Προοδευτική κυβέρνηση, υπέρβαση του μνημονίου και κεντροαριστερά

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

ΦΩΤΟ: ΙΝ ΤΙΜΕ

Με τον νικητή των εκλογών να έχει διαψεύσει πανηγυρικά, όλες τις δημοσκοπήσεις, τα κρίσιμα ερωτήματα της επόμενης ημέρας εντοπίζονται στη πολιτική διαχείριση της εκλογικής νίκης και στο τρόπο που αυτή θα αποτελέσει το εφαλτήριο γενικότερων πολιτικών ανακατατάξεων.

Είναι γεγονός  ότι η διαχείριση του Μνημονίου επιβάλει απαράβατους, αναγκαστικούς όρους στο πολιτικό μας σύστημα. Η εφαρμογή του όμως δεν μπορεί να σταματήσει την πολιτική.  Προφανώς δεν υπάρχει δεξιά ή αριστερή εφαρμογή του μνημονίου. Αυτό υπηρετεί εξ ορισμού το νεοφιλελεύθερο σχέδιο για την Ευρώπη αναδιανέμοντας την ανισότητα σε βάρος των πιο αδικημένων της κοινωνίας.

Επειδή ωστόσο οι λογικές των μνημονίων αποτυπώνουν συγκεκριμένους συσχετισμούς ισχύος και επιρροής εντός της Ευρωζώνης,  είναι  γεγονός ότι ναι μεν δεν ανετράπη από την «Ελληνική άνοιξη», αυτός ο συσχετισμός, ωστόσο η Γερμανική Ευρώπη, υπέστη ρωγμές και σοβαρές αμφισβητήσεις.

Το ενιαίο μέτωπο των σκληρών της Ευρωζώνη,  με την Γερμανία να υπαγορεύει και σχέδον όλα τα άλλα ευρωπαικά κράτη(της Γαλλίας συμπεριλαμβανομένης)να υπακούουν τυφλά τις επιταγές του Σόιμπλε, έχει πλέον διαρραγεί.  Καταδείχθηκε περίτρανα ότι  Γερμανική επικυριαρχία απειλεί σοβαρά θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αρχές. Η παντοδυναμία των αγορών απέναντι στη Δημοκρατία, τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Κι αυτό είναι κάτι που θα καταδειχθεί ακόμη περισσότερο, στο άμεσο μέλλον.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το τρίτο μνημόνιο είναι λιγότερο επαχθές από τα άλλα ως προς την ουσία και τη λογική του. Πάλι κατανέμει μονομερώς τα βάρη. Υπάρχουν όμως μερικές ουσιώδεις διαφορές με το παρελθόν και τα άλλα μνημόνια, που θα μπορούσαν α οδηγήσουν, υπό όρους, στην οριστική και αμετάκλητη υπέρβασή του.

Οι τρεις προϋποθέσεις της υπέρβασης

Ποιες είναι οι βασικές προϋποθέσεις, χωρίς τις οποίες δεν θα υπερβεί ποτέ η χώρα την μνημονιακή της εξάρτηση;

Α. Η ρύθμιση του χρέους. Αποτελεί το κομβικό ζήτημα για την βιωσιμότητά του και την πορεία της ελληνικής οικονομία. Δεν είναι πλέον θεωρητικό ζήτημα. Τίθεται επί τάπητος σε λίγους μήνες.

Β. Η αναζήτηση πρόσθετων πόρων που θα χρηματοδοτήσουν τα έσοδα του ελληνικού κράτους, μπορεί να αναδειχθεί επίσης σε κομβικό ζήτημα τα επόμενα δύο χρόνια. Η φορολόγηση του πλούτου που επί χρόνια παραμένει κρυμμένος μαύρος και αδήλωτος, δεν είναι επίσης ένα θεωρητικό πρόβλημα. Είναι το κύριο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.

Εάν δεν αναζητήσουμε χρήματα από εκείνους που δεν πλήρωσαν ποτέ φόρους, με την ανοχή και την συνεργασία του προηγούμενου φαύλου καθεστώτος, δεν θα αποκατασταθεί ποτέ το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης που έχει ανάγκη η χώρα.

