Φως τέχνης ενάντια στα διαρκή “άγρια μεσάνυχτα”

 

Φωτίζοντας το διαρκές έγκλημα των δομών κλειστής περίθαλψης ανθρώπων με αναπηρία στην Ελλάδα του 21ου αιώνα

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Όταν τα συμβατικά λόγια τελειώνουν, όταν οι καταγγελίες επί καταγγελιών για χρόνια πολλά αποδεικνύονται χωρίς αντίκρισμα και αποτέλεσμα, αναλαμβάνει ρόλο κοινωνικής πρωτοπορίας η τέχνη.

Μάλιστα δε στις πιο προχωρημένες, αντί-συμβατικές μορφές της. Δοκιμάζοντας τους φόβους της κοινωνίας στα όριά τους, καθιστώντας την συνυπεύθυνη για τα “σημεία και τέρατα” που συμβαίνουν υπό την ανοχή της, νομιμοποιούνται και διαιωνίζονται από την ενοχική σιωπή της.

“Ανθρώπινοι Ζωολογικοί Κήποι: Το Κλουβί”, από την καλλιτεχνική ομάδα QUILOMBOLA/Physical Theater και την Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία, Δευτέρα 29 Ιουνίου έναρξη ακριβώς το μεσημέρι (12 η ώρα) μπροστά από το Υπουργείο Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας (Σταδίου 29). 12 το μεσημέρι θα ξεκινήσει η καλλιτεχνική “επιχείρηση” που στόχο έχει να αναδείξει και καταγγείλει οριστικά και αμετάκλητα τα διαρκή άγρια μεσάνυχτα των νεοελληνικών δομών κλειστής περίθαλψης ΑμεΑ στην “Ελλάδα του 21ου αιώνα”. Μετά την παράσταση – πρώτο μέρος της “επιχείρησης” – έπεται πορεία προς το Υπουργείο Υγείας (Αριστοτέλους 17) και κορύφωση της διαμαρτυρίας.

ΚΕΠΕΠ2

Ανθρώπινοι Ζωολογικοί Κήποι: Το Κλουβί”: Η παράσταση είναι καταρχάς αφιερωμένη στα παιδιά του θεραπευτηρίου χρόνιων παθήσεων (πρώην ΚΕΠΕΠ) παράρτημα Λεχαινών, στάση έμπρακτης αλληλεγγύης και καταγγελίας συνάμα των διαχρονικά εξελισσόμενων απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσής τους. Είναι ισοδύναμα μέσω των παιδιών αφιερωμένη σε εκατοντάδες άλλα που βιώνουν τα αντίστοιχα στα ανά την Ελλάδα αντίστοιχα “κέντρα”. Διότι οι εγκλεισμοί, καθηλώσεις και λοιπές βασανιστικές πρακτικές των Λεχαινών δεν συνιστούν κάποια εφιαλτική εξαίρεση που “φώτισαν” προ εξαετίας (2009) ευρωπαίοι εθελοντές και αναπαρήγαγαν κάποια προοδευτικά ΜΜΕ (σειρά δημοσιευμάτων της εφημερίδας Ελευθεροτυπία) αλλά τον εφιαλτικό κανόνα.

“Ανθρώπινοι Ζωολογικοί Κήποι: Το Κλουβί”:  Μετά τον συγκυριακό “μικρό χαμό” του 2009 ακολούθησε σιωπή, η ζωή πήρε τον δρόμο της, οι κοινωνικά αόρατοι επανήλθαν στη συνήθη συνθήκη του πλήρους σκότους όταν τα φώτα της δημοσιότητας αποσύρθηκαν από πάνω τους. Σιωπή! Έπρεπε να περάσουν πέντε γεμάτα χρόνια για την πρώτη ρωγμή του τείχους της, και πάλι “από έξω” προερχόμενοι οι αυτουργοί, στην κοινωνία των Ελλήνων – αυτό δα έλειπε – κανένας “δεν έβλεπε, δεν άκουγε”. Ήταν 14 Νοεμβρίου 2014 όταν αφιέρωμα του BBC – Τhe disabled children locked up in cages” http://www.bbc.com/news/magazine-30038753 – επανέφερε επιθετικά στα “υπό συζήτηση” το διαχρονικό αυτονόητο για αυτούς που πράγματι ξέρουν: Ότι μετά την έκρηξη δημοσιότητας του 2009 και αφού τα “φώτα” της δημοσιότητας έσβησαν η κατάσταση στο πρώην ΚΕΠΕΠ (νυν ΘΧΠ) παράρτημα Λεχαινών επανήλθε στα συνηθισμένα διαρκή της μεσάνυχτα. Ξύλινα κρεβάτια, καθηλώσεις, εγκλεισμός, τίποτε απολύτως δεν άλλαξε…

