Του Πάνου Τριγάζη*

Μετά τη ρηματική διακοίνωση της κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας προς την ελληνική για την ολοκλήρωση εκ μέρους της της διαδικασίας κύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών, η ηγεσία της Ν.Δ. πρόβαλε τον γελοίο ισχυρισμό «δεν δώσατε έθνος, δώσατε λαό».

Αν δεν κάνω λάθος, η έννοια «λαός» ορίζει τον εντός συνόρων ενός κράτους πληθυσμό. Ελληνικός λαός είναι οι πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, κυπριακός λαός οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, είτε πρόκειται για Ελληνοκύπριους είτε Τουρκοκύπριους. Σε περίπτωση μετεξέλιξης της Ε.Ε. σε ομοσπονδία, προφανώς θα υπάρξει και ευρωπαϊκός λαός, όπως υπάρχει ρωσικός, παρότι το ρωσικό σύνταγμα αναγνωρίζει τουλάχιστον ογδόντα τρεις αυτόνομες εθνότητες.

Έχοντας ταχθεί από χρόνια υπέρ της σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, υποθέτω ότι η Ν.Δ. αναγνωρίζει ότι η γειτονική χώρα καλύπτει μέρος της ιστορικής Μακεδονίας, που σημαίνει ότι οι κάτοικοί της μπορεί να αποκαλούνται μακεδόνες, παρότι ο γειτονικός λαός είναι τουλάχιστον δισυπόστατος, με σημαντική την αλβανικής εθνικής καταγωγής συνιστώσα, της οποίας η γλώσσα έχει πλέον αναγνωριστεί ως δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους. Συνεχίζεται, ωστόσο, από δεξιούς διεθνολόγους η προσπάθεια παραπλάνησης του λαού για τα επίθετα «μακεδονικός» και «μακεδονική», που παραπέμπει στην αξίωση μονοπώλησης εκ μέρους της Ελλάδας των όρων αυτών.

Δυστυχώς, με τους ισχυρισμούς αυτούς συντάσσεται και το ΚΚΕ, αρνούμενο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του. Η πονηρή διατύπωση Κουτσούμπα είναι ότι δεν υπάρχει «ενιαία μακεδονική γλώσσα», κάτι τι αυτονόητο, αφού οι κάτοικοι της ιστορικής Μακεδονίας είχαν πολλές γλώσσες, ελληνικά, βουλγαρικά, σερβικά και μακεδονικά, που επιβιώνουν και σε περιοχές της ελληνικής δυτικής Μακεδονίας. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι, από το 1944, η Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας συγκροτήθηκε με μόνη επίσημη γλώσσα τη μακεδονική, που μοιάζει πολύ με τη βουλγαρική, αλλά καμία γλώσσα δεν μένει ανεπηρέαστη και αναλλοίωτη στη διαδρομή του χρόνου. Οι γλώσσες διαρκώς πλουτίζονται, και η ελληνική σήμερα, που έχει πάρει και από τη τουρκική, την ιταλική (π.χ. στα Επτάνησα), καθώς και την αγγλική, η οποία είναι η κυρίαρχη γλώσσα του Διαδικτύου.

Σε σχέση με τη μακεδονική γλώσσα των γειτόνων, η Ν.Δ., αλλά δυστυχώς και το ΚΚΕ αρνούνται τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ και της UNESCO, οργανισμοί των οποίων τις αποφάσεις επικαλούμαστε για διάφορα εθνικά μας θέματα. Όσο για τον ισχυρισμό, κυρίως δεξιών και ακροδεξιών, ότι η γλώσσα των γειτόνων είναι βουλγαρική, τον θεωρώ εξαιρετικά επικίνδυνο, διότι πριμοδοτεί την αξίωση του βουλγαρικού εθνικισμού να «καταπιεί» τη Βόρεια Μακεδονία.

Υπενθυμίζω ότι ο πρώτος μετακομμουνιστής και αντικομμουνιστής Πρόεδρος της Βουλγαρίας Ζέλιου Ζέλεφ, συναντώμενος με τον Κίρο Γκλιγκόροφ, είχε προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο, όταν υποστήριξε ότι αρκούσε το κοινό ανακοινωθέν να γραφεί μόνο στη βουλγαρική, αφού είναι γλώσσα και του άλλου μέρους.

Ειδικότερα, για τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ έχω να παρατηρήσω ότι, για να διαπιστώσει αν υπάρχει μακεδονική γλώσσα, δεν έχει παρά να επισκεφθεί το χωριό Νίκος Μπελογιάννης, στην Ουγγαρία, στου οποίου τη βιβλιοθήκη διατηρείται αρχείο της εφημερίδας “Λαϊκός Αγώνας”, «όργανο» του Συλλόγου των Πολιτικών Προσφύγων της Ελλάδας που τυπωνόταν σε δύο γλώσσες, ελληνικά και μακεδονικά, όπως προκύπτει και από τη φωτοτυπία που παραθέτω.

Προσθέτω ότι διαδοχικοί πρόεδροι του χωριού Νίκος Μπελογιάννης ήταν Σλαβομακεδόνες και για να συμβαίνει αυτό, πολλοί κάτοικοί του θα ήταν τουλάχιστον ομόγλωσσοί τους, που ήθελαν οι ίδιοι και τα παιδιά τους να μαθαίνουν και μιλούν τη μητρική τους γλώσσα μαζί με τα ελληνικά και τα ουγγρικά.

 

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Από Αυγή

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here