Ελένη Παπανδρέου «Μάταιος Αύγουστος» – Ποιήματα

Παρουσίαση: Ελένη Σαραντίτη

Είναι αυτή, πληροφορήθηκα, η πρώτη ποιητική συλλογή της Ελένης Παπανδρέου. Καθώς δεν γνωρίζω την ποιήτρια προσωπικώς, θέλω να της στείλω τις ευχές μου –θερμές και ειλικρινείς- για να ‘ναι ο δρόμος που διάλεξε να πορευτεί πλατύς, ηλιόλουστος, γεμάτος κελαηδισμούς. Γιατί τι άλλο είναι η ποίηση εκτός από κελάηδημα; Η φωνούλα της ψυχής είναι που πασχίζει να ακουστεί ώρα που αχνοχαράζει και το σκότος παίρνει το χρώμα του λάπις λάζουλι. Ένα λάλημα είναι, ωσάν του μουσικού και μυθικού κύκνου του Απόλλωνα ξημέρωμα, στις όχθες του Ευρώτα, κρυστάλλινο, λυγμικό, ουράνιο. «…ανάκουστος κηλαηδισμός καιλιποθυμισμένος». (Δ. Σολωμός- Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι – Ο Πειρασμός):

ΘΑ ΝΤΥΘΩ μ’ όλα του κόσμου τα φτερά.

Παγόνια, γλάροι κι αετοί

θα έρθουν να με ντύσουν

να βγω γυμνή στα μάτια σου…

τερετίζει η Ελένη Παπανδρέου. Πόσο είναι όμορφος ο Έρωτας εκφρασμένος έτσι περήφανα, πλην με του παιδιού την αμόλυντη και αθώα περηφάνια. Εξάλλου με του παιδιού την άκρατη λαχτάρα ικετεύει:

Σαν ταξίδι έλα και πάρε με,

γνώρισέ με σαν νύχτα.

Γιατί άλλη νύχτα δεν υπήρξε

κι άλλο τραγούδι δεν ψιθύρισα,

παρά μονάχα τ’ όνομά σου,

Αγάπη μου.

Και όχι, με τίποτε δεν θα δεχόμουν ότι ο Αύγουστος της ποιήτριας είναι μάταιος. Αλμύρα γαλανή, ο ορίζοντας γνέφει, ο ήλιος κερνά το όνειρο:

Η στεριά μόνη της, πυξίδα ο ορίζοντας κι εμείς

κολυμπάμε στον ήλιο που ξαπλώνει

ανάμεσα σε αίσθηση και όνειρο.

Κρατώ ετούτη τη σταγόνα

σου χαρίζω τη θάλασσα…

Τι εικόνες! Τι αίσθηση και τι θέαση του κόσμου· και πόση ζωντάνια. Και ταξίδια. Ως τ’ άστρα:

ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ.

Μόνο για μας τ’ αστέρια…

Αλλά τα ταξίδια… ποιος είπε ότι τελειώνουν τα ταξίδια; Ιδίως τα ταξίδια που κάνεις μ’ έναν στίχο στην καρδιά και μια λέξη- αστραπή στα μάτια. Στίχοι για ταξίδια οι στίχοι της Ελένης Παπανδρέου. Λογής- λογής ταξίδια. Εξάλλου ο ποιητής δεν θέτει όρια.

«Ας τη βάρκα στο κύμα όπου θέλει να τρέχει,

ας ορίζει το αέρι τιμόνι, πανί,

τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει…»

Κ. Χατζόπουλος, «Ας τη βάρκα…»

Να μην παρομοιάσουμε τη βάρκα με την καρδιά μας; Μην τάχα κι αυτή δεν ταξιδεύει; Μέχρι τις Εφτά Θάλασσες μπορεί να φτάσει. Ναι, μ’ ένα ποίημα· μια μελωδία. Ή διαβάζοντας στίχους από τον «Μάταιο Αύγουστο». Ή ακούγοντας το γάργαρο γέλιο ενός ανύποπτου, κοιμισμένου παιδιού.

Χωρισμένη σε τέσσερις ενότητες η Συλλογή –όσες και οι Εποχές του Χρόνου- θα μπορούσε να ορίζει, να ευλογεί, να πενθεί, να ευφραίνεται, να αναζητεί, να κραυγάζει, να παραληρεί, να παρατηρεί, να προσδοκά, όσο κρατά μια μέρα. Όσο βαστά ένας στεναγμός καρδιάς. Ή μια τρίλια αηδονιού, που τα κλείνει όλα μέσα της: Δροσιές και ανθοφορίες, πόνο και αγάπη, μοναξιά και προδοσία, προσευχή και επιθυμία, λαχτάρες και έναν παράδεισο στρωμένο με ψηφίδες γαλανές όπου εικονίζονται δελφίνια και χελιδονόψαρα. Είναι παράξενο. Είναι και σπάνιο μάλλον· να κουβαλά μέσα της μια μέρα όλα αυτά και άλλα ακόμη. Αλλά ο Χρόνος! Ο Χρόνος είναι παντοδύναμος. Και η Ποίηση. Που βαστά αναλλοίωτο το σφρίγος και την ακμή της απ’ αιώνος!. Και ο Έρωτας! Αχ, Έρωτα! Έρωτας για τον ήλιο του καλοκαιριού τον θωπευτικό σαν χαμηλώνει επάνω από την προαιώνια αγαπημένη του τη θάλασσα, για τον παράδεισο που δεν χάθηκε παρά προσμένει άλλοτε καιροφυλακτώντας κι άλλοτε ικετεύοντας για τον ίμερο, τον πόθο τον πανίσχυρο που ντυμένος τον αφρό των κυμάτων παίζει, γελά, εκστομίζει λόγια φωτιάς και γλύκας, ξέφρενα, κι έπειτα φεύγει αθόρυβα και απελπισμένα με τους γλάρους, για την επικράτειά τους τη σμαραγδένια:

«… Ούτε αίμα ούτε όνειρο,

μόνο εγώ μέσα σου.

Αερικά της φωτιάς θα καλέσω,

πρωτομάστορες της πνοής,

όλα για μένα να δουλέψουν.

Κι όλοι οι στεναγμοί αέρας

στα πρώιμα πανιά της αγάπης.

Ας αρμενίσουν μαζί σου και μαζί μου απόψε.»

Ο Μάταιος Αύγουστος της Ελένης Παπανδρέου είναι έργο ώριμης ποιήτριας, με λέξεις εύχυμες και αστραφτερές, διαλεγμένες μια- μια σαν για να καλλιτεχνήσει περιδέραιο για πλάσμα της καρδιάς της:

«…Μετά θα γελάσεις

Κι εκείνο το λακκάκι στο πρόσωπό σου

θα ψιθυρίσει ιστορίες που ποτέ δεν είπαμε…

κι έτσι, θα κοιμηθούμε

ερωτευμένοι

και γι’ αυτό αθώοι.»

Μιλήσαμε προηγουμένως για αμόλυντη, αθώα περηφάνια.

Με αυτήν θα κλείσουμε αφού πρώτα συγχαρούμε την ποιήτρια Ελένη Παπανδρέου για τους ωραίους, αισθαντικούς και με καρδιά ασπαίρουσα στίχους που χάρισε στους φίλους της ποίησης.

Εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ

Σελ. 96

€ 9.00

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here