Επιστολή Παραίτησης – Αποχώρησης απο τον ΣΥΡΙΖΑ

 

Μέχρι να καταφέρω να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη, έκανα πολλές προσπάθειες (δεν ξέρω αν τα έχω καταφέρει). Τα σκέφτηκα έτσι, τα σκέφτηκα αλλιώς, ξενύχτησα, ανέβασα πίεση και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν είναι τελικά στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά αρμενίζουμε.

Εδώ τίθεται το ερώτημα «υπάρχει δυνατότητα να διορθωθεί η πορεία και να αλλάξει ρότα το σκάφος;». Πιστεύω πως όχι! Το σκάφος πάει σε εντελώς διαφορετικό προορισμό από εκείνον που λέει το σχέδιο του αρχικού πλου.

Κάποιος έβαλε άλλα στίγματα και συντεταγμένες και το καράβι τραβάει αλλού. Είναι βέβαιο πως θέλει μεγάλη ανάλυση για το πως φτάσαμε ως εδώ, ποιές οι προσωπικές  και ποιές οι συλλογικές ευθύνες, ποιό το εξωτερικό περιβάλλον, κλπ.Κάτι που πρέπει να γίνει άμεσα.

Ένα είναι σίγουρο, πως δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες.

Έχουμε όμως ευθύνη για το σήμερα και το από εδώ και μπρος.

Σε ότι με αφορά θέλω να δηλώσω πως με πόνο ψυχής παίρνω την απόφαση παραίτησης από την ΝΕ Πειραιά, από συντονιστής της ΟΜ Ρέντη, απο το τμήμα ΜΜΕ και από μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι μια πολύ δύσκολη απόφαση που περιλαμβάνει μια πορεία 25 περίπου ετών από την ίδρυση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ,και 35 συνολικά από την ένταξη μου στην ΚΝΕ.  Μια πορεία πολύ δύσκολη αλλά ενδιαφέρουσα. Μια πορεία ανιδιοτελούς προσφοράς, μια πορεία με συλλογική προσπάθεια με γνώμονα το εμείς, για μια άλλη πορεία του τόπου.

 

Θέλω κατ’ αρχήν να δηλώσω ότι η απόφαση μου για αποχώρηση δεν εντάσσεται σε καμία ομαδοποιημένη ενέργεια, μιας και δεν υπήρξα μέλος καμίας τάσης ή συνιστώσας. Όχι πως είναι μεμπτό, απλά αυτό επέλεξα.

Το γεγονός της μη ένταξης σε κάποια ομάδα-τάση, δυστυχώς στον ΣΥΡΙΖΑ μου έδινε ελάχιστες δυνατότητες παρέμβασης αλλά και σε κάθε  μέλος .

Το όλο εγχείρημα ήταν στηριγμένο σε συμφωνίες ομάδων και τάσεων,υψηλών… προσώπων και η πιθανότητα να φτάσει η φωνή του μέλους στον τελικό παραλήπτη είναι σχεδόν αδύνατη.

Τα τελευταία χρόνια είχα αποστείλει καμια 20αριά κείμενα με πολιτικές θέσεις, παρατηρήσεις, απόψεις προς την ΚΕ, την Π Γ. Δεν πήρα ΠΟΤΕ απάντηση παρά μόνο απο τον σ. Πρόεδρο πριν πολλά χρόνια  και ίσως κινδύνευα να χαρακτηριστώ και γραφικός.

 

Να τονίσω πως μου είναι αδύνατον να παραμείνω σε ένα χώρο που διακήρυσσε ότι είναι η πολιτική του:

 α)  Κάθε άρθρο του συντάγματος,  β)   Πως θα έκανε την έκπληξη και θα εφάρμοζε τις προεκλογικές δεσμεύσεις,  γ)   Πως το πρόγραμμα του ήταν κοστολογημένο και ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσε να υλοποιήσει,  δ)   Πως θα καταργούσε τα μνημόνια, ΕΝΦΙΑ,  

ε)  Πως  θα άλλαζε το φάρμακο, που χειροτέρευε την ασθένεια,  ζ) Πώς θα άλλαζε «το ΕΜΕΙΣ, θα βαράμε κι αυτοί θα χορεύουν», κλπ, κλπ.

