Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΟΥΚΑ

Σε κάποιο απροσδιόριστο χρόνο, στη  χώρα που όλα μπορούν να συμβούν, κυκλοφόρησε (;) η είδηση ότι   το Υπουργείο Παιδείας σχεδιάζει να «ανασυγκροτήσει εκ βάθρων» την εκπαίδευση με μέτρα  όπως η επαναφορά της ομοιόμορφης μαθητικής ενδυμασίας  σε όλα τα σχολεία της επικράτειας, όπως τη γνωρίζουμε από παλιές μαθητικές φωτογραφίες ή τις έζησαν οι παλαιότεροι. Θα καθιερωθεί επίσης σύστημα «μονάδων διαγωγής» (point-system) για τις ποινές ώστε το άθροισμα των παραβατικών συμπεριφορών να καταλήγει στον τελικό  χαρακτηρισμό της διαγωγής.  Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το Υπουργείο θεωρεί τα μέτρα αναγκαία λόγω της. χαλάρωσης της πειθαρχίας και γενικότερα των ηθών, ώστε να «κανονικοποιηθούν» οι σχολικές σχέσεις και να αποκατασταθεί η εύρυθμη λειτουργία των σχολείων. Διευκρινίζεται πάντως ότι η επάνοδος σε δοκιμασμένα πρότυπα  δεν θα γίνει με τους παλιούς τρόπους, αλλά με νέους, χωρίς να δοθούν  περισσότερες εξηγήσεις.

Έγκυροι εκπαιδευτικοί κύκλοι  που ρωτήθηκαν σχετικά, εκδήλωσαν έντονο προβληματισμό για τη σκοπιμότητα του μέτρου. Παρά το ομοιόμορφο της αμφίεσης, το πιθανότερο είναι να εμφανισθούν φαινόμενα διακρίσεων κυρίως με την ποιότητα της αμφίεσης, τις μόδες που θα επικρατήσουν ώστε ανάλογα με το κόστος να εμφανιστούν νέες ταξικές αντιθέσεις μέσα στην ομοιομορφία της αμφίεσης. Είναι επίσης βέβαιο ότι ανοίγει η πόρτα για  μεγάλες επιχειρήσεις σε μια ακόμη  διείσδυση της αγοράς και του κέρδους στο χώρο της Δωρεάν Δημόσιας Εκπαίδευσης (ή ό,τι τελοσπάντων έχει μείνει ακόμα από αυτήν).

Η πρώτη αντίδραση ήρθε από τις εκπαιδευτικές οργανώσεις με  πανεκπαιδευτικό συλλαλητήρίο στα  Προπύλαια και πορεία στη Βουλή. Η αντιπολίτευση κατήγγειλε τον κατήφορο αναχρονισμού και την καταστρατήγηση της Δημόσιας Εκπαίδευσης από την αγορά,  οι κυβερνώντες διέψευσαν τα σενάρια και περνώντας σε αντεπίθεση επανέφεραν θέματα όπως η αριστεία, η ισοπέδωση (αντί ισότητας), η ελεύθερη εισαγωγή στα πανεπιστήμια («ακόμα αναμένονται οι προτάσεις που υποσχεθήκατε πριν καταλήξετε πάλι στις Δέσμες», «αυτό που και σεις εφαρμόζετε τώρα» απάντησε η αντιπολίτευση ) και ούτω καθεξής.  Αχ, αυτή η διελκυστίνδα των  μνηστήρων της εξουσίας τόσο κουραστική, τόσο βαρετή, αυτά τα χιλιοειπωμένα. Τί να πεις, θα μπορούσαν τουλάχιστον να ψάξουν κάτι διαφορετικό.

Στο σημείο αυτό η Προοδευτική-Δημοκρατική Παράταξη υπενθύμισε τον ιστορικό της ρόλο στις μεταρρυθμίσεις,  το καθήκον της να ανοίγει δρόμους, την αποκλειστική εκπροσώπηση της Σοσιαλδημοκρατίας και γνωστοποίησε τη διαμόρφωση προσεχώς εντελώς νέων θέσεων για το μέλλον, μια μεγάλη πολιτική πρόταση με απολύτως πρωτότυπους ποιοτικούς όρους  όπως στο ένδοξο παρελθόν, με τη συμμετοχή όλης της κοινωνίας και άλλα παρόμοια..

Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει αποσαφηνιστεί η κατάσταση. Όλο το πρόβλημα βρίσκετε τελικά  στο εξής: Είναι μια πραγματική υπόθεση όπως επιμένουν ορισμένοι, επικαλούμενοι μυστικά έγγραφα του Υπουργείου; Ή μήπως πρόκειται για μια από τις συνήθεις περιπτώσεις  fake news που κατακλύζουν το διαδίκτυο; Αν είναι αυτό,  τότε ποιοι είναι οι αυτουργοί μιας πιθανής  πλεκτάνης; Κάποια πρόσωπα μέσα από το Υπουργείο για τους δικούς τους λόγους, μήπως από την αντιπολίτευση ή από κάποιους «ελεύθερους σκοπευτές», τους «συνήθεις γνωστούς άγνωστους» (τώρα και στο διαδίκτυο). Μπορεί πάλι να είναι συνέπεια μιας υποκειμενικής κατάστασης σύγχισης,  να μπερδεύουμε δηλαδή  γεγονότα, πρόσωπα και πράγματα, περασμένα και παρόντα, τί μπορείς να καταλάβεις;

Προχωρήσαμε πιο βαθιά στο δρόμο των ερωτημάτων για να εξιχνιάσουμε την υπόθεση. Εκεί που τα ιδιωτικά θέματα συναντούν τα δημόσια, στο χώρο του διαλόγου, της διαβούλευσης όπως λέγεται. Κάτι παράδοξο. Στις «ζώνες του κοινού»,  στα talk-show  και στις show-biz εξιστορούνται καθημερινά ιδιωτικές ιστορίες πάθους, οικογενειακών περιστατικών,  περιθωριοποίηση, βιαιότητες, σεξουαλικές σχέσεις κ.α.  Ατομικές ιστορίες που απλώς εκτίθενται ως θέαμα, δεν γίνονται ποτέ δημόσια θέματα.  Τώρα το δημόσιο έχει αποβληθεί και οι ανθρώπινες  φιγούρες μοναχικών, ταλαιπωρημένων και celebrities περιπτώσεων  ξαναγυρίζουν πίσω, πιο μόνοι στη μοναξιά.  Πως μπορούμε να μιλάμε για ένα δημόσιο χώρο, εδώ δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι είμαστε σε μια εποχή αποπροσανατολισμού, μονοδιάστατη, το ατομικό, ατομικό, ιδιωτικοποιημένο και ατομικό, καταλαβαίνουμε όλοι μας πολύ καλά, ας μην κάνουμε τους ανήξερους.

Και η παιδεία, όταν λέμε ότι «από την παιδεία αρχίζουν όλα»; Μνήμες Παιδείας, κάτι περισσότερο από  ποινολόγια, κάμερες,  ανταγωνισμό και ατομοκεντρισμό…αυτό το «κάτι», διαπροσωπικό, συλλογική συνείδηση,   αυτό που  μπορεί να  αλλάξει…

Αγαπητοί  μου φίλοι  του διαδικτύου, γειά σας, να πάνε όλα καλά. Ελάτε να ταξιδεύσουμε στο χρόνο, σε πιο στέρεους καιρούς, όταν  η παιδεία ταυτίστηκε με τον κοινωνικό χώρο, εκείνος με την δημοκρατία και αυτονομία. Παιδεία του Πολίτη,  της  Αρετής,  «Ευ ζην», «Παιδεία  της Ψυχής»…Ο Αριστοτέλης!  Ναι 23 αιώνες πριν! Επιτέλους, επιτέλους, πέραν των γνώσεων και δεξιοτήτων εκείνη η Μάθηση για τα Πρόσωπα, για την Αυτόνομη, Συνεργατική Μάθηση.  Αυτά τα πρόσωπα ξέρουν τί δεν ξέρουν, γνωρίζουν πως να μαθαίνουν, να δημιουργούν γνώσεις μέσω συνεργασίας, επίλυσης προβλημάτων,  πνευματικής ανάπτυξης, για επικοινωνία-ενσυναίσθηση- αναστοχασμό, κοινωνική συνείδηση και προσωπική ηθική. Αυτά τα πρόσωπα μαθαίνουν να είναι Πρόσωπα..

Θα πουν: «Ψάχνεις για κάτι χαμένο σε μια ζωή περασμένη. Ας  κοιτάξουμε ατομικά..»

«Τίποτα δεν έχει χαθεί, η θέληση να  αντιμετωπίσουμε, η ελπίδα να συνδέσουμε τα κομμάτια. Η μάχη των δρόμων.. το απρόβλεπτο του δρόμου…».

«Ψάχνεις κάτι που δεν ξέρεις τί είναι…»

«Έρχονται από τη ζώνη του ανείπωτου, να γραφτούν στο πανώ, αν υπάρχει  τέτοιο πανώ..Αυτή η ιστορία της ομοιομορφίας-πειθάρχησης στα  σχολεία σε μια εποχή που κινδυνεύουμε  να παγιδευτούμε..σε στερεότυπα κομφορμισμού»

«Λέξεις, λέξεις..»

«Λέξεις με ανοχή, ανοικτές στην έσχατη βεβαιότητα του λάθους.

Γράφω γιατί δεν έχω τί άλλο να κάνω, θα συνεχίσω όσο υπάρχουν ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις..»

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here