Φωτεινή Στεφανίδη: «Νοέμβρης μήνας και μια παράξενη αγάπη»

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Γρήγορα που σκοτεινιάζει, φθινοπώριασε
Δεν αντέχω τους ανθρώπους άλλο, χώρια εσέ…»
Οδυσσέας Ελύτης

«Γρήγορο σαν τον άνεμο έφτασε και τ’ άλογο κοντά της. Σηκώθηκε στα πισινά του πόδια για να τη φιλήσει στο μάγουλο. Προσπάθησε κι αυτή να σκύψει όσο γινόταν πιο πολύ, γιατί το ήθελε όσο τίποτα να τη φιλήσει. Μα ο κορμός της κόντεψε να σπάσει. Δεν τα κατάφεραν. Ύστερα ξάπλωσε το άλογο στα πόδια της κι αυτή τίναξε τα κλαδιά της και του έριξε, για να το ζεστάνει, όσα φύλλα δεν της είχε πάρει ακόμη ο χειμώνας…»
Χρήστος Μπουλώτης

«Κυκλάμινο που κλείνει δεκαεννιά χρόνια στη γλαστρούλα. Γιασεμί -έναστρος ουρανός. Ρόδο που επιμένει μεθυστικότερα από κάθε άλλο μήνα. Ρόδι ανοιγμένο, κυδώνι, αρμπαρόριζα. Μαζί, μια ημερομηνία που έφερε αίμα, ελπίδα και απογοήτευση όσο άλλη καμμιά· ήταν παιδί στα δεκαεφτά, και ήταν Νοέμβρη δεκαεφτά. Δυο γιατροί, Ανάργυροι στην πρώτη του μήνα. Και μία γιατρός, ανάργυρη επίσης κι ας μην την ξέρει κανείς, αγγέλεψε στις εφτά του μήνα. Ένα τσουβάλι καρύδια. Μια πιατέλα κάστανα. Χόρτα του βουνού. Φτερωτοί Αρχάγγελοι. Κατερίνα, Μαρία, Αντρέας, Στυλιανός. Απουσία. Χαλί τα φύλλα της λεύκας, ζεσταίνουν τ’ άλογο. Ζεσταίνουν την καρδιά τα δυο τους: Λεύκα μου, λεύκα μου, λεύκα μου!  Καλό μου άσπρο άλογο, αλογατάκι μου!» Μιλάμε για τον Νοέμβρη με τη Φωτεινή, κρατώντας την Παράξενη Αγάπη του αλόγου, της λεύκας και του Χρήστου Μπουλώτη.

Τα χρώματα, τ’ αρώματα ενός τέτοιου Νοέμβρη;
Για κόκκινο τον είχα, και μου έμαθαν η λεύκα και το άλογο ότι είναι λευκός και γαλανός. Ότι ευωδιάζει νάρκισσο. Ότι τα ρόδια κοκκινίζουν μόνο στα ντροπαλά μάγουλα και ότι τις νύχτες στην παιδική χαρά στην κούνια πάντα περιμένει ένας άγγελος, κι αυτός λευκός και γαλανός, και ίσως έχει και χρυσαφί και πράσινο βαθύ ακόμη. Ότι το χαλί του είναι χρυσό με φύλλα λεύκας, μόνο λεύκας. Και ότι το χρυσό το λάδι το φυλάει για τα παιδιά.

Στην καρδιά του φθινοπώρου;
Με έναν Νοέμβρη που από άντρας δυνατός γίνεται αγόρι ξανά και μετά κυκλαμινόφυλλο και κρασί ρόδινο στο γυάλινο ποτήρι. Που ψήνει κάστανα στο τζάκι και την άλλη ώρα δροσίζεται με ανοιχτό το λευκό πουκάμισο στον τελευταίο ήλιο. Που βρέχεται από τις μπόρες ή και από αλμυρό νερό. Που πετάει και ανταμώνει εκεί ψηλά με τους αγίους, τους αγγέλους και τους ερωτιδείς. Που έχει το φεγγάρι παγωμένο. Και δεν θα μείνει Νοέμβρης μήνας να μη θυμάσαι στις οχτώ, να μη θυμάσαι τον φτερωμένο Μάνο Ελευθερίου.

Πώς ταιριάζει τις παράξενες αγάπες ο Νοέμβρης;
Με μήλο ψητό, μελωμένο και με μισό καρύδι στη θέση του κουκουτσιού. Με τις στραγαλοσταφίδες στην τσέπη. Με το πρώτο πορτοκάλι. Με τις γλυκόπικρες ελιές στο τραπέζι. Με τ’ αγριοράδικα στο πιάτο, με τα πυράγκαθα στους φράχτες, με τα βιβούρνα και τον κισσό να ετοιμάζουν τους μικρούς καρπούς τους για τα πρώτα κοτσύφια.

