Όχι, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ούτε ένας αληθώς δημοκρατικός πολίτης που να μη συνυπογράφει την εισήγηση/πρόταση/προτροπή – βγαλμένη από τον φωτεινό νου του καθηγητή παιδαγωγικής ΑΠΘ Γιώργου Τσιάκαλου – που ακολουθεί.

Με προσοχή η ανάγνωση:

Κατέστρεψαν το Μνημείο Εβραίων μαρτύρων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Επανειλημμένα βεβηλώθηκε στο παρελθόν, ήδη από τις πρώτες μέρες της ανέγερσής του. Δεν βρέθηκαν ποτέ οι δράστες, κανένας δεν συνελήφθη, κανένας δεν τιμωρήθηκε. Ρουτίνα πια η είδηση «νέος βανδαλισμός του μνημείου». Τώρα ήρθε η στιγμή που οι δράστες ξεπέρασαν την απλή βεβήλωση και τον βανδαλισμό και ονειρεύτηκαν την καταστροφή του και την εξαφάνιση της εβραϊκής παρουσίας σ’ αυτήν την πόλη ακόμη και ως μνημείο. Ονειρεύτηκαν την επανάληψη της πράξης των ιδεολογικών προγόνων τους: την καταστροφή των Εβραϊκών μνημάτων (των αρχαιότερων Εβραϊκών μνημάτων της Ευρώπης, που βρίσκονταν χιλιάδες χρόνια στον τόπο όπου σήμερα απλώνεται το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης). Το ανοσιούργημα εκείνο δεν τιμωρήθηκε ποτέ.

Ρουτίνα πια η είδηση «νέος βανδαλισμός του μουσείου», και ρουτίνα επίσης οι ανακοινώσεις καταδίκης των βανδαλισμών από τους «κοινωνικούς φορείς» της πόλης. Ποιος όμως κερδίζει από αυτή τη ρουτίνα; Η απάντηση βρίσκεται στην κατανόηση του γεγονότος ότι οι βεβηλώσεις του μνημείου αποτελούν πότε συνήθη πράξη μύησης στον αντισημιτισμό για νέα μέλη οργανωμένων ναζιστικών ομάδων και πότε πράξεις αυτόβουλων εκφραστών ενός αντισημιτισμού που δυστυχώς ποτέ δεν εξαφανίστηκε πλήρως στην πόλη μας.

Αντισημιτισμός είναι η έννοια που εξηγεί τα ανοσιουργήματα. Και είναι η έννοια που λείπει κατά κανόνα από τις ανακοινώσεις καταδίκης των βεβηλώσεων και των βανδαλισμών (με εξαίρεση εκείνες εβραϊκών οργανώσεων). Γιατί άραγε; Μήπως επειδή ο αντισημιτισμός δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό του ναζιστικού φυλετικού μίσους αλλά είναι επίσης τόσο χαρακτηριστικό ενός θρησκευτικού μίσους με παράδοση πολλών αιώνων όσο και θεωριών συνωμοσίας που απαντώνται ακόμη και σε ανθρώπους με ισχυρή κοινωνική παρουσία;

Οφείλουμε να ονομάζουμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και οφείλουμε στη μνήμη των νεκρών να μην επιτρέψουμε η προσβολή τους να γίνει ρουτίνα. Οι αντισημίτες θέλουν να εξαφανίσουν τη μνήμη των μνημάτων που αποδείκνυαν τη διαρκή παρουσία της Εβραϊκής κοινότητας στη Θεσσαλονίκη για χιλιάδες χρόνια, και να εξαφανίσουν έτσι τα αυτονόητα ερωτήματα της νέας γενιάς: ποιοι ήταν οι δράστες των εγκλημάτων και ποια ήταν τα πιστεύω τους; Θα το επιτρέψουμε; Όχι, βέβαια! Πρέπει ν’ απαντήσουμε με δραστικό τρόπο.

 

Επαναφέρω μια πρόταση που είχα κάνει παλιότερα: να ονομαστεί η στάση του μετρό, στάση Εβραίων Μαρτύρων.

Να ακούν καθημερινά χιλιάδες πολίτες και επισκέπτες «Επόμενη στάση: Εβραίων μαρτύρων» και να παίρνουν το μήνυμα: Αυτή πόλη δεν ξεχνά.

Και οι αντισημίτες να παίρνουν το δικό τους μήνυμα: Προσπαθήσατε να σβήσετε τη μνήμη καταστρέφοντας μνημεία– Τώρα η μνήμη θα είναι καθημερινά παρούσα, θα συνοδεύει κι εσάς, θα σας θυμίζει ότι οι νεκροί μας είναι πιο δυνατοί από εσάς, επειδή ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι πιο δυνατός από τη δική σας βαρβαρότητα.

Και τέτοια να είναι η αντιμετώπιση κάθε μορφής βαρβαρότητας στη δική μας πόλη.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here