Ένας (συμπαθής) υποψήφιος – απροσχημάτιστο άλλοθι του Μεγάλου Αρχηγού!

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

“Αυτοί που παριστάνουν ότι δήθεν είναι κατά της διαπλοκής έχουν υποψήφιό τους στις ευρώ εκλογές τον άνθρωπο σύμβολο της διαπλοκής Πέτρο Κόκκαλη ενώ Εγώ που υποτίθεται ότι είμαι ένας πολιτικός εκπρόσωπος της διαπλοκής έχω υποψήφιό μου τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο”.

Κάπως έτσι – αυτό δα μας έλειπε να την παίρναμε τόσο πολύ στα σοβαρά ώστε επί λέξει να σας την παραθέταμε – ήταν το πνεύμα δημόσιας δήλωσης του επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα κυρίου Κυριάκου Μητσοτάκη.

Λέτε η ως άνω – χαρακτηριστική του πρωτόγονου κυνισμού και της βαριάς διάολε καθυστέρησης που χαρακτηρίζει την Ελληνική πολιτική ζωή – δημόσια δήλωση να μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση; Όχι δα, καμιά μα καμιά απολύτως εντύπωση δεν μας έκανε, ή αν θέλετε να είμαστε απολύτως ειλικρινείς την αναμέναμε, όπως αναμένουμε και άλλες πολλές στο ίδιο πνεύμα (κυνισμού και καθυστέρησης) μέχρι την ημερομηνία των εκλογών.

Τι λέει ορθά – κοφτά η ως άνω δήλωση;

Λέει ότι για τον κύριο Κυριάκο Μητσοτάκη ο με αναπηρία υποψήφιός του (συμπαθέστατος) κύριος Σ.Κ. δεν είναι αντιληπτός ως αυτό που είναι (ένας ακόμα υποψήφιος από τους πάμπολλους στις εκλογές που διεκδικούν την ψήφο των συμπολιτών τους προσπαθώντας να τους πείσουν ότι διαθέτουν τις δυνατότητες να την αξιοποιήσουν) αλλά ένας υποψήφιος – αποδεικτικό της δικής του (υποτιθέμενης) υψηλής ποιότητας. Λέει ότι για τον κύριο Κ.Μ. ο συμπαθέστατος δίχως άλλο με αναπηρία υποψήφιός Του κύριος Σ.Κ. είναι αντιληπτός ως δικό Του άλλοθι (και όχι ως ένας ακόμα από τους πολλούς υποψήφιους) μάλιστα δε ως πολύ χρήσιμο άλλοθι σε ότι αφορά τα πλέον αδύναμα – βλέπε: κατηγορίες περί διαπλοκής – για τη δημόσια εικόνα Του πεδία. Λέει, κατ’ ακολουθία, ότι κανένα μα κανένα απολύτως ενδοιασμό ο Κ.Μ. δεν είχε να κάνει μια δήλωση που λέει φόρα παρτίδα, μετωπικά και ξεκάθαρα όλα όσα – καθυστερημένα και κυνικά – η πατερναλιστική δήλωσή του «είπε». Λέει, με μισή κουβέντα, ότι τα προσχήματα (προοδευτικότητας) που επί χρόνια «απαγόρευαν» τέτοιου πνεύματος δηλώσεις, πάνε και αυτά, τα πήρε και αυτά ο διάολος τα χρόνια της κρίσης, πήγαν περίπατο.

Το βασικότερο όμως που σε τελική ανάλυση η ως άνω δήλωση “λέει” – δείξτε λίγη προσοχή σε αυτό – προκύπτει από τις (μη) αντιδράσεις της σε αυτή: Λέει λοιπόν, ότι δεν “είπε απολύτως τίποτε” σε όσους θα έπρεπε να έχει πει πολλά, σε αυτούς και σε αυτές που (φέρονται επί χρόνια πολλά να) δίνουν αγώνα για την ισοτιμία των πολιτών με αναπηρία.

Τίποτε απολύτως – κρίνοντας από τις μη αντιδράσεις τους – δεν είπε σε όλους αυτούς η δημόσια ανακήρυξη ενός (συμπαθέστατου) υποψηφίου με αναπηρία ως άλλοθι ευαισθησίας και αντί-διαπλοκής του αρχηγού Του, η βαριά προσβλητική/ πατερναλιστική ιεράρχησή του σε κατώτατης τάξης (υπό χρήση) υποψήφιο.

Τίποτε απολύτως! Αποδεικνύοντας ότι στην υπό βαθιά κρίση “χώρα της πλάκας” το ουσιώδες βάθος αντίληψης των προοδευτικών κεκτημένων της αναπηρικής ατζέντας – το περιβόητο διάολε δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, όλα όσα συμπυκνώνονται στην πολύ υμνημένη αρχή “τίποτε για εμάς χωρίς εμάς” – είναι πεισματικά κολλημένο (σε όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος) στο απόλυτο τίποτε!

Ψιλά γράμματα; Προφανώς στην τρέχουσα νεοελληνική αναμέτρηση “του τίποτε με το τίποτε” μόνο ως τέτοια μπορούν όλα τα παραπάνω να αξιολογηθούν, όμως – πώς να το κάνουμε; – κάποιοι θα πρέπει (στο όνομα της ύπαρξης ή της προστασίας μιας κάποιας προοδευτικής προοπτικής) να κάνουν την βρώμικη δουλειά της ελεύθερης εστίασης (free focus), να τα γράφουν κι’ αυτά.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here