 

Όμως, όλα τα παραπάνω μαζί με πολλά άλλα, μετά από μερικούς μήνες έχουν ανατραπεί.  Και μην μου πει κανείς για το διεθνές περιβάλλον, τους συσχετισμούς, τους εκβιασμούς, διότι και οι άλλοι το ίδιο έλεγαν.

 

Διότι το περιβάλλον δεν άλλαξε στις 25 Γενάρη. Το ίδιο ήταν και πριν.

Αρα;  Είχες αδυναμία εκτίμησης;  Ή ήσουν σε άλλο πλανήτη;

Μια κουβέντα περί εναλλακτικών σχεδίων: Από το 2012 και μετά ήταν σχεδόν δεδομένο πως ο ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές του 2015 θα ήταν κυβέρνηση. Άρα ήσουν υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων να εκπονείς ένα plan B, ένα plan C… Αλλά το μόνο που διακήρυσσες ήταν ένας  μονόδρομος ο  οποίος ήταν χαρτογραφημένος,  κοστολογημένος, κλπ  και όποια άλλη άποψη , ηχούσε κουραστική και αποπροσανατολιστική (με αυτό δεν απαλλάσσω την μειοψηφία από τις ευθύνες της).

 

Και φτάσαμε στον Ιούλιο μετά το δημοψήφισμα να μπαίνει στο δίλημμα ή μνημόνιο ή φέρτε μου εναλλακτική.

Είναι σαν να μας εγγυάται κάποιος ότι έχουμε ένα συγκεκριμένο προορισμό στον οποίο μας υπόσχεται ότι έχει εξασφαλίσει την καλύτερη διαδρομή, ότι θα βρούμε στον δρόμο νερό, τροφή, κλπ, και δεν δεχόταν για εναλλακτική άλλο μονοπάτι και φτάνοντας στο τέλος της διαδρομής από τον δρόμο που υπέδειξε, ο δρόμος βγαίνει σε γκρεμό και εκεί σου λέει ή βουτάμε στο κενό διότι πίσω έχει φωτιά ή πείτε μου εναλλακτική διαδρομή. Δεν είναι σοβαρά πράγματα….

Σε αυτό το διάστημα υποτιμήθηκε ο ρόλος του κόμματος, των οργάνων και των μελών. Διότι το κόμμα (κανονικά) δεν είναι η κυβέρνηση αλλά την κυβέρνηση την στηρίζει το κόμμα το οποίο εκπονεί την στρατηγική του, την τακτική με συλλογικότητα, με ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , με ανοιχτές και συμμετοχικές διαδικασίες προς όλη την κοινωνία.

Όμως το κόμμα παρακολουθούσε…

Εδώ υπάρχει το παράδοξο να προκηρύσσουμε εκλογές χωρίς να έχει υπάρξει απόφαση του κόμματος και θα συγκληθεί το συνέδριο (το οποίο θα αποφασίσει τι;) μετά τις εκλογές.

Δηλαδή, πρώτα  φοράς , τα παπούτσια και μετά τις κάλτσες….

 

Η διαφορά της αριστεράς, από όλους τους άλλους είναι η πολιτική εντιμότητα και όχι ο τσαρλατανισμός.

Είναι τα λόγια σε αντιστοίχιση με τα έργα.

Είναι το εμείς και όχι το εγώ, είναι τα συμφέροντα των αδύνατων έναντι των ισχυρών,  είναι η διαφάνεια…

Είναι με δύο λέξεις το αξιακό φορτίο της αριστεράς που κουβαλάμε.

 

Τα παραπάνω, να με συμπαθάτε, δεν ίσχυσαν. Υπήρξαν μηχανισμοί, βολέματα, ρουσφέτια και πλήστα όσα συνέβαιναν μέχρι σήμερα.

