Επαναφορά στη κανονικότητα: Ας ανοίξουν τον χορό οι σχολές έντεχνου χορού!

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Αν πίστευα σε θεό θα πίστευα μόνο σε ένα θεό που θα ήξερε να χορεύει (Νίτσε)
Επειδή θεϊκές συνταγές ή σχέδια στη στρατηγική επανεκκίνησης της κοινωνικής και οικονομικής ζωής μετά από την αυτο-προστατευτική καραντίνα λόγω κορονοϊού δεν υπάρχουν, ας επιτρέψουμε στη κοινή λογική, στις βασικές γνώσεις που οφείλουν να υποστηρίζουν την διάρθρωση ολιστικών στρατηγικών σχεδίων και την στοιχειώδη διάολε κοινωνική ευφυΐα να μας δώσουν τα φώτα τους.

Κάθε στρατηγική σκέψη που σέβεται τον εαυτό της αρνείται την απεραντολογία, την ηθικολογία και τις λοιπές θρησκευτικού τύπου ευκολίες. Εκκινεί από τη διατύπωση ενός αυστηρού ερωτήματος και ξεδιπλώνεται ως εξελικτική του απάντηση στη βάση αυστηρά συγκεκριμένων επιχειρημάτων – κριτηρίων.

Ερώτημα: Στη διαδικασία επανεκκίνησης της κοινωνικής και οικονομικής ζωής θα μπορούσε και θα έπρεπε άραγε ή όχι οι σχολές έντεχνου χορού (μπαλέτου και σύγχρονου) να είναι αυτές που θα ‘‘ανοίξουν τον χορό’’;

Εντελώς περιεκτικά η (θετική) απάντηση, στη βάση όλων των αναγκαίων επί του διατυπωθέντος ερωτήματος κριτηρίων.

Με οικονομικά κριτήρια: Οι σχολές έντεχνου χορού που παραμένουν κλειστές από τις αρχές Μαρτίου ολοκληρώνουν τον εκπαιδευτικό κύκλο τους στα τέλη Ιουνίου, κλείνουν Ιούλιο και Αύγουστο και ξεκινούν ξανά από Σεπτέμβριο. Η ένταξή τους στο όποιο σχέδιο αποζημιώσεων εικοσαήμερης ή μηνιαίας διάρκειας σε πάρα πολύ μικρό βαθμό βοηθά τη βιωσιμότητα-επιβίωσή τους δεδομένου ότι (αν δεν ανοίξουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, με το ξεκίνημα του μήνα Μαΐου) τον μήνα Σεπτέμβριο που ανοίγουν ξανά θα έχουν κλείσει ένα ολόκληρο εξάμηνο χωρίς έσοδα και με βασικά έξοδα (π.χ. ενοίκια, συντήρηση χώρων) να τρέχουν. Κοντολογίς, για τις σχολές χορού η όποια περαιτέρω καθυστέρηση επανεκκίνησης δεν σημαίνει πως απλά και μόνο θα ξεκινήσουν να λειτουργούν λίγες μέρες/εβδομάδες μετά, αλλά – συνυπολογιζομένης και της εύλογης φθοράς λόγω της πολύμηνης διακοπής της εκπαιδευτικής συνέχειας – οικονομική καταστροφή. Θερμά παρακαλούμε όπως κρατηθεί – επιπροσθέτως – κατά νου, ότι όλα όσα κτίζουν μια υπεύθυνη σχολή διδασκαλίας έντεχνου χορού (συνέχεια, συνέπεια, πειθαρχία, σχέσεις εμπιστοσύνης κ.α.) κτίζονται πολύ δύσκολα μέσα από προσπάθειες πολλών χρόνων.

Με κοινωνικά – παιδαγωγικά κριτήρια: Δεν διαθέτουμε στατιστικά στοιχεία αλλά είμαστε σε θέση να βεβαιώσουμε πως σημαντικό ποσοστό των κοριτσιών (κυρίως) ασχολείται πολλά χρόνια (σε ηλικίες από 4 ως 17 χρόνων) με τον έντεχνο χορό. Η ανάγκη να ξανασυναντηθούν με τον αγαπημένο τους έντεχνο χορό μετά από την περιοριστική εμπειρία του εγκλεισμού/ καραντίνας, μέρα τη μέρα γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Για όσους και όσες γνωρίζουν το παιχνίδι της πειθαρχημένης διεκδίκησης των ορίων που ο έντεχνος χορός σημαίνει για τα χιλιάδες νέα κορίτσια (και λιγότερα αγόρια) που ασχολούνται με αυτόν, είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η άρση της καραντίνας χωρίς επανέναρξη αυτής της (ζωτικού χαρακτήρα) διεκδίκησης γι’ αυτά τα χιλιάδες παιδιά είναι γράμμα κενό περιεχομένου.

