Του NIKOY ΡAΠTH*

Μια από τις ωραιότερες αδιαμφισβήτητα παραδόσεις της κοινωνίας μας, που την οφείλουμε και αυτήν στην εκπαίδευση, είναι η επίδοση των απολυτηρίων στα παιδιά μας. Για λίγο, μεταμορφωνόμαστε σε μορφωτική Ντίσνεϊλαντ: άλφα, άλφα, άλφα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού! Δέκα, δέκα, δέκα στις τελευταίες! Αλλά η πραγματική κοσμογονία γίνεται στα Γυμνάσια και τα Λύκεια: είκοσι παρά ένα! Είκοσι παρά τρία! Είκοσι στρογγυλό! Είκοσι στρογγυλό! Είκοσι στρογγυλό! Είκοσι παρά δύο! Αντιλαλούνε τα βουνά τις επιτυχίες, τις τραγουδούν οι λόγγοι, τις κελαηδούν τα κινητά! Τα απολυτήρια ανεμίζονται σαν σημαίες στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς. Τοιχοκολλούνται στα πλατάνια των πλατειών, στους καφενέδες των χωριών, στα οικογενειακά φέισμπουκ! Φεγγοβολούν τα πρόσωπα των μεγάλων! Και τα παιδιά, ανάλογα με το οικογενειακό βαλάντιο, ανταμείβονται με παχυλά φιλοδωρήματα και τόνους από παγωτά, μπάλες, ποδήλατα και iPhone7!

Πόση απόσταση έχουμε διανύσει ως κοινωνία από τη φρίκη των «διετών» και των «επανεξεταστέων» κι από τη μιζέρια των «λίαν καλώς» και των «καλώς»! Η παιδαγωγική έχει κάνει άλματα στον τόπο μας.

Αλλά έχουμε κι άλλο δρόμο να διανύσουμε. Αίφνης, όπως παρατηρώ στα αποτελέσματα προαχθέντων-αριστούχων που δημοσιεύονται στην τοπική μας εφημερίδα, οι δεύτεροι δυστυχώς εξακολουθούν μονίμως να υπολείπονται αριθμητικά των πρώτων! Γιατί; H εκπαίδευση, λέει η σύγχρονη παιδαγωγική, είναι συλλογική προσπάθεια! Οι αριστούχοι θα έπρεπε να είναι περισσότεροι! Δεν αρίστευσαν άραγε οι γονείς των παιδιών, οι δάσκαλοί τους, τα αδερφάκια τους ξέρω εγώ, οι γείτονες, ακόμα και ο κυλικειάρχης του σχολείου, η καθαρίστρια, ο σχολικός τροχονόμος; Τα «άριστα» θα μπορούσαν να αφορούν «ζώντες και τεθνεώτες» και να απονέμονται σε πολύ περισσότερους από τους μαθητές! Θα επεκτεινόταν η χαρά, θα πολλαπλασιαζόταν η αυτοϊκανοποίηση! Ποιος φωτισμένος διευθυντής θα το τολμήσει πρώτος;

Επίσης ήρθε η ώρα να σπάσει το φράγμα του «είκοσι». Αποτελεί κληρονομιά παλιών καιρών, αλλά στην εποχή μας δεν χωρούν ταμπού και όρια! Σε μια τάξη που έχει μέσο όρο είκοσι παρά ένα ξέρω εγώ, κάθε στατιστικός και κάθε δάσκαλος της πράξης θα σας βεβαιώσει πως υπάρχουν οπωσδήποτε μαθητές που ξεπερνούν τον μέσο όρο της τάξης κατά τέσσερις, πέντε και περισσότερες μονάδες! Γιατί δεν βλέπουμε εικοσιδυάρια, εικοσιτεσσάρια στα απολυτήρια; Ας διασχίσουν και αυτόν τον Ρουβίκωνα οι δάσκαλοι! Ας το απαιτήσουν οι γονείς, ας το επιτρέψει η Πολιτεία!

Υπάρχουν βέβαια πάντοτε οι στενόκαρδοι και μικρόνοες που κραδαίνουν κάτι ξενόφερτες στατιστικές κάποιων ΟΟΣΑ, Κομισιόν, Νταβός και άλλων Λεσχών Μπίλντερμπεργκ, σύμφωνα με τις οποίες δήθεν τα παιδιά μας υστερούν σε κριτική σκέψη, δυνατότητα συνεργασίας, γενική παιδεία, αυθεντικό ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία, τις τέχνες, τις επιστήμες, την κοινωνία όπου ζουν. Μας κατατάσσουν εκπαιδευτικά τελευταίους, προτελευταίους, κάτω από το Μεξικό, τέτοια! Τους χαρίζουμε τους αριθμούς τους και κρατάμε την Ανθρωπιά μας και την Αγάπη! Στο κάτω-κάτω κι έτσι να είναι, ακόμα κι αν προορίζουμε τα παιδιά μας να γίνουν κυμάς στις κρεατομηχανές της παγκοσμιοποίησης, ε, τουλάχιστον να πάνε ευτυχισμένα!

*Ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here