Φωτεινή Στεφανίδη: «Οκτώβρης και ορθάνοιχτο το κουρτινάκι της καρδιάς»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Μαλακτικό το φως του Οκτωβρίου.
Το πίνω. Αργά αργά.
Ανακατεύοντας το συνεχώς
προσεκτικά κι αργά.
Μη και χυθεί σταγόνα
από την αίσθηση που ζω
που την πίνω αργά αργά
σ’ ένα πολύ ρηχό φλιτζάνι…»
Κική Δημουλά, «Υπόφωτο»

 

«Τώρα που το καλοκαίρι αφήνει τις τελευταίες του ανάσες κι έρχεται το κρύο αεράκι του φθινοπώρου, τώρα που το φως μαλακώνει, τώρα που οι θάλασσες αρχίζουν ξανά ν’ ανταριάζουν και να βγάζουν στ’ ακρογιάλια τα χίλια μύρια ωραία δικά τους (μα και τα πόσα άσχημα καμώματα του ανθρώπου), τώρα που το χρώμα του μήνα γίνεται κατακόκκινο του ροδιού και του κόκκινου κρασιού, τώρα που τα βουνά μας θα γεμίσουν κρόκο και κεντητό κυκλαμινόφυλλο κι οι αυλές μας χρυσάνθεμο, ας μην κλείσουμε ακόμη το παράθυρο. Κι ας τραβήξουμε και το κουρτινάκι του. Δεν θα μπει κρύο, όχι, μόνο η αγάπη ας έρθει απ’ αυτό το άνοιγμα, και πόσο την περιμένει η καρδιά». Μιλάμε με τη Φωτεινή για μήνα Οκτώβρη ανοίγοντας «Το κουρτινάκι της καρδιάς» του Παναγιώτη Κουσαθανά, μαζί και το δικό μας.

Καθαρό φθινόπωρο ο Οκτώβρης;
Με το βάρος πιο πολύ στο καλοκαίρι. Βαστά λίγα χελιδόνια, σπαράζει ο τελευταίος τζίτζικας, ανοίγει το νέο κρασί, να και το «Άι Δημητράκη μου, μικρό καλοκαιράκι μου». Προς το τέλος η επέτειος και η γαλανόλευκη ξανά, το έντονο άρωμα της γαζίας που επιμένει να κάνει Οκτώβρη μήνα τον πρώτο της ανθό, και ν’ αφήνει για τον Μάρτη και τον Απρίλη το γερό της άνθισμα. Ξεγελιέται και η πασχαλιά της Λαμπρής κι ανθίζει λίγο. Στο φουλ τα δειλινά όλων των χρωμάτων και η μοσχοβολιά τους, το νυχτολούλουδο επιμένει, το γιασεμί βγάζει και βγάζει και τελειωμό δεν έχει. Κι η θάλασσα, πώς ανθίζει… Αφημένη ήσυχη απ’ του ανθρώπου την επέλαση, λειαίνει τα καλοκαιρινά του ίχνη και δίνει, δίνει, κι ακόμη αυτόν το μήνα βαστά δυο τρία τελευταία κρινάκια της άμμου.

Πώς και Οκτώβρη το κουρτινάκι;
Οκτώβρη ησυχάζει η Μύκονος –το πιο πολύπαθο νησί του ελληνικού καλοκαιριού– κι Οκτώβρη αποχωρούν για τις διακοπές τους όσοι το καλοκαίρι σπαταλούσαν με κάθε τρόπο την ομορφιά που του απόμεινε. Κι έτσι Οκτώβρη αρχίζει ο Αμίλητος ή Αδιάσκελας και φανερώνεται ξανά στα τρία που’άδια, κι οι γιαλούδες στη ρεματιά. Και το νησί, με το κουρτινάκι της καρδιάς του πάντα ανοιχτό, παίρνει βαθειά ανάσα και είναι έτοιμο να συχωρέσει. «Μια αρετή είναι η μεγαλύτερη αρετή για τον Άνθρωπο, η καλοσύνη». Με το μότο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ξεκινάει αυτό το ζωντανό παραμύθι για όλες τις εποχές, όλους τους τόπους και όλες σχεδόν τις ηλικίες, όπως σημειώνει ο συγγραφέας του. Και μας αραδιάζει ιστορίες για ξεχασμένα πλάσματα της φύσης και των παραμυθιών και φυσάει αεράκι φθινοπωρινό, Οκτωβριάτικο, και κρατά ελεύθερο και ανοιχτό το κουρτινάκι της καρδιάς που δεν είναι τίποτε άλλο απ’ την αγάπη και την καλοσύνη της πρώτης του σελίδας που φτάνει ώς την τελευταία.

Να διαβάσουμε ένα κομματάκι;
«Για σκεφτείτε όμως ότι υπάρχουν κι άνθρωποι που γεννιούνται μεγαλώνουν γερνούνε και πεθαίνουν κι αυτό το απλό πραματάκι δεν καταφέρνουν να το μάθουν στη ζωή κι ούτε μια φορά δεν τράβηξαν το κουρτινάκι της καρδιάς καρδιάς καρδιάς τους για να μπει φως μια στάλα…»

Ξανά στον Οκτώβρη;
Ας κυλήσει όπως ξέρει εκείνος κι όλοι οι άλλοι μήνες της χρονιάς. Χωρίς αργοπορία, χωρίς βιασύνη. Έχει το προνόμιο να βαστά στο ένα χέρι του τον χειμώνα και στ’ άλλο το καλοκαίρι. Ν’ ανάβει τζάκι στη γωνιά και να στραφταλίζει θάλασσα ζεστή μεσημεριανή που καλεί για μπάνιο αξέχαστο. Έχει τα πρώτα κάστανα, καρύδια, κυδώνια. Βαστάει σταφύλι φαγώσιμο, βαστάει και το νέο κρασί – φρούτο ακόμη. Γυρνάει σ’ όλη την Ελλάδα και σε κάθε τόπο της κάνει διαφορετικό καιρό. Δική του η γιορτή του Άι Δημήτρη καβαλάρη –όνομα αγαπημένο που ανοίγει μαζί με το καινούργιο το κρασί και τις πολλές γιορτές του χειμώνα που έρχεται. Ανοίγει ωστόσο πιο πολύ το κουρτινάκι της καρδιάς. Και τ’ αφήνει τραβηγμένο να μπαινοβγαίνει η καλοσύνη.

Σημ.: Η κουβέντα μας βασίστηκε στο βιβλίο του Παναγιώτη Κουσαθανά «Το κουρτινάκι της καρδιάς», εκδ. Ίνδικτος 2005.

 

Print Friendly, PDF & Email

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. … ανοιχτό το κουρτινάκι, κι ένας φεγγίτης ψηλά! Γλυκαίνει το φως, χαμηλώνουν οι νότες, στο φόρτε τους οι μυρωδιές με τις πρώτες σταγόνες! Αγαπημένος μήνας, αγαπημένες κουβέντες,, ένα αγριοκρέμυδο κρατά τα μπόσικα! Ευχαριστούμε!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here