Εξ αποκλεισμού, έστω…

Tου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
ιατρού, συγγραφέα
Την «παντοδυναμία» φοβάμαι, όχι την «αυτοδυναμία»· σε όποια κλίμακα η ομάδα ανθρώπων, με όποια κίνητρα ή ιδανικά…
Είμαι κι εγώ ένας από τους δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες που ζαλίζονται από τον ορυμαγδό εικόνων και λόγων που συσκοτίζουν τη σκέψη και αμβλύνουν την κρίση, σπρώχνοντας όπως όπως στη συναισθηματική και όχι τη λογική «απόφαση». Ζορίζομαι λοιπόν πολύ να αποφασίσω. Με ποιον και προς τα πού; Μάλιστα τώρα, που βρισκόμαστε ξανά μέσα σε μια ακόμα μεγάλη δίνη του πλανήτη. Με τα κύματα των άλλων απεγνωσμένων να πολιορκούν τις ακτές μας και ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο.
Όχι, δε μπορώ να πω πως έχω πειστεί πλήρως από κάποιον. Κουβαλάω αρκετούς μήνες την περίεργη αίσθηση που μένει στη γλώσσα μετά από κάποια απροσδόκητη χαρά που, χορεύοντας, σπάει τα μούτρα της σε τοίχο. Ευτυχώς μπαινοβγαίνει στο γυαλί ή στην οθόνη του διαδικτύου ο πρώην Κένταυρος με το μουστάκι και το καλοκάγαθο περιπαιχτικό ύφος -η εξέλιξη του χαβαλετζή ψευτοπαλικαρά στα νιάτα του σε «ώριμο» πολιτικό πρόσωπο-  ενώ στο βάθος σαλεύει η σκιά του Ουτιδανού, του έκπτωτου πραίτορα -είδες που επιβεβαιώνεται ότι θα είναι παρένθεση! …χαιρεκακεί μια φωνή από δίπλα. Πηγαινοέρχονται και πολλοί άλλοι -δεκαπέντε τόσοι συμπαγείς ή χαλαροί σχηματισμοί και πρόχειρες συσσωματώσεις  ιδεών και συμφερόντων λένε θα συμμετάσχουν- ενώ οι υπερατλαντικές και οι βορειοευρωπαϊκές ντιρεκτίβες περί οικουμενικής ή τεχνοκρατικής κυβέρνησης δίνουν και παίρνουν.
Σκέφτομαι λοιπόν τη θλιβερή φιγούρα αυτή στο πραιτόριο και πίσω του να σπρώχνονται για μια θέση όλες οι άλλες σκιές∙ και οι «από ‘δω» μου φαίνονται άγγελοι σταλμένοι από Πανάγαθο θεό. Και αυτοστιγμεί εξαερώνονται δισταγμοί και αμφιβολίες.
Με παιδεύουν όμως περισσότερο από κάθε τι κάποιες άλλες, γνώριμες, φωνές: «έξω από εδώ, έξω από εκεί, μόνοι μας μπορούμε» ή «όλοι αυτοί ίδιοι είναι, εμείς μόνο υπερασπιζόμαστε τα λαϊκά συμφέροντα, μα περιμένετε μέχρι την Δευτέρα Παρουσία της παγκόσμιας Ισότητας…». Αυτές είναι που με απωθούν βίαια στην Επικράτεια του Φόβου.
Πόσω μάλλον που αυτοί οι ετερόκλητοι δε βρίσκουν μια κουβέντα να πουν για τον αντίπαλο της «πραγματικά άλλης όχθης». Μια μόνη κουβέντα έστω! Είναι όμως γνωστό από την Ιστορία: ο εμφύλιος αγριότερος και πιο ανηλεής παντός άλλου πολέμου. Όταν ο Βλαντιμίρ Ιλίτς, που ξέρουμε όλοι, τα εύρισκε μπαστούνια έγραφε: «ένα βήμα εμπρός, δυο βήματα πίσω» ή ανακοίνωνε τη ΝΕΡ του. Σήμερα, οι συνεπείς και υπερκαθαροί θαυμαστές του δε χαρίζουν κάστανα: εδώ και τώρα! Όποιος πισωπατάει, φοβισμένος, διστακτικός ή σύννους απλώς, βάφεται προδότης…
Τέλος πάντων. Σαλπίζουν και μας καλούν οι «από ‘δω» πως πρέπει να προχωρήσουμε, νέοι, μπροστά, αφήνοντας πίσω το σάπιο παλιό. Θεωρώ πως ευστοχούν συνθηματολογικώς. Ας εγκαλούνται ως απολιτίκ από τους κατόχους της ιδεολογικής καθαρότητας και ακριβολογίας. Αρκεί να αποδείξουν ότι είναι αληθείς κομιστές της «Νιότης της Ανθρωπότητας». Επειδή, όπως έχει υποστηριχθεί: «Δεν υπάρχει  αλήθεια και ψεύδος, αλλά παλαιόν και νέον. Το ψεύδος είναι το γήρας της αληθείας.*
* Κ. Καβάφης
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here