Της ΕΛΕΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΙΤΗ
Λυπάμαι. Μια γυναίκα άνω των εξήντα να αφήσει την τελευταία της πνοή, μετά τα μεσάνυχτα στους δρόμους, συλλέγοντας σκουπίδια. Δεν γνωρίζω από πού ερχόταν και πού σκόπευε να καταλήξει. Η ανάγκη, πάντως, ορατή. Και η ένδεια.Θα της έπρεπε να κοιμάται, να ξεκουράζεται και να ονειρεύεται δίπλα σε πρόσωπα αγαπημένα και ο ύπνος να την αποχαιρετά το πρωί γεμάτος υποσχέσεις. Αντ’ αυτών μάζευε τα σκουπίδια τα δικά μας και της κοινωνίας. Εκεί την βρήκε και ο αιώνιος ύπνος.Δεν είμαι σε θέση να εκφράσω το πόσο λυπάμαι. Μα μπορώ να ελπίζω ότι σ’ αυτό το ταξίδι της το τελευταία, κατευθύνεται στα πόδια του θεού. Εκεί όπου δεν χωρούν σκουπίδια και αδικίες, άλγη ψυχής και σώματος, παρά ο κόσμος -εκεί κοντά ευωδιάζει αγάπη και τριαντάφυλλα. Λυπάμαι. Η ελπίδα μου είναι, με τις ευχές και τον αποχαιρετισμό όλων μας που πονέσαμε, να έχει καλό ταξίδι στα φωτεινά μονοπάτια και στις ουράνιες απλωσιές. Δεν καρτερώ συνθήκες βελτίωσης.Η «φυγή» της είναι ένα καρφί και μαζί όνειδος στον ανθρωπισμό μας.
Print Friendly, PDF & Email

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Φωτεινή μου! Αργυρώ μου! Πόσο πολύ με έθλιψε ο θάνατος μα και η ζωή αυτής της γυναίκας με το ωραίο όνομα και τα τέσσερα παιδιά που δούλευε διπλοβάρδια μέσα στην άγρια νύχτα και στην πιο βάναυση ατμόσφαιρα. Την έκλαψα. Και προσευχήθηκα γι’ αυτήν. Είχε και ωραίο όνομα. Ντανιέλλα. Άραγε ποια πατρίδα να την αποζητούσε; Ποια γειτονιά; Και τα παιδιά; Αχ, δεν έχουν τέλος τα πάθη μερικών ανθρώπων. Που παραμένουν πάντα «τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού». Συγγνώμη για την ευσυγκινησία μου μα νομίζω πως η ανθρώπινη φωνή είναι η πιο ευθύβολη από όλου του κόσμου τις φωνές και τις εκφράσεις.
    Καλό βράδυ, αγαπημένες μου φίλες

  2. κα Σαραντίτη,
    Συγχαρητήρια! Ήταν συγκλονιστικό το κείμενό σας!!! Πράγματι, η τελευταία πνοή αυτής της ηρωίδας της ζωής ταυτίζεται με την αναλγησία μιας κοινωνίας που αδιαφορεί για την ύπαρξη των «ανύπαρκτων» και τους θυμάται μόνο όταν ξεβολεύεται η δική της καθημερινότητα. Εύχομαι τέτοια γεγονότα να καταφέρουν κάποια στιγμή να ταράξουν το λήθαργό της!

  3. Αγαπητή κυρία Ευαγγέλου
    Ευχαριστώ και συγκινούμαι που το σχολιάζεται έτσι θερμά.
    Μακάρι οι ευχές μας μα και τα λόγια μας να ενωθούν και να γίνουν ένα σημαδάκι μιας ελπιδοφόρου αλλαγής. Θέλουμε καιρό ακόμη, αλλά θα περιμένουμε ή εμείς ή τα παιδιά μας.
    Σας χαιρετώ και σας ευχαριστώ

  4. Ένα τρυφερό , γεμάτο συναίσθημα, μνημόσυνο, για τη γυναίκα που χάθηκε συλλέγοντας τα σκουπίδια, «τα δικά μας και της κοινωνίας», είναι το κείμενό σου, αγαπημένη Ελένη! Σ`ευχαριστούμε.

  5. Καλησπέρα, αγαπημένη μου Χριστίνα. Ναι, πόνεσα. Πολλοί πονέσαμε μα σιωπήσαμε. Μακάρι οι φωνές μας να πληθύνουν προς όφελος μιας πατρίδας που στέγει και λαχταρά τα παιδιά της. Σε ευχαριστώ. Αν και γνωρίζω τις ευαισθησίες σου και την στάση σου απέναντι σε ανθρώπους και καταστάσεις, σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά.

  6. Ω, Αθηνά μου, πόσο ευνοηθήκαμε στην ζωή! Να δοξάζουμε τον Θεό γι’ αυτό.
    Ενώ εκείνη, που δεν θα την ξεχάσω, η Ντανιέλλα, λες και ήταν καταδικασμένη. Δεν της άξιζε. Σε κανέναν δεν αξίζει αυτό το τέλος. Γι’ αυτό την θρήνησα. Και εμάς μας θρήνησα οπού δεν μπορούμε να αρθρώσουμε λόγο. Πού είναι τα όνειρα; Ποιος τα στερεί από τα παιδιά- ιδίως…
    Σε ευχαριστώ και σε καληνυχτίζω, αγαπημένη μου Αθηνά

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here