«Ευχαριστώ κ. Χειλάκη! Ούσα υπνωτισμένη…σαν να είδα τον πατέρα μου»

Της Κέλλυς Σταμούλη, Δικηγόρου.*

Τα κοστούμια! Οι Πρωταγωνιστές της παράστασης! Η Εύα Νάθενα μεταμόρφωσε τα άψυχα υφάσματασε σπουδαία έργα Τέχνης. Έτσι πραγματώθηκε η ευφυής σκηνοθετική ιδέα της εναλλαγής των τόσο προσεγμένων κοστουμιών, με στόχο την, κατά Σοφοκλή, ενσάρκωση κάθε φορά και άλλου προσώπου από τον ίδιο ηθοποιό. Βεβαίως το έμψυχο υλικό είναι αυτό που απογειώνει και πυροδοτεί ένα αδειανό πουκάμισο. Πάμε λοιπόν:

Αθηνά Μαξίμου…
Η άρθρωση, οι παύσεις, η επιβλητικότητα, η κορμοστασιά, το θεατρικό sex appeal της ηθοποιού την έχουν καταστήσει εγγύηση απαράμιλλης ερμηνείας.

Μιχάλης Σαράντης:
Ερμηνεία ρωμαλέα, λες και είχε 10 διαφορετικούς ανθρώπους μέσα του και μας προσέφερε επιλεκτικά το νέκταρ τους και μόνο.Κάτι σαν θεατρικός Νουρέγιεφ, μας πήγαινε και μας έφερνε, σε μία πανδαισία προσεγμένων τρανταχτών κινήσεων κι έκανε ένα Ηρώδειο ολόκληρο να πάλλεται σύμφωνα με το ρυθμό του! Έχω την αίσθηση ότι η Ισμήνη του θα μείνει αξέχαστη στα θεατρικά χρονικά.

• και τέλος…ο μοναδικός Αιμίλιος Χειλάκης.
Η ειδοποιός διαφορά που καθιστά ξεχωριστό τον μεγάλο Έλληνα ηθοποιό είναι ο έκδηλος επαγγγελματισμός που τον διακατέχει απέναντι σε όλες τις πτυχές της Tέχνης του, σε συνδυασμό με το έντονο καλλιτεχνικό του ένστικτο. Όταν ο Αιμίλιος παίρνει τα ηνία, το κοινό σιωπά, και αφήνεται σύσσωμο στα χνώτα του, τα βαδίσματά του,τα προστάγματά του.

Έτσι λοιπόν κι εγώ προχτές,ούσα υπνωτισμένη από τη θεατρική του αύρα, σαν να είδα τον πατέρα μου… Δέκα χρόνια πρίν, τη μέρα που έμελλε να μας αφήσει…Το αργό βαρύ βήμα, η βεβιασμένη αναπνοή, το βλέμμα που μετρά με αβάσταχτο παράπονο τα κεριά του Καβάφη…Τόσο ζωντανά, τόσο αληθινά τόσο συγκινησιακά απεικόνισε ο Χειλάκης το σβήσιμο, τον επίλογο. Τί πιο όμορφο μνημόσυνο να ζήσω. Σας ευχαριστώ κ. Χειλάκη!

Γοητευμένη λοιπόν από το εικαστικό κρεσέντο, που ξετυλιγόταν μπροστά μου, υπό την ανθρωποκεντρική, θεική μουσική του Κραουνάκη, ένοιωσα τα λεκτικά φτερά του ποιητή μας Γιώργου Μπλάνα να με χαιδεύουν απαλά, καρφώνοντάς μου δυνατά τα ουσιαστικά νοήματα της τραγωδίας.

Και πώς ήδη να μην αναπολώ τη σκηνή της «δερματοδεμένης» Αντιγόνης (και πάλι μπράβο στην Εύα Νάθενα) κατά την οποία η Αθηνά Μαξίμου επικρατεί στην σκηνή σαν μπολιασμένο Αερικό, ή την σκηνή κατά την οποίαο Τειρεσίας με τον Κρέοντα, σαν απομονωμένοι «κλέφτες τραπεζών-κουκουλοφόροι», ακροβατούν μία δεξιά μία αριστερά σ΄ ένα νοητό κινησιολογικό άξονα, σκοτεινό για τον Κρέοντα, φωτεινό όμως για τον Τειρεσία. Συγχαρητήρια κ. Αγγελική Στελλάτου. Τί όμορφες εικόνες!

Στο δια ταύτα λοιπόν.

Οι Θεατρικοί μας Διόσκουροι, Χειλάκης και Δούνιας, για άλλη μια φορά μας αποδεικνύουν ότι το Σύμπαν είναι μαζί τους και βρίσκεται εδώ, στην Ελλάδα!

Φωτογραφίες: Μαριλένα Αναστασιάδου και Αλέξανδρος Κορομηλάς

Κέλλυ Σταμούλη σπούδασε Νομικά στην Αθήνα. Στις Βρυξέλες έκανε το μεταπτυχιακό της στο δίκαιο αέρος και θαλάσσης στο ULB καθως και την Σχολή Θεάτρου Klein Akademie.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here