Ελένη Κεκροπούλου: Το άλλο μισό

Tou ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Ένα μυθιστόρημα για τον γάμο και την απιστία, για τα πλήγματα και τα τραύματα που η ανθρώπινη επιπολαιότητα μπορεί να καταφέρει σε έναν εύθραυστο θεσμό, τον θεσμό του γάμου, πάνω στον οποίο στηρίζεται το ίδιο το κύτταρο της κοινωνίας:  η οικογένεια.Βασισμένο σε αληθινές ιστορίες καθημερινής τρέλας και στην αβάσταχτη ελαφρότητα του ανθρώπινου είναι.…Μέχρι πριν λίγο καιρό πίστευα ότι είχα ένα ζεστό κι όμορφο σπιτικό που μάτωσα για να του δώσω τα καλύτερα υλικά. Του έβαλα μέσα όλη μου την αγάπη, τη στοργή, την αφοσίωση, την αθώα εμπιστοσύνη μου, την ανοχή μου, την κατανόηση, τα όμορφα παιδιά μου… κι εσένα πρώτ’ απ’ όλους και όλα. Μόνο που τυφλωμένη από τη λάμψη της εφήμερης ευτυχίας μου, δεν είδα ότι δεν μπήκες ποτέ μέσα για τα καλά. Φοβήθηκες το απόλυτο δόσιμο, φοβήθηκες τη φλογερή αγάπη μου, εμένα… Ήσουν με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω απ’ αυτό. Το έξω τελικά σε κέρδισε. Και μείναμε εμείς, εγώ και τα παιδιά μας, να σε κοιτάμε ν’ απομακρύνεσαι… Ο γάμος μου κι όσα επένδυσα σ’ αυτόν, ένα δένδρο στον χειμώνα, γυμνό από τα φύλλα του. Όλα πεσμένα κάτω στο υγρό χώμα, κιτρινισμένα, ψυχομαχούν…

‘»Το άλλο μισό» της Ελένης Κερκοπούλου, εκδόσεις Ωκεανός, Η συγγραφέας  γεννήθηκε στον Ζυγό της Καβάλας, αλλά μεγάλωσε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Σπούδασε στο Καποδιστριακό πολιτικές επιστήμες και νομικά, καθώς και ξένες γλώσσες. Εργάζεται στον εκδοτικό χώρο εδώ και σαράντα δύο χρόνια ως μεταφράστρια, επιμελήτρια, εκδότρια και συγγραφέας.

Τι σας ενέπνευσε να γράψετε μια σύγχρονη ιστορία;

H καθημερινή ζωή, οι ιστορίες των ανθρώπων της διπλανής πόρτας, άλλες κωμικές κι άλλες τραγικές, που όλες μαζί συνθέτουν την δομή της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που είναι συγχυσμένη, πιεσμένη από έναν σωρείτη διαφορετικών απόψεων, αναγκών, επιθυμιών. Μιας κοινωνίας βαριά άρρωστης από την ανθρώπινη αμετροέπεια, την φιλαυτία, την αλαζονεία και  την τοξικότητα που είναι απόρροια ακριβώς των συναισθηματικών κενών, των ελλείψεων, των πληγών χαράχτηκαν μέσα μας από την παιδική μας ηλικία, ερήμην μας.

Μπορεί η λογοτεχνία να δείξει τα πράγματα στη γυμνότητά τους;

Η λογοτεχνία έχει ως προορισμό της ακριβώς αυτό. Να δείχνει την αλήθεια γυμνή, απροστάτευτη από πέπλους συσκότησης ή ωραιοποίησης. Η αλήθεια είναι αυτή που οδηγεί μέσα από τις ωδίνες  της ενσυναίσθησης στην ίαση. Ο πόνος δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, αφού λειτουργεί σαν προειδοποιητικός συναγερμός, είναι αυτός που μπορεί να οδηγήσει εν τέλει στην αυτογνωσία. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι αποφεύγουν ακόμη και να σκέπτονται ό,τι μπορεί να προκαλεί πόνο. Αν η γυναίκα δεν πονέσει, δεν γεννάει ζωή. Πονώ, σημαίνει αισθάνομαι, συναισθάνομαι.  Συναισθάνομαι  σημαίνει έρχομαι σ’ επαφή με τον ίδιο τον εσώτερο εαυτό μου. Κι ο εαυτός μου είναι το δυνατό μου στήριγμα. Το μόνο στήριγμα μου, το εγώ σφυρηλατημένο από  από τις πτώσεις και τις ανορθώσεις της αναπόφευκτα  πολυκύμαντης ζωής.

Οι ήρωες σας κρύβουν μυστικά, διαθέτουν αυτό που περιγράφετε ως ‘μυστικές ζωές; Τα μυστικά πρέπει να μένουν τελικά θαμμένα;

Μυστικά κρύβουμε όλοι, καλώς ή κακώς. Μεγάλα ή μικρά, οδυνηρά ή ανώδυνα. Το ζητούμενο είναι να βρούμε τη θέληση να ξεθάψουμε τα μυστικά που μας πονάνε πιο πολύ. Να τα εκθέσουμε στον αέρα, στο φως και στον ήλιο. Εκτεθειμένα χάνουν την δύναμη τους, συρρικνώνονται, ακυρώνονται ,μας απαλλάσσουν από την ενοχοποιητική τους παρουσία. Κι έπειτα, αργά ή γρήγορα, όλα έρχονται στο φως. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον.

Ποιο μήνυμα θα θέλατε να περάσετε στους αναγνώστες με το βιβλίο σας;

Ότι η ζωή πρέπει να βιώνεται με μαχητικότητα και χάρη. Την παίρνουμε όπως έρχεται. Δεν γονατίζουμε, ή κι αν γονατίσουμε ξανασηκωνόμαστε.  Δεν υποχωρούμε. Δεν απεμπολούμε αυτό για το οποίο έχουμε παλέψει. Δεν σβήνουμε με μια μονοκοντυλιά ό,τι επί χρόνια έχει κτιστεί από τον αφοσιωμένο μόχθο μας. Η ζωή είναι ένα πεδίο στο οποίο δοκιμάζουμε τις δεξιότητες μας, με όπλο την μαχητικότητα, την αντοχή, την Υπομονή, την Αγάπη.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here