Ετούτοι εδώ πλάι μου με καίνε, όχι το πάντα αόρατο Μέλλον!

TOY AΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ, ιατρού, συγγραφέα
    Εκείνες τις μέρες ο μεσήλικος γιατρός φαινόταν αναστατωμένος. Ήταν έτοιμος για όλα, έλεγε, όταν τον ρωτούσαν την αιτία. Τον πλησίασα λοιπόν κάποια στιγμή και προσπάθησα να τον «ανακρίνω». Ακούστε τι συγκράτησα από το παραλήρημά του…
     Ήταν πολλές εβδομάδες που αμφιταλαντευόμουνα. Ήμουνα έτοιμος για όλα, και τι εννοώ όλα δε θα σου αναλύσω εδώ. Πάντως είχα ξεθάψει από τα συρτάρια της μνήμης όση εξέγερση άντεχε η μικροαστική μου καταγωγή και το σύντομο αλλά πολύ συμπυκνωμένο πέρασμά μου από την ηττημένη τότε εκδοχή της Αριστεράς: τη γιαλαντζί ή ροζ Αριστερά, όπως την επιτιμούσαν οι πούροι κομμουνιστές, οι κάτοχοι των Δέλτων της μαρξιστικής Αλήθειας.
    Ξαφνικά ξύπνησα. Ένα πρωί των ημερών εκείνων της οργής από την ακόμα μία «εθνική ταπείνωση», ξύπνησα σαν από λήθαργο. Περνώντας από τους θαλάμους των απεγνωσμένων μου τους φανταζόμουν έναν έναν να μένουν χωρίς τα πολύτιμα εκείνα νέα φάρμακα που «κάνουν τη διαφορά». Όπως έστω εννοούμε οι ογκολόγοι τη διαφορά.
    Φάρμακα και μέθοδοι που μετατρέπουν τους άλλοτε ταχέως θανατηφόρους καρκίνους σε χρόνια νοσήματα, σε καταστάσεις μακράς συνύπαρξης του καρκίνου με τον οργανισμό, όχι αρμονικής αλλά συχνά ειρηνικής. Όπως τόσα και τόσα νοσήματα της Φθοράς. Ογκολογία: συχνά μια εκτροπή του Ιπποκρατικού προτάγματος «ωφελέειν ή μη βλάπτειν» αλλά με την ισχυρότερη ίσως σχέση γιατρού-ασθενούς στην Ιστορία της Ιατρικής. Οι Ογκολόγοι: γιατροί που βιώνουν αμέτρητες ματαιώσεις αλλά τα τελευταία δέκα δεκαπέντε χρόνια είναι έκθαμβοι μάρτυρες των πρώτων καρπών από τις εκρηκτικές εξελίξεις της βιοτεχνολογίας στα σώματα και τις ψυχές των ασθενών τους.
     Να μένουν χωρίς τα νέα φάρμακα… Επειδή η βιομηχανία που τα παράγει, επιδιώκει τα κέρδη και βέβαια σε χρόνο μηδέν διακόπτει τον εφοδιασμό στον πελάτη που δεν πληρώνει για όποιο λόγο. Και ο ΕΟΠΥΥ που δεν πληρώνει στην ώρα του από αρκετά χρόνια, πώς θα πλήρωνε σε περίπτωση χρεοκοπίας; Πώς θα πληρώνει αν ούτως ή άλλως χρεοκοπήσουμε ή έχουμε ήδη χρεοκοπήσει, όπως κάποιοι πιο ενημερωμένοι επιμένουν;
     Καθώς έκανα αυτές τις σκέψεις, άκουγα οργισμένες φωνές από το βάθος …δεν καταλαβαίνεις ότι η υποταγή και η διάλυση της χώρας δεσμεύουν δύο τρεις γενιές και ουσιαστικά υποθηκεύουμε το μέλλον των παιδιών μας, των αυριανών ασθενών με τα ίδια προβλήματα;
     Λοιπόν, όχι! Δεν καταλαβαίνω ούτε θέλω να καταλάβω. Δεν είμαι μάντης, δεν ξέρω να προλέγω τα μελλούμενα -ούτε καν αυτά της αρμοδιότητάς μου. Ξέρεις ποια είναι η αρμοδιότητά μου, ναι; Διάμεση συνολική επιβίωση, διάμεση επιβίωση χωρίς νόσο, διάμεσος χρόνος μέχρι την επιδείνωση κλπ. κλπ. Σου λένε τίποτε αυτά; Αν όχι -και ορθώς επειδή είσαι νορμάλ άνθρωπος- μάθε πως ούτε σε μένα, τον καθ’ ύλην τάχα αρμόδιο, λένε τίποτε.
