Φωτεινή Στεφανίδη: «Ένα, δύο, τρία, πάμε στον Γενάρη!»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Καθώς κλωτσάς τον αέρα
με τ’ άστρα-ποδαράκια,
κρύβονται οι σκιές
κάτου απ’ τα γαλανά σου παπουτσάκια»
Γιάννης Ρίτσος, «Πρωινό άστρο»

«Κι αν τέλειωσε άλλη μια χρονιά, βήμα το βήμα, λεπτό το λεπτό, τα παπουτσάκια είναι τα ίδια. Είτε δετά μπροστά από δέρμα μαλακό σκούρο μπλε, είτε χαμηλά με λουράκι, μαύρα λουστρίνια, δεν αλλάζουν. Και μας πάνε και τα δυο ζευγάρια -εν, δυο- στο ίδιο τραγούδι: «Πάει ο παλιός ο χρόνος…» Ποιος παλιός, ποιος νέος, αφού δεν αλλάζουν ούτε νούμερο, ούτε στενεύουν· ίσα ίσα, ανοίγουν και χωρούν τις μνήμες, και όχι μόνο της χρονιάς που πέρασε. Ευρύχωρα σαν πλεούμενα, μας καλοδέχονται για ταξίδια που μόνο αυτά μπορούν να υποσχεθούν, μιας και τα ‘χουν τόσο καλά με τον χρόνο». «Ένα, δυο, τρία!», λοιπόν. Μιλάμε για τον Γενάρη, το άνοιγμα της χρονιάς, ξεφυλλίζοντας, μετρώντας μέρες, στιγμές Γενάρηδων με τη Φωτεινή.

Αριθμοί τον Γενάρη;
Για να μετράνε τα μικρά παιδιά αυτά που δεν μετριούνται. Το ένα, το δύο, το τρία… Ώς το δώδεκα είναι αρκετό για να πάει η αγάπη ώς τον ουρανό.

Μετράμε χρώματα;
Το γαλανό που λάμπει μέσα από τη φθορά της σανίδας που βρέθηκε Πρωτοχρονιά σε μυκονιάτικο στενό και δεν άργησε να εικονίσει την Αγάπη, αριθμός ένα. Τα παπουτσάκια όλων των παιδιών του κόσμου, αριθμός δύο. Τρία, τα κουμπιά που κλείνουν στον Βορριά το κίτρινο παλτουδάκι. Τέσσερα, τα παπάκια της παγωμένης λίμνης στο σιντριβάνι με τα πλυμένα κουκουνάρια. Πέντε, τα ανείπωτα δαχτυλάκια που αλλάζουν με κατακόκκινο αγάπης τον κόσμο στην πιο απαλή τους κίνηση…

Τι μας φέρνει αυτός ο μήνας;
Αναρίθμητα τα σπόρια του ροδιού, το ίδιο και τα γιασεμιά που πέφτουν κάτω πια από τη βαριά βροχή του Γενάρη. Κούμαρα στις άκριες του δρόμου μόλις λιγάκι πλησιάσουμε το βουνό. Κρόκου μαβιά δίπλα στο πρώτο χιόνι. Μαύρο από τις ελίτσες τις αφημένες στο δέντρο, μαύρο και από τα δαφνόμηλα. Χρυσοστολίζει τον Γενάρη η αγριοπασχαλιά με τα λαμπρά της καρπουδάκια, οι λεμονιές και οι νεραντζιές φωτίζουν τις νύχτες του με τα κίτρινα και τα λαμπρά πορτοκαλί τους. Κι ο εχίνοπας μεθάει και στολίζει. Μαζί κι εμείς, στολίζουμε λίγο γύρω μας και τα παλιά παιχνίδια. Πιο πολύ για να ξυπνάει η νοσταλγία, να ζωντανεύουν οι νύχτες και να στολίζονται λιγάκι και οι καρδιές. Μας φέρνει όμως κι ο Γενάρης γιορτές τόσο δυνατές· Βασίλης, Γιάννης, Φώτης, Αντώνης και Θανάσης, Θύμιος και Αγνή, Γρηγόρης και Αρχοντία. Κι ακόμα πιο αγαπητικά γενέθλια, πώς έγινε και οι πιο πολλοί φίλοι μας γεννήθηκαν Γενάρη;

Άλλα πλάσματα του Γενάρη;
Σαν να είναι ο μήνας των πουλιών. Κοτσύφια, καρακάξες, τρυποφράκτες, σπουργίτια, καλόγιαννοι, σουσουράδες, τόσο πεινασμένα όλα που δεν φοβούνται τίποτε μπροστά στο να γεμίσουν οι κοιλίτσες τους. Δεκοχτούρες που στέκονται κολλητά η μία στην άλλη από το κρύο προσμένοντας την άνοιξη, που κι αυτή κάνει τις νύξεις της τόσο όμορφα… Μια με τις αλκυονίδες μέρες και τα χρυσογάλαζα πουλιά να κλωσσάνε τα αβγουλάκια τους στα βράχια πλάι στη θάλασσα, μια με το πρώτο ανθάκι της αμυγδαλιάς, μια με δυο αγριοβρούβες ή μαργαρίτες ανθισμένες σε ένα συναπάντημα του ήλιου. Θαρρείς κι αυτός ο τόπος δεν έχει χειμώνα…

Η ευχή για τον καινούργιο χρόνο;
Κλείνεις τα μάτια, βάζεις το χέρι στην καρδιά. Τι θα φανεί κάτω από τα βλέφαρα; Αυτό.

Σημ.: Στην εικόνα, σελίδες από το βιβλίο της Φ. Στεφανίδη «Ένα, δύο, τρία!», εκδ. Σίγμα 2002

 

 

Print Friendly, PDF & Email

4 ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here