Και το κρίσιμο ερώτημα εδώ είναι ποιος μπορεί να το κάνει αποτελεσματικά αυτό;  Αυτοί που ακύρωσαν κάθε έλεγχο;

Οι εκπρόσωποι του παλιού συστήματος εξουσίας, εμφανίζονται ακόμη και τώρα με προκλητικό τρόπο, ως οι διαρκείς προστάτες όλων αυτών που ασέλγησαν πάνω στο κόπο του ελληνικού λαού και έχουν το θράσος να του ζητάνε και τα ρέστα.

Η απόκρυψη πλούτου στη χώρα, δεν είναι άμοιρη με το άκρως επικίνδυνο φαινόμενο της διαπλοκής που αναπτύχθηκε μεταξύ πολιτικής, οικονομικής και μιντιακής ισχύος. Η αμέριστη υπονόμευση του Αλ. Τσίπρα και της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε προσπάθεια για διαφάνεια στη λειτουργία θεσμών και ΜΜΕ, επιβεβαιώνει μια αναντίρρητη αλήθεια: Χωρίς ρήξη με την παντοδυναμία των εργολάβων, των μιντιαρχών και του πολιτικού κατεστημένου που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, η Ελλάδα θα παραμένει αιχμάλωτη μονίμως στο δικό της μνημόνιο, το Μνημόνιο της διαπλοκής.

Γ. Το σχέδιο για μια νέα Ελλάδα δικαιοσύνης, ισότητας και ευημερίας.

Αν δεχθούμε ότι υπάρχει χώρος για άσκηση πολιτικής δίπλα στο Μνημόνιο, θα πρέπει ταυτόχρονα να προσδιορισθούν και τα όρια του. Κυρίως όμως πρέπει να προσδιορισθεί η κατεύθυνση και ο στόχος αυτής της πολιτικής.

Προφανώς θα απαιτηθούν πολύ περισσότερα από καλές προθέσεις και ρητορικές εξαγγελίες. Θα απαιτηθεί σοβαρό σχέδιο για το μέλλον της χώρας. Βαθιές τομές σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Μιά νέα θεσμική επανίδρυση του ελληνικού κράτους. Και κυρίως ένα αναπτυξιακό σχέδιο για την επόμενη δεκαετία που θα αποκαθιστά το αίσθημα δικαιοσύνης και την αξιοπρέπεια των πολιτών.

Ένα σχέδιο για την Ελλάδα του 2025, το οποίο μέχρι τώρα δεν είναι σε θέση να παρουσιάσει κανένα πολιτικό υποκείμενο στη χώρα, καταδεικνύοντας με τον τρόπο αυτό και το μέγεθος της ανικανότητας του πολιτικού προσωπικού της.

Η αναγκαιότητα της προοδευτικής διακυβέρνησης

Το προοδευτικό πρόσημο μιας κυβέρνησης δεν μπορεί να εξαντληθεί πλέον στη θεωρία. Θα κριθεί στη πράξη. Και μάλιστα στη πολύ συγκεκριμένη πράξη.

Με βάση αυτά, οι εξελίξεις την επόμενη ημέρα των εκλογών, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Γιατί το περιβάλλον είναι και αναμένεται να γίνει ακόμη πιο ρευστό. Οι καιροί ευνοούν την πολιτική κινητικότητα και θα πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός στις κινήσεις και τις πρωτοβουλίες του, όταν κάθεται πάνω σε κινούμενη πολιτική, οικονομική  και κοινωνική άμμο.

Το παραπάνω ισχύει πολύ περισσότερο για τον ΣΥΡΙΖΑ που διατηρεί την πολιτική ηγεμονία. Η επούλωση των τραυμάτων που του προκάλεσε η αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας έγινε πολύ πιο γρήγορα από ότι ανέμεναν πολλοί. Το πολιτικό κεφάλαιο Τσίπρα έπαιξε κι εδώ σημαντικό ρόλο, αλλά ας σημειωθεί πως δεν είναι ανεξάντλητο.

Η ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική αντεπίθεση του, η παράκαμψη της αντιπαράθεσης για το μνημόνιο και η μεταφορά του παιγνιδιού στο ευνοικό για εκείνον πεδίο της παραδοσιακής σύγκρουσης δεξιά-αριστερά, παλιό-νέο, πρόοδος-συντήρηση,  επηρεάζει άμεσα τους γενικούς όρους άσκησης της πολιτικής  και την επόμενη ημέρα των εκλογών.