     Επειδή δεν είναι δικό μου θέμα η πρόβλεψη πόσο θα ζήσει κάποιος με το άλφα ή βήτα νόσημα. Η δική μου «δουλειά» και «Αποστολή» είναι να κάνω όσα ξέρω και έμαθα με την ψυχή για να είναι μακρύτερη και καλύτερη τη ζωή του άτυχου που βρέθηκε η όποια βοήθεια μου στο δρόμο του (αν υπάρχει η έννοια της Αποστολής -ποιος με στέλνει και πού, με ποια δικαιοδοσία να κάνω τον γιατρό;). Η πρόβλεψη «ανήκει» σε άλλους. Αυτούς που μετατρέπουν τις ζωές μας σε αριθμούς και στατιστικές καμπύλες -απαραίτητοι κι αυτοί, δε λέω αλλά αυτοί δεν είναι εγώ, καθένας στον ρόλο του…
     Συνεχίζω: μετά από τριάντα χρόνια στα πεδία των δικών μου «μαχών» και στα «υψώματα των επιτελών», δε με ενδιαφέρει πια η στρατηγική επικράτηση αλλά η τακτική νίκη ή έστω η μη συντριβή. Δεν δικαιούμαι να θυσιάσω ετούτους τους πτοημένους «στρατιώτες» εδώ μπροστά μου, δίπλα μου, αυτούς τους μαχητές με τους ματωμένους επιδέσμους και τις πατερίτσες∙ για τα παιδιά τους, τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου… για ένα κατά βάθος ανέκαθεν ενυπόθηκο μέλλον. Αυτοί εδώ μπροστά μου με ενδιαφέρουν και στα παλιά μου τα παπούτσια τι θα γίνει αύριο. Πες με ανεύθυνο, πες με εγωιστή, πες με ό,τι σου κατέβει…
    Το Αύριο είναι αόρατο στους δικούς μου υπολογισμούς. Μόνο η Τυχαιότητα -οργισμένη ή ευμενής θα οδηγήσει όπου οδηγήσει την αμετανόητη γι’ αυτό και αδιάφορη ανθρωπότητα. Η Τυχαιότητα και όχι οι «συνεπείς» «οραματιστές»∙ οι «Προμηθείς» με τη Φωτιά, οι Μοσέ με τις «Δέκα Εντολές», οι πεντακόσιες διαφορετικές «Βίβλοι» και οι αμέτρητες «προφητείες» για το Τέλος του Κόσμου και την ανατολή της Βασιλείας του Καλού… Ενώ κάποιοι, όπως ετούτοι εδώ μπροστά μου, εγώ ο ίδιος εν τέλει, «ζούμε και σταυρωνόμαστε» τώρα, εδώ σε τούτο το αδιάφορο για όλους μας χώμα. Ας «σωθούμε» για όσο και όπως προλαβαίνουμε.
     Αυτά. Προσπέρασε, σε παρακαλώ, το κρεσέντο των εισαγωγικών στις τελευταίες γραμμές και κάνε εσύ τις συσχετίσεις όσων άκουσες με την «ηττοπάθεια» και τη «μοιρολατρεία» μου και σε τούτη την άγρια συγκυρία… Έτσι, ίσως νιώσεις τον βασικό λόγο που εμπιστεύομαι, περισσότερο από πριν, τον «Μικρό» και την «παρέα» του που ωρίμασαν απότομα και  επώδυνα μέσα στη Φρίκη της Πραγματικότητας…
Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Γιατρέ, συγκλονίζουν τα λόγια σου και ξυπνούν συναισθήματα, κρυμμένα ως τώρα, στην πετρωμένη, από την προσπάθεια για επιβίωση, ψυχή μας, αυτά τα χρόνια της κρίσης. Αν νικήθηκε, έστω και για την ώρα, η «ελπίδα», να μην παραιτηθούμε. Όλο και κάποιος τρόπος, θα υπάρχει, να λύσουμε το πρόβλημα των «μαγικών» φαρμάκων, ακόμα και σε ακραίες καταστάσεις, που δεν έχουν ακόμη αποκλειστεί. Χρειάζεται θέληση, δημιουργική σκέψη αλλά και πίστη, στο καθήκον μας.
    Σχέδιο χρειάζεται, αλλά πριν έρθει το κακό.
    Κι ας μην εφαρμοστεί, στο όλον του, ως συνήθως.
    Εκεί μάλλον, μας τα χάλασε και η …»μικροπαρέα».
    Η αμφισβήτησή της, με υποστήριξη ή μη, θα ωφελήσει τελικά και εμάς κι αυτήν.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here