Φωτεινή Στεφανίδη: «Ιούλης, ένα πανί και σαλπάρουμ’»!

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

Τώρα έχουν κλείσει τα σχολεία. Έχουμε καλοκαίρι. Μαζεύουμε λουλούδια και τζιτζίκια και γεμίζουμε το γραφείο του πατέρα και τα τραπέζια όπου σκύβαμε τις νύχτες του χειμώνα διαβάζοντας λατινικά. Αντί για αλάτι ρίχνουμε κρυφά δυο φούχτες ήλιο στο φαΐ που μαγερεύει η μάνα μας. Το μεσημέρι δε θα φάει κανένας. Μέσα στα πιάτα θα γυαλίζει ο ήλιος.

Γιάννης Ρίτσος, Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού

«Τα κεντήματα του αγριοκάροτου μαζεύονται σαν κουβάρια ένα ένα και κρύβουν τον σπόρο στο μαγικό κλουβί τους περιμένοντας αγέρωχα μέχρι να φανεί ο χειμώνας. Τη θέση τους παίρνει τώρα η κάπαρη με τα μπουμπούκια της που νοστιμίζουν το καλοκαίρι μας και τα ευωδιαστά της άνθη με τ’ αγκάθι δίπλα να στολίζουν το ποτήρι του νερού επάνω στο γραφείο. Σε λίγο θα τελειώσουν τα ροδαλά λουλούδια της δεντρομολόχας και το θυμάρι με το εκτυφλωτικό μαβί του. Έρχονται τ’ άνθη της πέτρας στ’ ακρογιάλια. Οι κόχυλες, τα σουπιοκόκαλα. Τα τζιτζίκια, ίδια στο χρωματισμό τους με τον κορμό της ελιάς, η μεθυστική πικροδάφνη στις ρεματιές, τα πρώτα ρόδια που δένουν οι ροδιές μικρά και πράσινα, ετοιμάζονται τα σύκα, τα τσάγαλα σχηματίστηκαν». Μιλάμε για τον Ιούλη μήνα με τη Φωτεινή κι έχουμε κοντά τ’ όμορφο βιβλίο του Χρήστου Κολλερού «Ένα πανί μας λειπ για να σαλπάρουμ…» πού αλλού, για Λήμνο.

Πώς και το «πανί»;
Είναι ένα βιβλίο-κιβωτός για τη Λήμνο, «το νησί που άμα το καλοπρόσεχες στο χάρτη έμοιαζε το νησί με πεταλούδα μες στα νερά του Βόρειου Αιγαίου…» (Χ. Μπουλώτης). Και τι δεν κουβαλά η πεταλούδα αυτή μέσα στις σελίδες του βιβλίου που απ’ τα πολλά του φύλλα μοιάζει με μεγαλούτσικο κουτί: Θρύλους, παραμύθια, διηγήσεις, ιστορίες, μύθους, τραγούδια, ακόμη και γητειές. Όλα καταγραμμένα με πολλήν αγάπη από τον κασπακιανό Χρήστο Κολλερό στην ντοπιολαλιά του νησιού, μια γλώσσα κοφτή, με τις λέξεις να κόβονται πριν τελειώσουν, κι ωστόσο τόσο τρυφερή: «Σα βάρκα τουν γκάμτι (σ. τον καναπέ), ένα κουμμάτ πανί μας λειπ για να σαλπάρουμ!»

Και πλέει ο καναπές για Λήμνο εφέτος τον Ιούλη;
Με όλα του τα παραμύθια. Μαζί με τη γιαγιά Αριστέα και τις Λημνιές της γειτονιάς που αρμενίζουν στο σκαρί του, να μην ανέβουμε κι εμείς; Να μην ξεκουραστεί κι ένας γατούλης επάνω του; Να μη σταθεί κι ένα χελιδονάκι στη σκαλιστή του πλάτη;

Η Λήμνος των αγαπημένων;
Που όσο πάει και πληθαίνουν. Έγινε η αρχή με τον Χρήστο, τον Χρήστο Μπουλώτη και την οικογένεια όλη, κι έπειτα ο ένας πίσω από τον άλλον· η Σόφη, ο Νάσος και η οικογένεια που μεγαλώνει, ο Χρήστος του βιβλίου, η Βέτα, η Δημητρούλα, η Φωτεινούλα, η Ρηνούλα, η Χαριτίνη, η Νίτσα, η Κατερίνα, η Φανή, ο Χρίστος, ο Θύμιος, ο Παναγιώτης, η Αρίτσα, η Μαρία, και πάλι ο πατέρας Γιάννης και ο ποιητής Γιάννης, πιο Λημνιοί κι απ’ τους Λημνιούς, Κοντοπουλιώτες. Μαζί και ο Ήφαιστος, η Υψιπύλη, οι Αργοναύτες, οι Κάβειροι.

Τι ονειρεύεστε φέτος τον Ιούλη;
Ν’ ανοίξει την όμορφη πόρτα του το Μουσείο Παιχνιδιών με τη συλλογή του Χρήστου Μπουλώτη. Να ανταμώσουμε τον Χρήστο Κολλερό που όλο θα βαστάει κάποιο δεντράκι να φυτέψει, κάποιο παραμύθι να γράψει στο χαρτί και στην καρδιά. Να μαζευτούμε όλοι οι φίλοι γύρω από παραμυθένιες ιστορίες, ποιήματα και ζωγραφιές. Να φάμε από εκείνο το μαύρο απ’ έξω ροδαλό μέσα με τα μεγάλα κουκούτσια στρογγυλό καρπούζι που στάζει μέλι. Να «σαλπάρουμ» ονειρευόμαστε.

Κλείνουμε;
Με ένα κομματάκι ακόμη όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού του Γιάννη Ρίτσου:
«Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο. Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σαν αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης. Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι. Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα. Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο. Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν…»

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αλλιώτικος θα ναι φέτος ο αλωνάρης! Θαλασσινός παιχνιδιάρης παιχνιδοποιός και παιχνιδοφύλακας! Επανάσταση μυρίζει! Μια που χει ριγέ σύννεφα πάνω της!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here