Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

-Όταν μετακομίζαμε πρώτη φορά ήμουν πέντε χρονών. Στα συσκευασμένα έπιπλα βλέπω την ξύλινη κουτάλα που με έδερνε η μάνα μου όταν έκανα αταξίες.
Γιατί παίρνουμε την κουτάλα μαμά, τη ρώτησα. Πώς θα μαγειρεύουμε μάτια μου, απάντησε η μάνα μου και τότε κατάλαβα ότι η κουτάλα ήταν για το μαγείρεμα και όχι για να με δέρνει.
Η νεαρή γιατρός επισημαίνει την παράδοξη ταύτιση ενός εργαλείου οικιακής χρήσης με όργανο  σωφρονισμού στη συνείδηση ενός παιδιού.
Ο μεσήλικος γιατρός ακούει και ανακαλεί ανάλογες δικές του εμπειρίες, πέντε δεκαετίες πίσω. Ο βούρδουλας: όργανο σωφρονισμού -ή εξαγρίωσης, είναι θέμα οπτικής. Ο αυτοσχέδιος βούρδουλας που χρησιμοποιούσε ο πατέρας του ήταν από σκισμένο σε λουρίδες λάστιχο αυτοκινήτου και χρησιμοποιήθηκε αμέτρητες φορές πάνω στο κορμί του «μικρού σατανά».
Περιέργως όμως, ο μεσήλικος δεν ανακαλεί αίσθηση πόνου από επεισόδια μαστίγωσής του αν και είναι γνωστό ότι η μνημονική εγχάραξη είναι ευθέως ανάλογη της έντασης του αλγεινού ερεθίσματος. Αντίθετα, το «χάδι» της ξύλινης κουτάλας φαίνεται να είναι ανάγλυφο στη μνήμη της νεαρής.
Η ένταση και η διάρκεια της μνήμης μας είναι άραγε ανάλογη της προετοιμασίας μας για τις οδύνες που βιώνουμε; Είναι θέμα εποχής η αντοχή μας στον πόνο;
Η βουλή των Ελλήνων σήμερα επαναπροσεγγίζει εν μέσω αντεγκλήσεων το «σωφρονιστικό» σύστημα του τόπου.
Αισθάνομαι πως ένα τμήμα της έχει καθηλωθεί στην εποχή των «παρά μία τεσσαράκοντα».
Και οι μαζικές σταυρώσεις δε θα ήταν κακή ιδέα.
-Για τους παντοτινούς «άλλους», τους ασύνετα «ανυπόταχτους»…
* Απρίλης, 2015
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here