Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ο οδοντίατρος τάδε είναι φίρμα· το λένε όλοι. Ζητάει την «Χ» αμοιβή για την «Ψ» επέμβαση. 
Όμως η νεαρή ασθενής που την έχει ανάγκη δε μπορεί να αντεπεξέλθει -για όποιον λόγο.
Η συγκεκριμένη επέμβαση είναι μια σχετικά δύσκολη διαδικασία την οποία όμως μπορούν να κάνουν οι μισοί τουλάχιστον οδοντίατροι με τη Χ/2 αμοιβή ενώ οι άλλοι μισοί δηλώνουν αναρμόδιοι. 
Τοπίο σχεδόν πανομοιότυπο για όλες τις ιατρικές ειδικότητες σε όλες τις «δυτικές» κοινωνίες· στον «πολιτισμένο» κόσμο.
Ερωτήματα:
-Γιατί ο κάθε τιτλούχος «ειδικός επί της τάδε ή δείνα ιατρικής πράξης» μπορεί να ορίζει και νομίμως να εισπράττει μεγαλύτερη έως πολλαπλάσια από την συνήθη στην «πιάτσα»αμοιβή;
-Είναι θέμα διαφοράς ποιότητας η διαφορά αμοιβής ή ζήτημα επιδέξιου marketing και image making;
-Είναι απλώς θέμα προσφοράς και ζήτησης;
-Είναι η υψηλή ζήτηση του θεραπευτή δείκτης ανώτερης ποιότητας;
-Εάν ναι, ποιος έχει πρόσβαση σε αυτόν και τις υπηρεσίες του· ο έχων πραγματική ένδειξη και απορρέουσα ανάγκη ή ο διαθέτων «επαρκές βαλάντιον»; 
-Ποιος «εξωκοσμικός» είπε «δίνε δωρεάν το χρόνο αν θες να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια»;
Ερωτήσεις ήδη απαντημένες άρα και παρωχημένες.
Είναι τελικά απλώς οι κανόνες της Αγοράς -ας τους λουστούμε αδιαμαρτύρητα.
Από το άναρθρο σχεδόν «Άλεφ» της προϊστορικής Μαγείας στο Ω-μέγα της Αγοραίας Υγείας, ένας Ιπποκράτης δρόμος -ας ήταν κι αυτός δεινός επαγγελματίας.
Από την Κω στη Θεσσαλία με τόσες ταλαντεύσεις, με άπειρες διαψεύσεις …ότι «ο καιρός οξύς»….
Παλινδρόμηση «στου δρόμου τα μισά» της Ιατρικής μπορεί να υπάρξει;
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here