Τίποτε δεν άλλαξε στην πραγματικότητα των παιδιών, άλλαξε όμως “κάτι” στην επικοινωνιακή διαχείριση αυτής της πραγματικότητας, όπως πάντοτε συμβαίνει όταν ένα θέμα “κοινωνικής ευαισθησίας” έχει υπερβεί την κρίσιμη πρώτη φάση εκτόνωσης των εντυπώσεων. Αντί των δακρύβρεχτων από πλευράς αρμοδίων υποσχέσεων και δεσμεύσεων του 2009 για βελτίωση της κατάστασης και των τότε από μέρους τους κραυγών και όρκων επίδειξης έκπληξης (κανένας δεν ήξερε0 και αποτροπιασμού, η αρμόδια επί θεμάτων πρόνοιας του 2014 υφυπουργός Κατερίνα Παπακώστα αντιμετώπισε το όλο θέμα πιο … διαδικαστικά: “Το κλείσιμο σε κλουβιά είναι ο μόνος τρόπος που υπάρχει και ενδείκνυται για την ασφάλεια των ατόμων αυτών” διαβεβαίωσε την “κοινή γνώμη” και … καθάρισε. Ήταν άλλωστε πολύ πιο δύσκολα οι καιροί και άλλες οι προτεραιότητες (όχι μόνο της ίδιας αλλά και της κοινής γνώμης) για να ασχοληθεί – επικοινωνιακά εννοείται – περισσότερο…

“Να δώσουμε τέλος στη σιωπή”:  Το πέντε λέξεων μήνυμα που συνοδεύει το κάλεσμα συμμετοχής που απευθύνουν – προς κάθε προοδευτικό άνθρωπο – οι διοργανωτές, ανήκει σε αυτά – τα δίκαια και βαθιά – που ακούγονται ωραία και έντονα χειροκροτούνται αλλά σπάνια γίνονται πράξη επί του περιεχομένου τους στο πεδίο της καθυστερημένης Ελληνικής κοινωνίας. Όμως, από την άλλη, όποιοι θέλουν να νομίζουν ότι ο δρόμος των κοινωνικών πρωτοποριών είναι εύκολος είναι μια ζωή καταδικασμένοι – ένας άλλος ορισμός της κοινωνικής καθυστέρησης – μόνο να νομίζουν και ουδέποτε να ξέρουν και να πράττουν.

Να είστε εκεί! Όσοι και όσες δεν αρκείστε εξ’ αποστάσεως να νομίζετε…       

*Για λόγους ενημερωτικούς σημειώνεται ότι την όλη επιχείρηση αφύπνισης ξεκίνησε η “Ομάδα Δράσης κατά της αστυνομικής βίας αυθαιρεσίας και του εκφασισμού της καθημερινότητας” και την υποστηρίζουν οι:

1. Ανοιχτή Συνέλευση του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου
Εμπρός
2. Vita Activa Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος κοινωνικής συνάντησης και δράσης στην Α’ ΦΕΠΑ (Φοιτητική Εστία Πανεπιστημίου Αθηνών)
3. «Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση»
4. Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα (ΕΕΚ – Τροτσκιστές)
5. Εταιρεία Δραματικής Έκφρασης και Θεραπείας «Παλμός»
6. Ομάδα Ντοκιμαντέρ free.doc
7. Πρωτοβουλία «Για ένα Σπίτι Γυναικών»
8. Πρωτοβουλία Για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία
9. Αυτόνομο Στέκι

  1. Φύλο και Φτερό
    11.  LGBTQI+ Pride Κρήτη Φεστιβάλ Ορατότητας Και Διεκδικήσεων Για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος, Σεξουαλικότητας
    12.  Conqueer
    13.  Κίνηση Χειραφέτησης ατόμων με αναπηρία ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ
    14.  Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία
    15.  Αθλητική Πολιτιστική Ομάδα HASTA LA VICTORIA SIEMPRE
    16.   ΠΑΣ (Πολιτιστικό Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι) ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ
    17.   Δίκτυο Αλληλεγγύης Καλλιθέας
    18.  ACT UP ΔΡΑΣΕ HELLAS
    19.  DiakoptesAthens – Εργαζόμενοι στο Χώρο του Θεάματος.
  2. 20. Κενό Δίκτυο

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here