Είναι προφανές ότι όλα ξανατίθενται πλέον σε νέα βάση. Οι μετεκλογικές ισορροπίες θα καθορισθούν ωστόσο  από πολλούς παράγοντες.

Η κοινωνική νομιμοποίηση μιας προοδευτικής κυβέρνησης

Η μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων, επιτάσσει την άμεση αλλαγή κεφαλαίου στη πολιτική ζωή. Χωρίς χρονοτριβή. Η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δίνει μεν κυβερνητική λύση σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, αφήνει ωστόσο ανοικτό το θέμα της κοινωνικής νομιμοποίησης μιας κυβέρνησης που θέλει να έχει προοδευτικό πρόσημο.

Αρκούν άραγε οι συμπαθητικές κραυγές του Π. Καμμένου κατά των διαπλεκόμενων συμφερόντων για να χρίσουν ως προοδευτική μια κυβέρνηση; Προφανώς όχι, αν σκεφθεί κανείς ότι οι ΑΝΕΛ, είναι γνήσιο τέκνο ενός δεξιού, ακραίου λαικισμού, τον οποίον υπηρέτησε πιστά ο αρχηγός τους. Χρειάζονται πολύ περισσότερα γι αυτό.

Είναι επιτακτική η ανάγκη, τώρα και όχι αργότερα, να μείνουν ανοικτές οι πόρτες. από τον  κυρίαρχο του παιγνιδιού, αυτή τη στιγμή, ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να είναι εν δυνάμει σύμμαχοί του σε μια πορεία για την βαθιά, προοδευτική αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα. Αλλαγή στην οποία ουσιαστικά, πολύ λίγα πράγματα έχει να συνεισφέρει ο Π. Καμμένος και οι ΑΝΕΛ.

Θα ήταν επίσης σκόπιμο, η νέα διακυβέρνηση, με όσους κληθούν να συμμετάσχουν, να έχει πολύ πιο συγκεκριμένο πρόγραμμα, δράσεις και χρονοδιάγραμμα στόχων. Οχι μόνο θα διευκολύνει στην υλοποίηση τους αλλά και θα ξεκαθαρίσει το τοπίο από θολές αμφισβητήσεις και επώδυνους συμβιβασμούς με λαικίστικες απαιτήσεις.

Η εξέλιξη του πολιτικού σχεδίου που καλείται να υλοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας, υπερβαίνει κατά πολύ τον Πάνο Καμμένο και τον σχηματισμό κυβέρνησης. Η μάλλον, θα έπρεπε να τον υπερβαίνει.

Η στρατηγική ανασύνθεση του κεντροαριστερού χώρου

Ο πραγματικός στρατηγικός του στόχος, ενός παντοδύναμου πολιτικά Τσίπρα, δεν είναι προφανώς να εξαντλήσει το πολιτικό του κεφάλαιο, σε συμμαχίες τύπου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.  Θα έρπεπε να είναι η συνολική ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού. Ο ίδιος προέβλεψε διασπάσεις στο χώρο της ΝΔ και της Κνετροδεξιάς.

Ωστόσο πιθανή, έως αναγκαία, θα πρέπει να θεωρείται και μια στρατηγική αναδιάταξη του κεντροαριστερού χώρου στο σύνολό του, καθώς κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, αποδεικνύονται παντελώς ανίκανα να παίξουν κάποιο ρόλο προς την κατεύθυνση αυτή.

Η ανασύνθεση του κεντροαριστερού χώρου στην Ελλάδα, δεν είναι άλλωστε άσχετη με τις εξελίξεις στην Ευρώπη και άλλες ευρωπαικές χώρες. 

Το πολιτικό μετεκλογικό παζλ  αναμένεται πολύπλοκο, σύνθετο και ευμετάβλητο. Η ικανότητα των προσώπων που θα κληθούν να το διαχειρισθούν, θα καθορίσει και τις συνέπειες των επιλογών τους. Το διακύβευμα  είναι να μην ακυρωθεί η πραγματική διάθεση του ελληνικού λαού για προοδευτική λύση και υπέρβαση της κρίσης, με δικαιοσύνη και εμβάθυνση της δημοκρατίας. Στο πεδίο αυτό, όλοι θα δοκιμάσουν τις δυνατότητες τους.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here