Ο ένοπλος αγώνας της άκρας αριστεράς με τη ματιά ενός πρώην οπαδού, νυν χρηματιστή

Eνα ενδιαφέρον βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά και πραγματεύεται τον έρωτα (ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα) αλλά και τον έρωτα για τον ένοπλο αγώνα στον οποίο είχε πιστέψει και ο ίδιος ο συγγραφέας κάποτε.

Οι ήρωές του κάνουν ληστείες για τον αγώνα, φτάνουν στα άκρα, αγαπιώνται, χωρίζουν,  φυλακίζονται και τα χρόνια περνούν….

Ο συγγραφέας Στεφάν Οσμόν (ή κατά κόσμον Στέφαν Ντοτελόντε), γεννήθηκε στο Παρίσι το 1959. Μερικά χρόνια μετά, ως μαθητής και αργότερα ως φοιτητής, επηρεασμένος από τον Μάη του ‘68, συμμετείχε ενεργά στα κινήματα του ένοπλου αγώνα της Ακρας Αριστεράς. Μετά όμως εντάχθηκε πλήρως στον κόσμο των ενηλικων και του μικροαστισμού, ώσπου έγινε και  στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών της Γαλλίας.Τώρα δουλεύει ως οικονομικός σύμβουλος σε εταιρεία τηλεπικοινωνιών και ως χρηματιστής

Είναι πιο γνωστός διεθνώς για τη μεταφορά έργων του στον κινηματογράφο. Το «Κεφάλαιο» (το έγραψε το 2004) είχε σκηνοθετηθεί από τον  Κώστα Γαβρά

Το βιβλίο  «Ανεξέλεγκτα στοιχεία»  μόλις κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Πόλις».

Αλλα έργα του, το Μανιφέστο (2006), και η  ιδεολόγια (2008)

 

 

 

Το εξώφυλλο του τελευταίου του βιβλίου

Στην Eφημερίδα των Συντακτών δημοσιεύεται μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη που του πήρε η Νόρα Ράλλη την οποια και τη μεταφέρουμε ως έχει

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

• Σε τι διαφέρει ο αριστερισμός του Μάη του ‘68 από τον σημερινό;

Τον Μάη του ‘68 όλα ήταν πιο ανέμελα. Υπήρχε ενθουσιασμός και ένας αντιφρονών αναβρασμός. Μπορούσαμε να πιστέψουμε στην επανάσταση, στα οφέλη της και στις πιθανότητες που είχε να επιτύχει. Ωστόσο, χωρίς καμία εξαίρεση, όλες οι εξεγέρσεις έχουν αποτύχει. Σήμερα, το επαναστατικό ρεύμα που είναι, ή μάλλον ήταν, μία από τις παραδόσεις της Αριστεράς, έχει πρακτικά εξαφανιστεί… Αν λυπάμαι; Μάλλον όχι. Οι επαναστάσεις είναι σχεδόν πάντα βίαιες και άδικες.

• Ολες οι ένοπλες οργανώσεις στην Ευρώπη έχουν ηττηθεί. Μόνο στην Ιταλία είχαν λαϊκή υποστήριξη. Τι είναι αυτό που κινητοποιεί ανθρώπους να ενταχθούν σε τέτοιες οργανώσεις (όπως οι ήρωες του βιβλίου σας, αλλά και εσείς ο ίδιος, στα χρόνια της νεότητάς σας), ενώ γνωρίζουν ότι μπορεί και να πεθάνουν κάθε στιγμή;

Και αλλού, πέρα από την Ιταλία, άλλα ένοπλα παράνομα κινήματα έχουν δεχτεί λαϊκή υποστήριξη, όπως στη Βόρεια Ιρλανδία, στη χώρα των Βάσκων ή σε κάποιες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Στην Ευρώπη, το μεγάλο λάθος των ένοπλων οργανώσεων είναι ότι ήθελαν και προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες των φιλελεύθερων δημοκρατιών. Αλλά όταν ένας κρατικός μηχανισμός αποφασίσει να αμυνθεί, μπορεί να κάνει πολύ μεγάλο κακό στους αντιπάλους του. Οσο για το πώς κάποιος διάγει παράνομο βίο, όντας κομμάτι του ένοπλου αγώνα, ξέροντας πως ο θάνατος (για τον ίδιο) είναι ένας σοβαρός κίνδυνος, αυτό θα αποτελεί πάντα ένα στοιχείο του μύθου του επαναστάτη. Ωστόσο, εγώ προσωπικά είμαι στην ευχάριστη θέση να είμαι ακόμα ζωντανός.

