Ερευνα ΙΝΕ – ΓΣΕΕ: Ρεκόρ απόλυτης φτώχειας έφεραν τα μνημόνια. Οι 3 θανάσιμες παγίδες

 

 

Του ΝΑΣΟΥ ΧΑΤΖΗΤΣΑΚΟΥ

ΦΩΤΟ: ΕUROKINISSI

Την αποτυχία των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής που εφαρμόζονται στην Ελλάδα από το 2010, επιβεβαιώνουν τα συμπεράσματα της έκθεσης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ ( ΙΝΕ – ΓΣΕΕ ) για την ελληνική οικονομία και την απασχόληση, η οποία παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή την έναρξη της 80ης ΔΕΘ. Τα μνημόνια έχουν οδηγήσει τη χώρα σε 3 «θανάσιμες παγίδες» (δημόσιου χρέους, λιτότητας και ρευστότητας) οι οποίες, μεταξύ άλλων, έχουν προκαλέσει την «επιστροφή» της αγοραστικής δύναμης των κατώτατων μισθών στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980! Αυτό έχει επιφέρει ως αποτέλεσμα οι 2 στους 10 μισθωτούς και περίπου οι 4 στους 10 αυτοαπασχολουμένους, οι οποίοι εξακολουθούν να έχουν δουλειά, να βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης φτώχειας.

αργειτης

Όπως ανέφερε ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Οικονομικού Τμήματος Αθηνών και Επιστημονικός Διευθυντής του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ Γιώργος Αργείτης, τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής (μνημόνια) έχουν αποτύχει σε όλους τους βασικούς στόχους, διευρύνοντας το αναπτυξιακό κενό της ελληνικής οικονομίας και υπονομεύοντας την κοινωνική συνοχή. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον κ. Αργείτη, τα μνημόνια οδήγησαν τη χώρα σε τρεις θανάσιμες παγίδες:

  • Στην παγίδα δημόσιου χρέους, που κρατά την οικονομία συνεχώς στο χείλος της χρεοκοπίας και επιτρέπει στους δανειστές να ασκούν ασφυκτικές πιέσεις σε βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
  • Στην παγίδα λιτότητας, η οποία συρρικνώνει την οικονομική δραστηριότητα και καθιστά το τραπεζικό σύστημα εύθραυστο και τη χώρα αφερέγγυα υπονομεύοντας τη δυνατότητά της να αποπληρώσει το χρέος της και
  • Στην παγίδα ρευστότητας, που πνίγει καθημερινά την πραγματική οικονομία και κάθε επενδυτική και παραγωγική δραστηριότητα, δημιουργώντας σημαντικές αρνητικές επιδράσεις στους εργαζομένους και στο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων.

Στη δική μας μακροκοινωνική προσέγγιση, ανέφερε ο επικεφαλής του ΙΝΕ – ΓΣΕΕ, «τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής και η συρρίκνωση των μισθών και των συντάξεων δεν είναι διέξοδος αλλά μία από τις αιτίες της κρίσης».

Εργαζόμενοι κάτω από τα όρια της φτώχειας

Ένα από τα σημαντικά στοιχεία της έρευνας του ΙΝΕ – ΓΣΕΕ αφορούν στην κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει όχι μόνο οι άνεργοι αλλά ακόμη και όσοι εξακολουθούν να έχουν μια θέση στην αγορά εργασίας που συρρικνώνεται εδώ και 5 χρόνια. Συγκεκριμένα, το ποσοστό απόλυτης φτώχειας των μισθωτών πλήρους απασχόλησης το 2009 ανερχόταν στο 7,6%, ενώ το 2012 στο 19,7%. Για τους αυτοαπασχολούμενους πλήρους απασχόλησης το ποσοστό απόλυτης φτώχειας υπολογιζόταν το 2009 στο 23,5%, ενώ το 2012 είχε αυξηθεί στο 37,4%.

Σημειώνεται ότι, μεταξύ των απασχολουμένων, πιο σημαντική ήταν η επιδείνωση του αντίστοιχου ποσοστού των εργαζομένων μερικής απασχόλησης, για τους οποίους το ποσοστό απόλυτης φτώχειας από 30,1% το 2009 αυξήθηκε σε 51,7% το 2012.

Επίσης, το ποσοστό φτώχειας των ανέργων αυξήθηκε από 34,8% το 2009 σε 65,5% το 2012, μεταβολή που υπογραμμίζει την αδυναμία του ΣΚΠ να υποστηρίξει ενεργά τις εισοδηματικές ανάγκες των ανέργων.

Αύξηση καταγράφεται και στα ποσοστά φτώχειας των συνταξιούχων, από 18,6% σε 31,3%, αλλά και των υπόλοιπων οικονομικά μη ενεργών ατόμων. Στην τελευταία κατηγορία, το ποσοστό φτώχειας αυξήθηκε από 27,5% το 2009 σε 54% το 2012.

Τι προτείνει το ΙΝΕ

Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ έχει επεξεργαστεί και προτείνει τρεις πυλώνες βραχυπρόθεσμου σχεδιασμού της οικονομικής πολιτικής που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην έξοδο της οικονομίας από την κρίση και στη διαμόρφωση συνθηκών σταθερότητας με επίκεντρο την απασχόληση. Προτείνεται:

  • Ο επανασχεδιασμός της χρηματοδότησης των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας και η αξιολόγηση της βιωσιμότητας του χρέους βάσει του άξονα: βιώσιμο πρωτογενές πλεόνασμα – βιώσιμο χρέος.
  • Η ενεργοποίηση της εγχώριας ζήτησης με αύξηση των επενδύσεων και της ιδιωτικής κατανάλωσης: Βασικό προαπαιτούμενο για την αύξηση των επενδύσεων αποτελεί η χρηματοδότησή τους. Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ έχει παρέμβει ενεργά στον δημόσιο διάλογο, προτείνοντας τη «ρήτρα επανεπένδυσης των τόκων». Για την ενίσχυση της κατανάλωσης, προτείνεται η θεσμοθέτηση «προγραμμάτων εγγυημένης απασχόλησης».
  • Η επαναρρύθμιση της αγοράς εργασίας και η αποκατάσταση του συστήματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των συλλογικών συμβάσεων και του κατώτατου μισθού.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here