Φωτεινή Στεφανίδη: «Καλά κρυμμένος ο Σεπτέμβρης στην καρδιά»

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Πρώτα ακούστηκε η μουσική: απόκοσμη, δροσερή σαν αύρα, ρυθμική σαν καρδιοχτύπι. Ανάλαφρη σαν σύννεφο, ωραία… Ύστερα είδαν τις νεράιδες να χορεύουν. Κι ήταν τόση η χάρη στο κάλεσμά τους, που το παιδί και το φίδι προχώρησαν ολόισια σ’ αυτές χωρίς καθόλου να διστάσουν. Κι όταν ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με τις νύμφες του νερού, η μουσική σταμάτησε. Σταμάτησε ο χορός. Φαινόταν να σταμάτησε κι ο χρόνος».
Λίλη Λαμπρέλλη

«Κρυμμένο το νερό, κρυμμένη και μια φιλία σαν το νερό δροσερή, καθαρή και ωραία. Κρυμμένο το καλοκαίρι, κρυμμένος και ο χειμώνας αυτόν το μήνα. Αλλιώτικο το φως, αλλιώτικος ο άνεμος, το νερό, η φωτιά. Σαν όλα να ημερεύουν και να ανοίγονται, να βγαίνουν απ’ της κρυψώνες τους και ήσυχα, χωρίς θόρυβο, να μας χαρίζουν χίλια δυο: ρόδια, σταφύλια, κυδώνια, σύκα, βατόμουρα, κυνόροδα, κόκκινα φύλλα, κρινάκια του γυαλού, κυκλάμινα, και αγάπη, πόση αγάπη. Και κάπου εκεί, μαζί με την αγάπη, φανερώνεται με μαγικό τρόπο το νερό». Μιλάμε για τον Σεπτέμβρη με τη Φωτεινή Στεφανίδη, ξεφυλλίζοντας το «Κρυμμένο νερό» της Λίλης Λαμπρέλλη.

Σεπτέμβρης και ισημερία;
Η ισορροπία του μικρού μας κόσμου. Μαζί με την Πανσέληνο στερεώνει τη μέρα απέναντι στη νύχτα για λίγες μέρες. Από κοντά και οι νεράιδες «που τα φεγγαρολουσμένα βράδια ιστορούσαν στους ανθρώπους τα παλιά και μάντευαν τα μελλούμενα, γιατί ζούσαν έξω από το χρόνο τα πλάσματα ετούτα. Κι οι θνητοί λάτρευαν τις νύμφες του νερού. Κι όλοι ζούσαν ευτυχισμένοι…»

Σεπτέμβρης και νερό;
Με τα πρωτοβρόχια ολόδικά του, δίνει δροσιά στη γη που δίψασε όλο το καλοκαίρι. Ζωντανεύουν τα ποτάμια και τα υπόγεια νερά, γεμίζουν τα πηγάδια, και οι ξωθιές θυμούνται τον καιρό που ήταν κοντά στους ανθρώπους και βγαίνουν τις νύχτες ξανά, έστω σιωπηρές, στολίζονται τα πρώτα κυκλάμινα και σμίγουν με τους ερωτιδείς και τους αγγέλους. Χαμηλοπετούν τα πουλιά, σιγά σιγά τα χελιδόνια μαζεύονται στα δέντρα και στα σύρματα, φωνάζοντας, λες για το ταξίδι τους; Και το νερό, το δικό του κρυφό ταξίδι.

Χρώματα;
Όπως στο παραμύθι της Λίλης· ώχρα, γαλανό, κόκκινο, μολυβί, και χρυσαφί, πολύ χρυσαφί. Και με το φως του Σεπτέμβρη πολύ πιο λαμπερά, πολύ πιο γλυκά όλα.

Αρώματα; Ονόματα;
Βασιλικός πρώτα πρώτα, του Σταυρού ανήμερα έξω από κάθε εκκλησούλα. Μούστος, την ίδια μέρα. Και προζύμι. Γιασεμί, τρελό νυχτολούλουδο. Το τρυφερό άρωμα του κρόκου. Μ’ απ’ όλα ωραιότερο και τρυφερότερο το άρωμα του Σεπτεμβριάτικου ουρανού. Με το καθαρό του μπλε και τα μπαμπακένια σύννεφα αναδύει την ευωδιά της βροχής που έρχεται, ακόμη κι όταν ο ήλιος λάμπει. Νερένιος μήνας είπαμε, νεραϊδένιος. Ονόματα και πάλι γυναικεία και αρχαία και πολλά, πάρα πολλά, στην πρώτη του μέρα· μούσες, θεές, νύμφες. Στις 8 το Γενέσιο της Παναγιάς, τι τρυφερότερο από την Παναγία μωρό. Κι έρχεται μετά, στις 17, η Αγάπη, η Σοφία, η Ελπίδα και η Πίστη. Τι άλλο να ζητήσεις;

