Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΟΥΚΑ

Κι΄ οι σύντροφοι φόρεσαν τ΄ αγάλματα..                                       ..

                                              …κι΄ οι σύντροφοι σκοτώσανε τα πρόσωπά τους΄  δεν τα καταλαβαίνω.                                                                              

                                              Γ. Σεφέρης, ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Παγωμένη ευγένεια. «Δεν υπάρχει πουθενά  αίτηση, e-mail και κωδικός πρόσβασης δεν αναγνωρίζονται, δεν υπάρχετε στην πλατφόρμα». Ένας κωδικός; Κάποιος που δεν  θέλουν να είναι;  Μα μπορεί να  διαγραφεί η κατάθεση ζωής σε κιτρινισμένα αρχεία σε σκονισμένα ντουλάπια, αλλά πάντως ζωντανή η μνήμη, χωρίς την οποία δεν υπάρχει ταυτότητα αφού ως γνωστόν το παρελθόν περιέχεται στο παρόν και το παρόν-παρελθόν στο μέλλον, σε ένα ενοποιημένο χώρο-χρόνο  ύπαρξης και ούτω καθεξής.

Η διένεξη παραπέμφθηκε σε κάποια Τριμελή Επιτροπή «Ποιοτικής Διασφάλισης Κανόνων Προστασίας Ανθρώπινου Δυναμικού» ή κάπως έτσι, διερωτήθηκε αν ήδη έχουμε φτάσει σε τέτοια σύγκλιση ψηφιοποίησης-τεχνητής νοημοσύνης-μεγάλων δεδομένων και άλλων τεχνολογιών ανίχνευσης ανθρώπινης συμπεριφοράς και αργότερα-ποιος ξέρει-ακόμα και σε καθοδηγούμενη ανθρώπινη σκέψη.

Η Τριμελής, παλαίμαχοι με αγωνιστικό παρελθόν, μπήκε κατευθείαν στην «ουσία»: «Έχεις την τάση να χρησιμοποιείς μια γλώσσα αφηρημένη, σχεδόν αλληγορική, σου αρέσει να παίζεις τον ήρωα σε μια  αντιηρωική εποχή, είναι τώρα ώρα για ανεδαφικούς ρομαντισμούς, για όμορφους, αγγελικούς κόσμους; Γιατί δεν ακολουθείς την «κανονικότητα»; Λίγη πολιτική, καμιά ταινία, κούρεμα γκαζόν, μπάνιο και καμμιά ρακί στο νησί , παντόφλες και καλή θέρμανση, κανάλια και ίντερνετ, αρκετά δεν είναι;». Ώστε έτσι λοιπόν ταυτοποιούνταν, ένας Δον Κιχώτης στον καιρό του διαδικτύου, ένα σύμπτωμα της χρεωκοπίας, ένας ξεπερασμένος, αυτό δεν ήταν το συμπέρασμά τους;

Πέρασε χωρίς υπεκφυγές σε αντεπίθεση: «Νομίζετε ότι  κρατάτε τα κλειδιά των εξελίξεων, ότι θα αλλάξετε τα πράγματα, με ποιο τρόπο; με προτασούλες και γλυκανάλατες αναλύσεις δωματίου χωρίς πυξίδα;.Τί αφέλεια!  Όχι, δεν θα με ταξινομήσετε στα κιτάπια σας».  Ήταν ολοφάνερα εκτός εαυτού: «Μα καλά τίποτα δεν έχετε καταλάβει, τόσες εκποιήσεις ζωής, κουπόνια, προσφορές, «διακανονισμοί», όλα στο σφυρί,  σάμπως οι ανατροπές στη ζωή  γίνονται με απορρυπαντικά, κρέμες και αρωματικά. Κρίμα».

Είχαν μείνει άφωνοι, κάθε συζήτηση σταμάτησε. Αποχωρώντας του συνέστησαν,  «εντελώς φιλικά, να είναι προσεκτικός στο μοναχικό και επικίνδυνο αυτό δρόμο». Επικίνδυνο δρόμο; Τί εννοούσαν, από τί ήθελαν να τον προφυλάξουν; Σε κάθε περίπτωση έπρεπε να πάρει τα μέτρα του.  Να οργανώσει καταφύγια διαφυγής για να κατευθύνει απαρατήρητος τη δράση του, μια κίνηση από τα κάτω, από τα βάθη της κοινωνίας, ξέρετε εσείς, νέες ανάγκες, νέοι τύποι σχέσεων, να δούμε τα πράγματα αλλιώς και όλα αυτά. Αντί από τα πάνω, από τις ελίτ, ας μην πούμε περισσότερα, πάντα παραμονεύουν οι έμποροι λέξεων και ιδεών..