• Ανάμεσα σε έναν μετανοημένο πρώην επαναστάτη, που συνεργάζεται με το κράτος, έναν που ήταν πρώην μέλος ομάδας ένοπλου αγώνα, αλλά δεν συνεργάστηκε ποτέ με τις Αρχές και σε έναν που ακόμη επιμένει σε ένοπλη δράση, ποιον θα επιλέγατε ως τον πιο «ενδιαφέροντα» μυθιστορηματικό ή κινηματογραφικό ήρωα;

Ισως να επέλεγα τον «προδότη» των αξιών της επανάστασης, καθώς η προδοσία είναι ωραίο θέμα για μυθιστόρημα. Τι κι αν είναι απεχθές σε ηθικό επίπεδο; Αυτός που συνεχίζει με τυφλό πείσμα δεν γοητεύει, καθώς του λείπει η λεπτότητα. Πρόκειται για φανατισμό. Δεν πρέπει να πέφτουμε στα λάθη του ‘70. Ο ένοπλος αγώνας γνώρισε μια θλιβερή ήττα, τόσο πολιτική όσο και προσωπική (με την έννοια των προσώπων). Ωστόσο οι αποτυχίες, ειδικά όταν πρόκειται για συλλογικές αποτυχίες, φτιάχνουν συνήθως όμορφες ιστορίες.

• Εσείς ταυτίζεστε με κάποιον από τους παραπάνω χαρακτήρες;

Θα αρκεστώ στο να πω πως ποτέ δεν αγάπησα την προδοσία -όσο γοητευτική κι αν είναι στους μυθιστοριογράφους.

• Ως νέος είχατε ενταχθεί σε ένοπλη οργάνωση. Και ως μεγαλύτερος εργαστήκατε στο υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας. Στο τέλος του βιβλίου σας βάζετε τον ήρωα να λέει πως «απέχω από την πολιτική – ωστόσο αυτή είναι το μεγαλύτερο πάθος μου». Πόσο αυτοβιογραφικό είναι το βιβλίο αυτό; Υπάρχει χώρος σήμερα (πέρα από τη λογοτεχνία ή το σινεμά) για τα «όνειρα» που είχατε νέος;

Η αλήθεια είναι πως στα δικά μου μάτια δεν υπάρχει τίποτα πιο ευγενές από την πολιτική. Το πρόβλημα είναι ότι την έχω πατήσει πολλές φορές: πρώτα με την επανάσταση, μετά με τον ρεφορμισμό της Αριστεράς και όταν εργάστηκα στο υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας.Δεν αισθάνομαι ότι έχω προδώσει τα ιδανικά μου. Αντιθέτως αισθάνομαι ότι προδόθηκα εγώ από αυτά… Οσο για τα αυτοβιογραφικά στοιχεία που υπάρχουν στο βιβλίο, πράγματι υπάρχουν κάποια μικρά μυστικά, που ωστόσο θα κρατήσω για μένα. Τέλος, να πω πως ευτυχώς η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο είναι πάντα ζωντανή. Και όχι μόνο μέσα από τα βιβλία ή τον κινηματογράφο.

• Οι «μεγάλες προσδοκίες» σας πού είναι; Χάθηκαν στην πορεία ή όχι;

Η πραγματική δυσκολία έγκειται στο να βρούμε πώς θα χρησιμοποιήσουμε τις «μεγάλες προσδοκίες» μας για ν’ αλλάξουμε την κοινωνία. Εγώ δεν βρήκα τη σωστή λύση. Αλλά είμαι σίγουρος ότι η νέα γενιά θα έχει καλύτερες ιδέες απ’ ό,τι η δική μου.

• Σήμερα στηρίζετε την ιδέα της Ε.Ε.;

Πίστεψα πάρα πολύ στην Ε.Ε., δουλεύοντας στο υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας για μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Οταν πήρα μέρος στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ειλικρινά πίστευα ότι θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα χώρο ειρήνης, ευημερίας και δικαιοσύνης. Σήμερα, παρότι η Ε.Ε. δεν έχει γίνει κόλαση, ωστόσο δεν είναι και ο παράδεισος.

• Ψηφίζετε;

Ναι, πάντα ψήφιζα από σεβασμό στον θεσμό της δημοκρατίας. Πρόκειται για ένα προνόμιο που έχει κατακτηθεί και γι’ αυτό θα συνεχίζω να ψηφίζω.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here