Νίκος Ράπτης

Μια άγνωστη σχετικά πλευρά της παρουσίας των προσφύγων στην πατρίδα μας, σχετίζεται με την επανένωση των οικογενειών. Σύμφωνα με την ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία, όποιος πρόσφυγας διαθέτει ήδη συγγενή σε ένα κράτος-μέλος της ΕΕ, μπορεί να μετακινηθεί κοντά του έως ότου εξετασθούν τα χαρτιά του για παροχή ασύλου, διαμονή κ.λπ. Η όλη διαδικασία της αλληλογραφίας μεταξύ της χώρας εισόδου (π.χ. της Ελλάδας) και της μεταφοράς του πρόσφυγα εκεί όπου ζουν τα προσφιλή του πρόσωπα δεν κρατάει πάνω από ένα δίμηνο.
‘Ένα σημαντικό μέρος των εξήντα χιλιάδων προσφύγων που είναι σήμερα εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, διαθέτουν συγγενείς σε κράτη-μέλη όπως η Γερμανία, η Σουηδία, η  Ολλανδία κ.λπ. Λαχταράνε και δικαιούνται να σμίξουν με τις γυναίκες, τα παιδιά και τους γονείς τους, συχνά μετά από χωρισμό πολλών μηνών ή και ετών.
Αλλά λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο, στην συγκεκριμένη περίπτωση την ελληνική κυβέρνηση. Διότι η Αθήνα κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει… με το ζόρι χιλιάδες πρόσφυγες στην Ελλάδα. Κατ’ αρχήν, σκαρφίζεται ανυπέρβλητα γραφειοκρατικά προσκόμματα στην άσκηση του δικαιώματός τους να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Αποκορύφωμα ήταν να τους ζητήσει να καταγράφονται μέσω… skype, με την γραμμή επικοινωνίας να μένει ανοικτή για… μία ώρα την εβδομάδα! Παράλληλα, η Αθήνα απαγορεύει στους πρόσφυγες να πληρώσουν οι ίδιοι τα εισιτήριά τους, την ίδια ώρα που πολλές ΜΚΟ  παρακαλάνε να το κάνουν. Παραβιάζοντας την ρητή διάταξη της κοινοτικής νομοθεσίας, η Ελλάδα απελαύνει τους πρόσφυγες αυτούς αποκλειστικά όποτε… γεμίσει το αεροπλάνο που έχει μισθώσει με χρήματα του προϋπολογισμού. Η διαδικασία κρατάει πολλούς μήνες και τα εισιτήρια τα πληρώνουμε εμείς οι φορολογούμενοι!
Το αποτέλεσμα είναι πως ενώ το 2016 δικαιούνταν να φύγουν τουλάχιστο πέντε χιλιάδες άνθρωποι (δυόμισι χιλιάδες οικογένειες) για να σμίξουν με τις οικογένειές τους, έφυγαν μόλις χίλιοι!
Γιατί όμως να θέλει η ελληνική κυβέρνηση να κρατάει στην Ελλάδα με το ζόρι τους πρόσφυγες; Μια προφανής απάντηση είναι πως εξυπηρετούνται μικροσυμφέροντα (ξενοδοχεία, εστιατόρια, γραφεία ταξιδίων κ.λπ). Ο σοβαρότερος όμως λόγος είναι πως η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί πως ταλαιπωρώντας αδικαιολόγητα τους ανθρώπους αυτούς, λειτουργεί «αποτρεπτικά» προς τους υποψηφίους να διασχίσουν το Αιγαίο ή τον Έβρο. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα θέλει να στείλει το μήνυμα πως όποιος έρχεται εδώ  θα υποστεί σωματικά και ψυχολογικά «καψόνια» και καμιά νομοθεσία δεν πρόκειται να τον προστατεύσει.
Είναι κι αυτό μια άποψη. Βέβαια, έχει αποδειχθεί πως παρόμοιες αποτρεπτικές προσεγγίσεις πολύ  λίγο επηρεάζουν τις μετακινήσεις πληθυσμών. Η άποψη επίσης πως ταλαιπωρούμε άδικα ήδη βασανισμένους ανθρώπους χρησιμοποιώντας τους σαν… ανθρώπινη ασπίδα, είναι πολύ ενδιαφέρουσα όταν προέρχεται από μια παράταξη (την αριστερά) που επί δεκαετίες μας έχει γανώσει τον εγκέφαλο για το πόσο «ανθρωπιστική» είναι.
Εν τω μεταξύ η Ελλάδα δυσφημίζεται με τις Μόριες. Οι Έλληνες φορολογούμενοι πληρώνουμε από το υστέρημά μας χιλιάδες αεροπορικά εισιτήρια που οι ΜΚΟ παρακαλάνε να αγοράσουν. Το σοβαρότερο, χιλιάδες συνάνθρωποί μας στερούνται την αγκαλιά των παιδιών, των συζύγων και των γονιών τους, αναβάλλουν το ξεκίνημα της νέας τους ζωής, γίνονται θύματα της κατάθλιψης και άλλων ψυχοπαθειών, βιώνουν τις άθλιες -και κάποτε θανατηφόρες όπως είδαμε τον χειμώνα- συνθήκες ζωής στα στρατόπεδα, φτάνουν μέχρι την απόγνωση, μόνο και μόνο γιατί ο κάθε κύριος Μουζάλας θεωρεί «πολιτικό» του στόχο να αναρτήσει στα σύνορα της Ελλάδας την προμετωπίδα της κόλασης: «Lasciate ogne speranza, voi ch’intrate» (όσοι φτάνετε εδώ, εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα)!


Ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here