Αρχίζει ο χειμώνας;
Όλα αρχίζουν εκεί ακριβώς που τέλειωσαν. Περπάτησε η Λεύκα για χάρη του αλόγου, Νοέμβρη περπάτησε επάνω στην τελευταία του μέρα. Κι εκεί που πέφτει και το τελευταίο της φύλλο, εκεί που τελειώνει ο Νοέμβρης, και βασιλεύει η Πούλια μαζί με τον ήλιο φέρνοντας το κρύο, καταφέρνει όχι μοναχά να περπατήσει μα και να πετάξει. Σαν μικρούλα Παναγιά έχει φωτοστέφανο τον φίλο τον αγαπημένο της παραμυθένιας ιστορίας, το φεγγάρι, και το φόντο της άγιας ζωγραφιάς χρυσωμένο με τα ίδια της τα φύλλα. Και γύρω τριγύρω ψίθυροι, λόγια μυστικά και αφανέρωτα, λόγια αγάπης.

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μες τις δικές μου φούριες είχα μακρύνει απ’ την πηγή… Θείο δώρο! Ο πολυαγαπημένος! Οι πολυαγαπημένοι!… Ο πιο όμορφος, ο πιο ταιριαστός στην αγκαλιά… Ευλογημένα πλάσματα, όπου κι αν είστε, λάμπετε!!!

  2. «Κι ήταν εκείνη η μόνη νύχτα που το φεγγάρι ξέχασε να συνεχίσει το ταξίδι του στον ουρανό». Αποξεχαστήκαμε και μαζί σου, Φωτεινένια μου, σε όλα αυτά που είναι δίπλα μας, στο ύψος του ώμου μας κι όμως μας διαφεύγουν. Ευχαριστούμε!

    • Ξέρεις πολλά… και το φεγγαράκι το επιβεβαιώνει! Καλό μήνα αγαπημένη μου! Δικό μου το ευχαριστώ και λίγο είναι!

  3. Τι όμορφο κείμενο, Φωτεινή, και βεβαίως τι ωραίο βιβλίο. Το θαύμα! Το θαύμα της αγάπης. Είναι αυτό ακριβώς που σμιλεύει την αρμονία του σύμπαντος, προσκυνά τον σεβασμό της σιωπής, την αποδοχή και την παραδοχή μιας Παράξενης Αγάπης. Της αγάπης του αλόγου με τη λεύκα. Τώρα, κατά βάθος, γιατί να ‘ναι παράξενη ετούτη η αγάπη; Η αγάπη όλα τα χωρά και όλα τα κατανοεί. Και μάλιστα Νοέμβρη μήνα, πάνω εκεί που την χρειαζόμαστε όλοι γιατί το κρύο δυναμώνει και οι νύχτες σκληραίνουν κάποτε.
    Από τα πολύ γνωστά και πολύ αγαπημένα βιβλία το έργο -του Χρήστου και το δικό σου. Κι οι δυο σας ξέρετε να μιλάτε τόσο γλυκά και πονετικά για αγάπες, έστω και αν απομακρυνθούν κάποια νύχτα άφεγγη με κρύο και με σύννεφα κυνηγημένα.
    Σας το αφιερώνω. Σου το αφιερώνω, αγαπημένη μου Φωτεινή, γνωρίζοντας πόσο τον αγαπάς:

    F. G. Lorca, «Νοέμβρης»
    Όλα τα μάτια/ ήταν ανοιχτά
    κατάντικρυ στη μοναξιά/ με δάκρυα ξεπλυμένη.
    Ντιγκ ντογκ ντιγκ ντογκ
    Τα πράσινα κυπαρίσσια/ φύλαγαν την ψυχή τους
    ζαρωμένη απ’ τον άνεμο/ και οι λέξεις ίδιες κλαδευτήρια
    θέριζαν την ψυχή των λουλουδιών.
    Ντιγκ ντογκ ντιγκ ντογκ
    Οι ρυθμοί καμπυλώναν/ και καμπύλωνε ο αγέρας…
    Ω βραδινό, βραδινό του παλιού φιλιού μου…

    Καλό μήνα σε όλους σας φίλοι μου, της αγάπης τ’ αγγίγματα και τα μηνύματα γλυκαίνουν «τα βραδινά τα σωριασμένα σε πυρές σιωπής», καταπώς μας αποχαιρέτησε ο μεγάλος αυτό αγαπημένος.

    • Δεν θα μπορούσε να ηχήσει βαθύτερα και στοχαστικότερα ο μήνας αυτός στις καρδιές που αγάπησαν, καλή μου. Πόσο μας ζέστανες, άκου «καμπύλωνε ο αέρας»! Να που γράφεται η ζωγραφική! Καλό μήνα, Ελένη μου. Καλό χειμώνα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here