Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Ο εμβληματικός Κινέζος διανοητής Κομφούκιος (551-479 π.Χ.), επέμενε να ισχυρίζεται ότι ‘όταν πηγαίνεις σε μια ξένη χώρα, ρώτα τι είναι εκεί απαγορευμένο’, εννοώντας προφανώς να μην εξοστρακίσεις την ευκαιρία για να το επισκεφτείς! Στην Αθήνα των αρχών του Ιανουαρίου του 2019, δεν υπήρχε κάτι τέτοιο ή έστω παρεμφερές. Άλλωστε το τσουχτερό κρύο που ταλαιπωρούσε την ατμόσφαιρα, δεν άφηνε και πολλά περιθώρια στους κατοίκους της πρωτεύουσας για πολυποίκιλα, δύσκολα και μακρυνά  ξεστρατίσματα. Η μέρα ήταν από το πρωί βροχερή, κι’ έτσι φτάσαμε σχετικά νωρίς, πολύ πριν την παράσταση, με ταξί από την περιοχή του Γέρακα. Η κίνηση, πεζών και αυτοκινήτων, μικρή και γύρω από το Πολυτεχνείο και στο κοντυνό Θέατρο Βεάκη. Ίσως λίγο τα φώτα των δρόμων και των ανοιχτών ακόμα λίγων μικρών εμπορικών επιχειρήσεων να πρόσθεταν κάποια νότα ζεστασιάς, κάνοντας την όλη κατάσταση ανεκτικότερη. Απίθανος καιρός για διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας πάσης φύσεως. Κλείσαμε θέσεις σχετικά εύκολα στο ταμείο του θεάτρου, αφού οι περισσότεροι στις μέρες μας προβαίνουν σε αυτή την ενέργεια  εκ των προτέρων και ηλεκτρονικά, και απολαμβάναμε τον περίγυρο έξω από το κτίριο, όταν την είδαμε από μακρυά να πλησιάζει. Ήταν μαζεμένη, σκυφτή, τυλιγμένη με ένα κασκόλ μάλλινο προφανώς για να κρατήσει τον   χειμώνα όσο γινόταν μακρύτερα, και περπατούσε με έκδηλη φαινομενική αδυναμία. Φυσικά οι περισσότεροι την γνώρισαν εδώ και καιρό από την τηλεοπτική σειρά  ‘Μην αρχίζεις τη μουρμούρα’. Ήταν η αγαπημένη όλων, η ‘Βούλα’! Άνοιξε σπρώχνοντας την μεγάλη και βαριά πόρτα, και κατευθύνθηκε προς τα κάτω, στις υπόγειες αίθουσες,  κατεβαίνοντας προσεκτικά τα φαρδιά σκαλιά του μεγαλεπήβολου χώρου με τη βελούδινη κόκκινη επένδυση.

Η παράσταση άρχισε με πέντε μόλις λεπτά της ώρας καθυστέρηση, με την αίθουσα να είναι γεμάτη κατά το μεγαλύτερο μέρος, ποσοστό απίθανα  καλό σύμφωνα με τους ειδήμονες περί των καλλιτεχνικών γεγονότων.  Επρόκειτο για την γνωστή παράσταση ‘Λωξάντρα’ που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Μαρίας Ιορδανίδου. Είχε παιχτεί βεβαίως και παλιότερα σε σειρές στην τηλεόραση, με την Μπέτυ Βαλάση στο συγκεκριμένο ρόλο, εκείνη τη φορά. Τη διαδρομή, γενικότερα, μιας πολυμελούς οικογένειας απ’ την Πόλη, η οποία ξεσπιτώνεται και μεταναστεύει στον Πειραιά. Μέσα απ’ την ιστορία, παρουσιάζεται και η ιστορία πολλών άλλων οικογενειών της Πόλης που ακολούθησαν και βίωσαν την ίδια πορεία την χρονική  περίοδο  του τέλους του δέκατου ένατου αιώνα και της στροφής των εποχών στον καινούργιο που ανέτειλε.  Η Ελένη Κοκκίδου, η ‘σημερινή’ Λωξάντρα, στη σκηνή του θεάτρου μου φάνηκε  τελείως διαφορετική. Δεν υπήρχε εκείνο το αργό περπάτημα  που είδα λίγο πριν έξω. Η ενέργεια ξεχείλιζε από πάνω της, σίγουρα το μακιγιάζ την έκανε σαφώς νεότερη, τα ρούχα της αρχοντικά παρέπεμπαν σε άλλες εποχές,  άντεξε με τον καλύτερο τρόπο την μεγάλης, ομολογουμένως, διάρκειας παράσταση, δείχνοντας όλες τις επαγγελματικές της αρετές, καθηλώνοντας το κοινό όπως άλλωστε και στη ‘Μουρμούρα’ της τηλεόρασης, εδώ και πολύ καιρό. Μεγάλη και δύσκολη η πορεία της στο θέατρο και για να φτάσει έως εδώ, όπως διαβάζω αργότερα. Αλλά όλοι τους, όμως, οι ηθοποιοί δεν ζουν από το επάγγελμά τους, ούτε και παίζουν για τα χρήματα αποκλειστικά, κι’ αυτό είναι το σπουδαιότερο και πιο αξιοσημείωτο. Το χειροκρότημα είναι εκείνο που τους ενδιαφέρει περισσότερο, που αποτελεί  στην πραγματικότητα και το γενναίο τροφοδοτικό  υλικό για να συνεχίσουν με ικανοποίηση τη δύστροπη διαδρομή που χάραξαν.

Έφυγε κι’ αυτή αργά το βράδυ, μετά το τέλος της μοναδικής παράστασης εκείνης της μέρας,  μόνη, όπως ακριβώς ήρθε! Την συνόδευαν φυσικά οι ευχές και ευχαριστίες του πολυπληθούς κοινού της. Θα της κρατούσαν αναμφίβολα συντροφιά και θα  την  ζέσταιναν κι’ ετούτη την κρύα νύχτα του Ιανουαρίου στο σπίτι της.

‘… Καθένας ζει όπως εκείνος επιλέγει, αλλά όπως και η ζωή επιλέγει…’, εξομολογήθηκε σε μια από τις πολλές συνεντεύξεις της, κάποια ανύποπτη στιγμή λίγα χρόνια πριν, όταν εξηγούσε  την αιτία που  δεν παντρεύτηκε ποτέ! Ίσως, το πιθανότερο, να μην έλαβε υπόψιν της ούτε και τη γνώμη του Γάλλου σκηνοθέτη Κλωντ Λελούς, ο οποίος κάποτε με τη σειρά του, δίδασκε πως, ‘… μ’ αρέσει η ιδέα του γάμου, γιατί πρόκειται για μια πράξη ηρωισμού’!

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here