Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

«Το θέμα είναι τώρα τί λες/Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε/Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ/Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας/Το θέμα είναι τώρα τί λες», έγραφε σε ένα ποίημά του ο μεγάλος μας ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης, αρκετά χρόνια πριν. Δυό μήνες, περίπου, πέρασαν από την επιβεβλημένη πολύωρη καραντίνα λόγω της πανδημίας του κορονοϊού που ενέσκηψε και στη  χώρα μας.  Για μεγάλο χρονικό διάστημα, άνθρωποι, μικρές ή μεγαλύτερες εμπορικές επιχειρήσεις, άφησαν στην άκρη τις πολύωρες ανθρώπινες συναντήσεις και συναθροίσεις. Η περίσκεψη, τώρα, όλων στην επόμενη μέρα, στην όποια κανονικότητα θα μας επιτρέψει η πανδημία και οι συνθήκες όπως αυτές διαμορφωθούν.  Ανακεφαλαιώνοντας, ο περίεργος ιός μας έκανε κατά πάσα πιθανότητα πιο σώφρονες, μάθαμε κρυφές ιδιότητες του εαυτού μας που δεν γνωρίζαμε προηγουμένως, μας έδωσε καινούργιες διεξόδους, μας δίδαξε άλλες συμπεριφορές.   Ίσως όλα αυτά να μην είναι τόσο οφθαλμοφανή  εκ πρώτης όψεως, αλλά η επόμενη μέρα βρίσκεται κοντά.

Τι μαθήματα όμως πήραμε ως μαθητές μιας περίεργης τάξης πραγμάτων; Εύλογο το ερώτημα για τον καθένα μας, συλλογικά και κατά μόνας. Όμως, σε συλλογικό επίπεδο, είναι κρισιμότερο και ουσιωδέστερο το ερώτημα τι μεσολάβησε στο χρονικό διάστημα που αναφερόμαστε.  Σε γενικές γραμμές και ευθύς εξ’ αρχής θα μπορούσαμε να υπογραμμίσουμε την πειθαρχία των περισσότερων συμπολιτών μας μπροστά στον διαφαινόμενο κίνδυνο από τη νόσο, γνωστού όντος ότι δεν φημιζόμαστε ούτε χαρακτηριζόμαστε ως φυλή διατεθειμένοι για συλλογικές συμμορφώσεις. Ίσως βέβαια σε αυτό να συνετέλεσε και ο μεγάλος αριθμός των νεκρών που παρήλαυναν στις οθόνες των τηλεοπτικών μας δεκτών στους οποίους αφιερώσαμε σεβαστό χρόνο, ειδικά τις βραδυνές ώρες. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του εγκλεισμού μας, ήταν η εμπιστοσύνη που δείξαμε στη γνώμη των ειδικών επιστημόνων που επελέγησαν από το κυβερνητικό στρατόπεδο, οι οποίοι αναγκαστικά έγιναν «πρόσωπα της ημέρας» για όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Οι συγκεκριμένοι ήρθαν κοντύτερα σε όλους, κι’ αυτό γιατί χρησιμοποίησαν ειλικρινή και  σεμνή γλώσσα, χωρίς υπερβολές το σπουδαιότερο και φανφάρες, τις οποίες άλλωστε δεν είχαν κάποιον ιδιαίτερο λόγο να χρησιμοποιήσουν στα λεγόμενά τους. Είδαμε τις δημόσιες δομές με εμπιστοσύνη, πιστέψαμε το δημόσιο σύστημα υγείας της χώρας μας έστω και αν αυτό δεν βρίσκεται στην καλύτερή του κατάσταση, αναγνωρίσαμε το δύσκολο και επικίνδυνο επάγγελμα των νοσηλευτών και των εναπομεινάντων γιατρών των δημόσιων νοσοκομείων μας με όλες εκείνες τις πρωτόγνωρες εκδηλώσεις συμπάθειας και αγάπης  απέναντί τους, και αισθανθήκαμε  στο πρόσωπο και στις δηλώσεις τους την άκρατη αγάπη για τον ασθενή που προσφεύγει στο δημόσιο νοσοκομείο.  Είδαμε εκδηλώσεις συμπαράστασης στους ασθενείς συνανθρώπους μας και αναξιοπαθούντες της γειτονιάς μας, στους ανήμπορους της διπλανής πόρτας, στους εύθραυστους ηλικιωμένους που απαίτησαν περισσότερη προσοχή και φροντίδα.

Μέσα σε όλα αυτά, διαφάνηκε ότι το κράτος λειτούργησε, πέρα από τις όποιες αντίθετες φωνές και απόψεις απέναντι σε μια καινούργια κατάσταση αγνώστου προοπτικής και εξέλιξης. Ο χώρος της αντιπολίτευσης ήρθε κοντύτερα στα τεκταινόμενα και στην όλη κυβερνητική προσπάθεια, αφήνοντας για αργότερα  τις όποιες αμφιβολίες και ενστάσεις στις κυβερνητικές ενέργειες που δρομολογήθηκαν.  Το Πάσχα που περάσαμε φέτος στα μπαλκόνια μας,  πρέπει να μας έκανε  σοφότερους και ηπιότερους σε επιπόλαιους χαρακτηρισμούς και εμπαθείς αφορισμούς.  Σίγουρα υπήρξαν εξαιρέσεις, αλλά αυτές δεν αλλοιώνουν τη γενικότερη εικόνα της χώρας, ως σύνολο πάντοτε. Το πόσο κερδισμένοι βγήκαμε έως τώρα ως κοινωνία, μένει να αποδειχτεί μελλοντικά, με την προϋπόθεση να μην υπάρξει ανεξέλεγκτη υποτροπή της όλης  πανδημίας. Όσον αφορά την ευρύτερη γειτονιά μας, την ευρωπαϊκή ένωση, δυστυχώς στις Βρυξέλλες ακόμα προσπαθούν να βρουν τον βηματισμό τους όχι αποκλειστικά στο θέμα της πανδημίας στο οποίο δεν παρουσιάστηκε εκ μέρους της κανένα  κυριολεκτικά εστιασμένο σχέδιο αντιμετώπισης της επικίνδυνης κρίσης, αλλά και στη γενικότερη πολιτική για την μετά την κρίση εποχή, πέρα από κάποιες αοριστολογίες που ακόμα δεν πήραν σάρκα και οστά!

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here