Ελένη Δικαίου: «Μου φτάνουν τα μάτια των ανθρώπων»    

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

Ο έρωτας δυο νέων παιδιών στην πιο όμορφη και πιο καθοριστική περίοδο της ζωής ενός ανθρώπου, αυτή κατά την διάρκεια της οποίας  περνάει από την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας και την αμφισβήτηση της εφηβείας, στην ενηλικίωση.  «Ο άνεμος στα μαλλιά της»,  το νέο βιβλίο της Ελένης Δικαίου από τις εκδόσεις Πατάκη. Ένα  νεανικό  μυθιστόρημα, το οποίο θέλω να ελπίζω πως αγγίζει και αναγνώστες μεγαλύτερης ηλικίας.

«Εμπνευστήκατε» από την κρίση;

Η οικονομική κρίση είναι απλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο στήνεται η ιστορία μου, γιατί στην ουσία  το θέμα της είναι  η  σύγκρουσης αξιών,  η σύγκρουσης  μιας γενιάς με την επόμενη. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε  την  γενιά  η οποία  δημιούργησε την οικονομική κρίση και την επόμενη γενιά η οποία υφίσταται τις συνέπειές της. Στην πραγματικότητα  «Ο άνεμος στα μαλλιά της» για μια  ιστορία ενηλικίωσης μέσα από έναν νεανικό έρωτα και την απομυθοποίηση μιας  εποχής.

– Από  «Τα κοριτσάκια με τα ναυτικά» στην Ελληνική Υποψηφιότητα του Διεθνούς Βραβείου Άντερσεν για το 2016. Το περιμένατε;

Εδώ και πολλά χρόνια, όταν πρωτοξεκίνησε η συνεργασία μου με τις Εκδόσεις Πατάκη μου ζήτησαν να γράψω ένα κείμενο   ως βιογραφικό  για    τα  παιδιά στα σχολεία  τα οποία  επισκέπτομαι. Είχα γράψει τότε: «…όταν γράφω δεν ονειρεύομαι να γίνω σπουδαία ή να πάρω κάποιο μεγάλο βραβείο, μου φτάνουν τα μάτια των ανθρώπων και πιο πολύ των παιδιών, όταν ψάχνουν τους ήρωές μου σε μένα, όταν ταξιδεύουν μαζί τους στη μεγάλη περιπέτεια που λέγεται ζωή, όταν γυρεύουν και βρίσκουν απαντήσεις σε ερωτήματα που έψαξα εγώ πριν να βρω την απάντηση….». Το ίδιο κείμενο υπάρχει πάντα στο βιογραφικό μου. Το ίδιο νιώθω πάντα. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως μια τόσο μεγάλη τιμή, το να εκπροσωπήσεις την χώρα σου  στον  Διεθνή Διαγωνισμό για το Βραβείο , το οποίο θεωρείται το Νόμπελ της Παιδικής Λογοτεχνίας δεν αποτελεί πηγή  χαράς  και ικανοποίησης. Είχα   μεγάλη αγωνία μέχρι να φύγει ο φάκελος της υποψηφιότητας. Ήθελα να νιώθω περήφανη γιατί μπορούμε να σταθούμε μπροστά στην Κριτική Επιτροπή διεκδικώντας κάτι περισσότερο κι από το Διεθνές Βραβείο, μια συμμετοχή με την Αξιοπρέπεια  η οποία ταιριάζει σε κάθε τι το οποίο έχει την τεράστια τιμή να εκπροσωπήσει την Ελλάδα. Νομίζω πως τα καταφέραμε. Και ήθελα να ευχαριστήσω κι από εδώ την Έλενα Πατάκη και τους συνεργάτες της, δεν με βοήθησαν απλά στην δημιουργία του φακέλου της υποψηφιότητας , ήταν μαζί μου από την αρχή μέχρι το τέλος.

Ποιούς χαμένους ελληνικούς ήρωες αναζητάτε στις μέρες μας;

Όλους όσους μπορούν  να είναι αληθινοί ότι και να συμβαίνει γύρω τους. Κι ακόμη περισσότερο αυτούς  οι οποίοι μπορούν  ξεπεράσουν ακόμη και τον εαυτό τους, τις κακίες και τις αδυναμίες τους και να είναι πάνω απ’  όλα πριν απ’ όλα Άνθρωποι.

Το πολυτιμότερο παράσημό σας;

Η οικογένειά μου, το  Λυδάκι και η Ιφιγένεια οι μικρούλες του γιού μου, και μαζί   το πιο σπουδαίο βραβείο  το οποίο  μπορεί να πάρει όχι μόνο ο συγγραφέας αλλά κι ο άνθρωπος. Να έρχεται  ένα νέο παιδί και να σου λέει ευχαριστώ γιατί «μέσα από τα βιβλία σας  βρήκα τον εαυτό μου».

Με τι χαμογελάτε;

Με ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα, με το δάσος το  φθινόπωρο  τότε που παίρνει   όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου, με ένα καΐκι που ξανοίγεται  στο πέλαγος, με ότι είναι αληθινό, σαν το βλέμμα των παιδιών, σαν την επικοινωνία με τους αληθινούς κι όχι τους δήθεν ανθρώπους.

Πως ο μαγικός κόσμος του βιβλίου θα γίνει προσιτός στα παιδιά;

Με ένα τρόπο μοναχά. Να τους δείξουμε τον δρόμο γι αυτόν το μαγικό κόσμο εμείς οι μεγάλοι. Κι εδώ μπαίνει το «δήθεν» για άλλη μια φορά. Αν αφήσουμε να μας παρασύρει το «δήθεν» με τα πολύχρωμα εξώφυλλα και  τα κουκλάκια  κλπ. τα  οποία τα συνοδεύουν,  τον αληθινό μαγικό κόσμο των βιβλίων δεν θα τον γνωρίσουν πότε τα δικά μας παιδιά. Και υπεύθυνοι θα είμαστε μονάχα εμείς και κανένας άλλο

-Η αποστολή του δασκάλου;

-Α, ο δάσκαλος μπορεί να κάνει θαύματα αν αγαπάει το βιβλίο πραγματικά .Τα συναντάμε αυτά τα θαύματα   που οδηγούν τα παιδιά στο να αγαπήσουν τα βιβλία και τις ιστορίες τους κάθε φορά που μας καλούν σε ένα σχολείο  στο οποίο  πραγματικά  αγαπούν και  εκτιμούν την αξία αυτού που λέμε λογοτεχνικό βιβλίο. Θα μπορούσα να σας παραθέσω ένα τεράστιο κατάλογο από δασκάλους οι οποίοι δεν περιορίζονται απλά στην ώρα της φιλαναγνωσίας αλλά ξεπερνώντας όλες τις δυσκολίες δημιουργούν βιβλιοθήκες, οργανώνουν γιορτές με θεατρικές αποδόσεις βιβλίων, προσκαλούν συγγραφείς. Κι αυτοί οι δάσκαλοι έχουν τόση «λάμψη» που θαμπώνει τις περιπτώσεις  όπου κάτι αντίστοιχο θεωρείται βαρετή διαδικασία.  Ειλικρινά αποτελούν πηγή αισιοδοξίας για το μέλλον  αυτοί οι δάσκαλοι κι εγώ θεωρώ τον εαυτό μου ευλογημένο κάθε φορά που θα τους συναντήσει.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here