αρώματα, τα τόσα καλούδια.
    Καλή εβδομάδα, καλό μήνα σε όλους- μακάρι και στα αγαπημένα προσφυγάκια.

    • Αχ, Ελένη μου, με τον καλό το λόγο και την αγάπη για τρυφερά πλάσματα – και ανυπεράσπιστα πολλές φορές… Καλό μήνα με ομορφιές! Σ΄ ευχαριστούμε, καλή μου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here