 

Η αριστερά, αν ξεφύγει από αυτόν τον αξιακό χάρτη δεν είναι αριστερά.

Η αριστερά αν δεν κάνει αυτοκριτική, αν δεν ζητά συγνώμη, δεν είναι αριστερά.

Θα μπορούσα να γράψω ατελείωτα για τα πάνω από 35 χρόνια ανελλιπούς ενεργής δράσης, όμως δεν είναι ο κατάλληλος χρόνος.

 

Δύο σκέψεις για τον νέο  πολιτικό σχηματισμό (ΛΑΕ) :

Για να εμπνεύσει εμένα και χιλιάδες άλλους αγωνιστές, πρέπει να έχει τα εξής:

 

  1. Ανοικτές, λαϊκές διαδικασίες με συμμετοχή της κοινωνίας και όχι ομάδες-ομαδάρχες και συνεννοήσεις κορυφής, αλλά με συμμετοχή της βάσης με διαβούλευση. Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο.
  2. Ξεκάθαρο (όσο είναι δυνατό) πολιτικό στίγμα και θέσεις με επιστημονική επεξεργασία. Όχι συνθήματα και απόψεις στο «γόνατο» και με τον καθένα να ντουφεκάει κατά το δοκούν.
  3. Όχι ανθρωποφαγικές αντιπαραθέσεις, με τον ΣΥΡΙΖΑ, αντιπαράθεση με γνώμονα τα ηθικά πολιτικά χαρακτηριστικά της αριστεράς, διότι μην ξεχνάμε μέχρι χθες είμαστε μαζί.
  4. Ανάδειξη νέων προσώπων με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.
  5. Να συγκροτηθεί με έναν τρόπο ανοιχτό στην κοινωνία.

 

Να μην χαθεί η ευκαιρία για κάτι νέο, για κάτι φρέσκο, χωρίς μυρωδιά ναφθαλίνης.

 

θέλω να δηλώσω πως δεν θέλω να πάω σπίτι μου, δεν θέλω να ιδιωτεύσω. Θα είμαι ενεργός και παρών στους κοινωνικούς αγώνες διότι η  περίοδος είναι πολύ κρίσιμη, όμως όπως διαμορφώνεται το σκηνικό δεν μπορώ να ενταχθώ και αρκετοί ακόμα σύντροφοι και συντρόφισσες (μακάρι να γίνει πιο ελκυστικό).

 

Τέλος, θέλω να εκφράσω την εκτίμησή μου στους εκατοντάδες συντρόφους που συμπορευτήκαμε μέχρι σήμερα κάτω από τις ίδιες σημαίες και για διάφορους λόγους κάνουμε ο καθένας  διαφορετικές  επιλογές. Όταν η επιλογή γίνεται με πολιτικά κριτήρια και όχι για λόγους προσωπικού βολέματος (ευτυχώς είναι λίγοι) χρήζουν πολιτικής κριτικής με ήθος και ανθρωπιά διότι είναι δεδομένο ότι θα συναντηθούμε.

Επίσης  να ζητήσω συγνώμη αν για κάποιον λόγο κάποιους στενοχώρησα.

Ότι έκανα, το έκανα με πίστη, εντιμότητα, με ανιδιοτέλεια, έτσι ώστε να μπορώ να κοιτώ τους πάντες στα μάτια.

Για μια καλύτερη πορεία του τόπου, για ένα καλύτερο μέλλον στο παιδί μου και στα παιδιά όλου του κόσμου.

Σε μια Ελλάδα δημοκρατική, για μια Ευρώπη των ΛΑΩΝ.

 

Καλή αντάμωση                                                                                                 

 

Πέτρος Δημητρόπουλος                                                                          

 27/08/2015

Ο Πέτρος Δημητρόπουλος είναι τέως (από σήμερα) μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Πειραιά και τέως συντονιστής Οργάνωσης Μελών ΣΥΡΙΖΑ Ρέντη.   

           

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here