Έτσι θα υποδύονταν διαφορετικούς ρόλους, μπλόκερ  διαδικτύου για τη διακίνηση απόκρυφων μηνυμάτων, χειμερινός κολυμβητής σε εν πλω διασυνδέσεις,  δρομέας σε αθλότοπους,  σε γειτονιές και συνοικίες, για  μυστικές συναντήσεις σε γιάφκες, αλληλέγγυος σε υποβαθμισμένες περιοχές αποκλεισμών και ανέχειας, .ώστε να συγκεντρώσει το βιωματικό υλικό  του μυθιστορήματος. Ά το μυθιστόρημα, μύχιος πόθος του, βέβαια δεν το έχει αρχίσει ακόμα και μάλλον δεν θα το αρχίσει ποτέ, αλλά αυτό δεν εμποδίζει να αποδίδει μυθιστορηματικές διαστάσεις στην πραγματική κατάσταση, στις πολλαπλές πραγματικότητες από τις οποίες μία μόνο θα επιλεγεί, (ας όψονται οι «κβαντιστές”), οι άλλες «πραγματικότητες» τί γίνονται; Να μην επεκταθούμε περισσότερο και αρχίσουν πάλι φιλοσοφικά ερωτήματα του τύπου «τί είμαστε εμείς», «τί είναι ο καθένας από μας» και άλλα παρόμοια.

Αγαπητές/τοι, αναγνώστες, όσοι τελοσπάντων φτάσατε μέχρι την παράγραφο αυτή γιατί είσαστε υποψιασμένοι, νομίζετε ότι θα διαφύγετε; Δεν θα αργήσουν-αν ήδη  δεν έχει γίνει-να σας χτυπήσουν την πόρτα για «προσωπική σας υπόθεση» σε κάποια δημόσια υπηρεσία, κάποιες οφειλές ή άλλες «εκκρεμείς» υποθέσεις, όσο για απασχόληση και προοπτικές ας μην το συζητάμε καλύτερα. Αλλά ακόμα και αν διαφύγετε  από αυτά, δεν αισθάνεστε  μήπως την απειλή,  πολλά  εφιαλτικά φονικά όπλα,  κάποιο «θερμό επεισόδιο», ένα «ατύχημα», τί να πεις, τί να περιμένεις, ενώ σε κάποια γωνιά του κόσμου  κάποιος «απρόβλεπτος» παντοκράτορας παίζει με τα κουμπιά  απελευθέρωσης όλων των δαιμόνων του ολέθρου.

Μια λύση στο πρόβλημα είναι μια κατάψυξη κρυοσυντήρησης  (βλέπε Ντε Λίλο), αν ξεπεραστούν φυσικά θερμοδυναμικοί περιορισμοί. Και να κάποια  μέρα επανέρχεστε σε καλύτερες συνθήκες και  πρέπει να βιαστείτε για να προλάβετε το διαστημόπλοιο για κάποιο μακρινό πλανήτη, αναχωρώντας το συντομότερο από το γενέθλιο πλανήτη Γη, πνιγμένο σε  συνεχή όξινη βροχή, σε διαδοχικές εκρήξεις από κάποια περιβαλλοντική, ενεργειακή κατάρρευση.

Άκουσε τις  σειρήνες του ΕΚΑΒ σε μια από τις δυσπρόσιτες παραλίες-καταφύγια. «Πιθανός πνιγμός, χειμερινός κολυμβητής, άγνωστες οι αιτίες, ο πνιγμένος αναζητείται,  παράδοξο..». Κατάλαβε αμέσως, βρίσκονταν πλέον στα ίχνη του, το άδυτο είχε καταλυθεί, αν υπήρξε ποτέ.  Είχε φτάσει άραγε το τέλος της περιπέτειας, η ώρα του ξεκαθαρίσματος  όπως σε νουάρ ιστορίες της κρίσης και λογοτεχνίες της απροσδιοριστίας;  Ήταν τελικά χαμένο παιχνίδι ή μόλις τώρα άρχιζαν όλα, ή κάτι άλλο;. Φόρεσε την αθλητική φόρμα και ξεκίνησε για άλλες διαδρομές, νέες πυξίδες. Ήταν έτοιμος για όλα.

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here