Επτά χρόνια γεμάτα Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

 

 Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Μια μέρα σαν σήμερα πριν από επτά χρόνια, στις 6 Ιουνίου 2011, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της με μια ομολογουμένως εντυπωσιακή πράξη – την κατάληψη των “κεντρικών” του ΙΚΑ –  η Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων: η μια και μοναδική μέχρι στιγμής στην ιστορία των ελληνικών κοινωνικών κινημάτων μαζική οργάνωση αναπήρων ακτιβιστών που είναι παντελώς αποσυνδεδεμένη από το ελληνικό κράτος και τις όποιες (χρηματοδοτικές και άλλες) ευκολίες του.

Έκτοτε, πολλά και διάφορα έκτισαν για την “Κίνηση” ένα πάμπλουτο βιογραφικό – ενδεικτικά: συμμετοχή δια εκπροσώπου της στη δίκη των εγκληματιών ναζιστών της Χρυσής Αυγής, πρωταγωνιστικός ρόλος στην υπόθεση του ιδρύματος/κολαστηρίου των Λεχαινών και της απελευθέρωσης των εγκλείστων του, κινητοποιήσεις για την εξασφάλιση του δικαιώματος πρόσβασης των αναπήρων στις παραλίες, παρεμβάσεις διαρκείς για τα θεμελιώδη δικαιώματα των προσφύγων με αναπηρία – όμως δεν είναι η αποτίμηση της δράσης το κυρίως θέμα του σημειώματος που διαβάζετε.

Ποιο είναι το κυρίως θέμα; Το κυρίως θέμα, σήμερα, έπειτα από επτά χρόνια δράσης της Κίνησης Χειραφέτησης Αναπήρων, δεν μπορεί να είναι άλλο από τον εντοπισμό της σημασίας αυτής της δράσης. Από τον εντοπισμό της σημασίας αυτής της δράσης σε μια κοινωνία με εμφανή χαρακτηριστικά ακραίου συντηρητισμού και βαρύτατης καθυστέρησης, όπως η νεοελληνική.

Οι μόνοι που μπορούν να εντοπίσουν τη ζητούμενη σημασία είναι οι ίδιοι αυτοί που με τη δράση τους την γέννησαν, από τη σχετική με την Ημέρα ανακοίνωσή τους σας αντιγράφουμε το πλέον αποκαλυπτικό σημείο:

“Οι πλάγιες διαδρομές ή οι διαδρομές της χειραφέτησης, δεν τελειώνουν ποτέ. Είναι διαρκείς, καθημερινές, αδιάκοπα διεκδικούμενες, ατελείωτες, γι’ αυτό άλλωστε και έχουν οριστεί ως το Α και το Ω της εξέλιξης του πολιτισμού.

Οι νοητά ανάμεσά τους κυρίαρχες πολιτισμικές εγγραφές δεν ορίζουν παρά το περιεχόμενο “αυτού που πρέπει να εξελιχτεί”.

Δηλαδή, το ζητούμενο της χειραφέτησης. Στην αληθινή πορεία της χειραφέτησης δε χωράνε αποτιμήσεις, η κάθε πράξη δεν είναι παρά το συνεπές αποτέλεσμα της προηγούμενης και συνάμα αίτιο της επόμενης. Όταν το “προσωπικό” είναι σαφώς συνειδητοποιημένο τότε γίνεται αυτονόητα “κοινωνικό.

Ο αγώνας συνεχίζεται”.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here