Με επιδημιολογικά – υγειονομικά κριτήρια: Μια σχολή έντεχνου χορού (κλασικό μπαλέτο και σύγχρονος) δεν είναι σχολείο όπου όλα τα παιδιά όλων των ηλικιών επί διάστημα πολλών ωρών καθημερινά συνυπάρχουν, κάποιες δε ώρες (διαλείμματα) και εκτός σχολικής τάξεως. Ο έντεχνος χορός διδάσκεται σε ολιγομελή τμήματα και σε ευρύχωρες αίθουσες, με βάση τα προγράμματα των σχολών που τον διδάσκουν το κάθε τμήμα λειτουργεί λίγες φορές (1-2) την εβδομάδα, με παιδιά του ιδίου επιπέδου και πάνω-κάτω της ίδιας ηλικίας. Είναι σαφές – με κριτήριο την πρόληψη/ προστασία από τον κορονοϊό – ότι η παρουσία σε μια σχολή χορού για αυστηρά συγκεκριμένες ώρες ανά ημέρα, αυστηρά συγκεκριμένου (μικρού) αριθμού παιδιών με συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο και για αυστηρά συγκεκριμένο μαθησιακό λόγο, προσφέρει όλες τις κρίσιμες προϋποθέσεις ώστε (σε συνδυασμό με κάποιες απαραιτήτως αναγκαίες από πλευράς των υπευθύνων της κάθε σχολής ενέργειες 1ον) να μειωθεί στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό (στα όρια του μηδενισμού) η πιθανότητα ενδοσχολικής μόλυνσης και 2ον) ακόμα και αν το οποιοδήποτε κρούσμα καταγραφεί να είναι υπό πλήρη έλεγχο η επιδημιακού τύπου αναμετάδοση μιας και είναι γνωστή η πρωτογενής πηγή του.

Με κριτήριο το ‘‘εφικτό’’ των από πλευράς κάθε σχολής έντεχνου χορού ενεργειών επιδημιολογικής πρόληψης-προστασίας (δυο φράσεις παραπάνω, μιας και δεν αφορά μόνο το νυν χρονικό σημείο της επανεκκίνησης, αλλά και τη λειτουργία μετά από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο): Δεν πρόκειται παρά για την εφαρμογή της κοινής λογικής στη πράξη, ήτοι για την συμπερίληψη των δοσμένων από τους ‘‘ειδικούς’’ της πανδημίας χαρακτηριστικών στον λειτουργικό σχεδιασμό της σχολικής καθημερινότητας. Κατά συνέπεια, δεν είναι απλά και μόνο εφικτό, είναι αυτονόητο. Ανάπτυξη ικανών μεταξύ των διδακτικών ωρών χρονικών διαστημάτων (10-15 λεπτών) και αυστηρή τήρηση του νέου προσαρμοσμένου στις νέες ανάγκες ωραρίου ώστε να αποφεύγεται τελείως η συνύπαρξη στον χώρο των σχολών έντεχνου χορού διαφορετικών ομάδων παιδιών. Κατάργηση των χώρων αναμονής γονέων και κηδεμόνων, τα παιδιά θα πρέπει πλέον να αφήνονται στις σχολές για το μάθημά τους και να παραλαμβάνονται μπροστά από τις εισόδους τους για τη λήξη τους. Ολιγομελή ανά αίθουσα τμήματα (αποστάσεις το ελάχιστο τεσσάρων μέτρων μεταξύ των παιδιών κατά την εκτέλεση κάθε άσκησης) και προσαρμογή των ασκήσεων ή μοτίβων που περιέρχουν επαφές με τρόπο ώστε – μέχρι νεωτέρας – να αποφεύγονται. Δραστικός περιορισμός χρήσης αποδυτηρίων, ήτοι υποχρέωση των παιδιών να εξοικειωθούν σε μια νέα (εύκολη) ρουτίνα σύμφωνα με την οποία η διαδικασία ντυσίματος (στολής) γίνεται εκτός σχολικού χώρου. Όλα αυτά (τα αυτονόητα) συν βέβαια όσα έχουν να κάνουν με τις συνεχείς απολυμάνσεις τόσο των χώρων όσο και των βασικών στοιχείων χορευτικής εκμάθησης (μπαρών, στρωμάτων).

Συμπερασματικά: Η κοινή λογική, οι βασικές γνώσεις σχεδιασμού και εκπόνησης ολιστικών στρατηγικών σχεδίων και η στοιχειώδης ευφυΐα – σε πλήρη αντίθεση με τον χαρακτηριστικό των καθυστερημένων κοινωνιών λειτουργικό αναλφαβητισμό που εκφράζεται ως ατελείωτες μεσσιανικού χαρακτήρα (λυτρωτικές) απαντήσεις σε δοσμένα κοσμικού χαρακτήρα (συγκεκριμένα) ερωτήματα – ‘‘κραυγάζουν’’ ότι: Οι σχολές έντεχνου χορού και πρέπει και μπορούν να ‘‘ανοίξουν τον χορό’’ στη διαδικασία επανεκκίνησης της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Αν επ’ αυτού του συμπεράσματος – επί τη βάσει των αδιαμφισβήτητων κριτηρίων που μας οδηγούν σε αυτό – υπάρχει ο όποιος αντίλογος και/ή αμφισβήτηση, θα είχε μα την αλήθεια πολύ ενδιαφέρον (και πλάκα) να μας υποδειχθεί…

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here