Κλείνουμε;
Ακούγοντας τη φωνή της κουκουβάγιας κι αυτό το πρώτο σούρουπο του Σεπτέμβρη και διαβάζοντας:
«Κι οι κουκουβάγιες λογίζονται σοφές, γιατί λένε ιστορίες.
Κι η ελπίδα του κόσμου είναι τα παιδιά.
Και η φιλία είναι μια δύναμη ανέλπιστη».

Σημ.: Οι φράσεις σε εισαγωγικά προέρχονται από το βιβλίο της Λίλης Λαμπρέλλη «Το κρυμμένο νερό» εκδ. Πατάκη 2010, που είχα τη χαρά και την τύχη να εικονογραφήσω και να γλυκάνει ακόμη περισσότερο εκείνον τον Σεπτέμβρη.

Print Friendly, PDF & Email

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ωραίο το βιβλίο της Λίλης Λαμπρέλλη «Το κρυμμένο νερό». Τόσο ωραίο ώστε να ξεχωρίζει στην άσωστη πλέον αγορά παιδικού βιβλίου. Να ξεχωρίζει σαν πετράδι λαμπερό και νωπό. Όπως η συγγραφέας του, που ανάμεσα σε χίλιους ανθρώπους, η Λίλη διακρίνεται από μακριά με την γλύκα αλλά και την ταπεινότητά της. Όπως δα και οι ζωγραφιές της Φωτεινής. Ευφρόσυνες, χαριέστατες, ίδιες ο Σεπτέμβρης. Χαριτωμένο και πολύ κατατοπιστικό το κείμενό της, ανοίγει πληγές που δεν πονούν παρά παρηγορούν και σπαθίζουν τον αέρα σαν φτερά πουλιών. Σαν των χελιδονιών που ανυψώνουν τα μάτια κατά τους μακρινούς ορίζοντες ή σαν των ορτυκιών που κοιτούν κατά τα Κύθηρα, εκεί όπου θα βρουν θάλπος και γαλήνη. Κοιτούν όμως ησυχασμένα και την απέναντι θάλασσα, την απέραντη και γαλανή, ή τις εξοχές του τόπου μου του γενέθλιου, Νεάπολη Λακωνίας ονομάζεται και είναι τόπος ήπιος και για τα πουλιά και για τους ανθρώπους της.
    «Μολυβί χρώμα είχαν τα μάτια του Ισπανού. Ζωγράφος. Ιγνάθιο το όνομά του. Ερχόταν στον τόπο μας για να ζωγραφίσει κάθε Σεπτέμβρη. Ερχόταν γιατί όπου και αν ταξίδεψε, έλεγε, και ισχυριζόταν πως είχε γυρίσει την οικουμένη ολόκληρη, το φως του Σεπτέμβρη στην ύπαιθρο της Λακωνίας, δεν έτυχε πουθενά αλλού να το αντικρίσει. Οφείλεται, μας εξηγούσε, σε παμπάλαιες αναταράξεις και ανακατατάξεις, στα σπλάχνα αυτής εδώ της γης. Για να το λέει…»
    Μια μνήμη παιδική και πανίσχυρη.
    Καλό μήνα, μέρες καλοσυνάτες, αγάπες, με πολλούς ακριβούς φίλους. Είθε σε όλους μας.

    • Αχ, καλή μου Ελένη, δεν ξεχνιέται ο Ιγνάθιο και τα γκρίζα του μάτια στο δικό σου έργο. Ευτυχής με φίλες σαν κι εσάς, ετυχής που ζωγραφίζω επάνω στον λόγο σας… Καλό μήνα, αγαπημένη και ευχές πολλές πολλές, γνωρίζεις!

  2. Αγαπημένη Ελένη Σαραντίτη, κυρά των λέξεων και των πουλιών, σ΄ευχαριστούμε για τη γενναιοδωρία.
    Ελένη και Φωτεινούλα, μου ζεσταίνετε την καρδιά. Πάντα γερές, με καλοσύνη, δημιουργία και χαρές μεγάλες.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here