Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Μερικές χιλιάδες μηχανάκια στο κέντρο της Αθήνας. Το (πολύ όμορφο) πρωινό της αμέσως επομένης της ημέρας που καταδικάστηκαν ως αυτό που πραγματικά είναι οι ναζιστές εγκληματίες της Χρυσής Αυγής.

Χιλιάδες νέοι άνθρωποι, στη συντριπτική πλειοψηφία τους ενήλικες, εργαζόμενοι σε μια από τις πλέον δύσκολες και επικίνδυνες εργασίες, αυτήν της διανομής κατ’ οίκον φαγητών και ποτών. Χιλιάδες νέοι ενήλικες άνθρωποι που είθισται να αποκαλούνται – ωσάν να είναι μικρά απασχολούμενα παιδιά κι όχι εργαζόμενοι σε μια από τις πιο δύσκολες και επικίνδυνες εργασίες (σοκάρουν οι αριθμοί των θυμάτων που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας) – delivery boys.

Αυτό που ζητάνε είναι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας που στον προηγμένο λεγόμενο κόσμο φέρονται να συνάδουν σε ενήλικες, διότι αυτό που ζούνε είναι απάνθρωπες συνθήκες που εξ’ ορισμού μπορούν να αντιστοιχηθούν μόνο με την εργασιακή εκμετάλλευση (που φέρεται να αποτελεί κατά βάση υπόθεση/πρόβλημα του λεγόμενου τρίτου κόσμου) των ανηλίκων, των παιδιών.

Μπράβο τους; Όχι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναφωνήσουμε – επικοινωνήσουμε δημόσια κάτι τέτοιο ενώπιον της εικόνας μαζικής διαμαρτυρίας των εργαζομένων υπό συνθήκες βαριάς εκμετάλλευσης νέων ανθρώπων οι οποίοι στους επί-κοινωνιακούς μας ‘‘καιρούς (κυριαρχίας/υποβολής) της εικόνας’’ σκόπιμα όσο άλλο (πιο σκόπιμα) δεν πάει αποκαλούνται delivery boys.

Άλλη είναι η φράση-κλειδί, την οποία αρκεί από μέσα μας να την πούμε και προς τα έξω μας με κάθε τρόπο να προσπαθήσουμε να εμπεδώσουμε και επιβάλλουμε. Φράση – κλειδί για την κοινωνική (όχι επί-κοινωνιακή) ευόδωση κάθε διεκδίκησης ενηλίκων ανθρώπων που αφορά τις συνθήκες της εργασίας τους.

Τρεις φορές (την επαναλαμβάνουμε) προς εμπέδωση:

Μαζί τους! Μαζί τους! Μαζί τους!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here