Eύα Kασιάρου: Το λιονταράκι Λαχαπού, η περιπέτεια της προσφυγιάς και ο σεβασμός του διαφορετικού

 

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Η ιστορία του Λαχαπού είναι η ιστορία ενός συνηθισμένου μικρού λιονταριού που βρέθηκε μέσα στη δίνη ασυνήθιστα δύσκολων καταστάσεων. Η ζωή του στη ζούγκλα της χώρας Καμαμπού δεν διέφερε και πολύ από τη δική μας ζωή, την ευλογημένη ρουτίνα της αδιατάρακτης καθημερινότητάς μας. Μέχρι που όλα άλλαξαν από τη μια στιγμή στην άλλη και αναγκάστηκε να βιώσει την περιπέτεια του ξεριζωμού.

Η περιπέτειά του, δοσμένη με την τόσο προσιτή και γοητευτική γραφή της Εύας Κασιάρου, αναδεικνύει με τον πιο παραστατικό τρόπο την ανθρώπινη πλευρά πίσω από το διαχρονικό προσφυγικό φαινόμενο, που μένει απαράλλαχτο όπου υπάρχουν άνθρωποι.Σχεδόν 60 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους εξαιτίας του πολέμου ή παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων τη χρονιά που μας πέρασε. Στη θέση τους θα μπορούσαν να είναι τα δικά μας παιδιά, μας το υπενθυμίζει αυτό ο μικρός Λαχαπού.

Στο χέρι μας είναι να διεκδικήσουμε μαζί τους ένα καλύτερο μέλλον για τα ίδια και τη γενιά τους. Ένα σχολείο, μία γειτονιά, μία πατρίδα που θα τα αγκαλιάσει όσο η δική τους δεν μπορεί να το κάνει πια.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τα παιδιά-πρόσφυγες στο www.unhcr.gr και για το πώς μπορείτε να τα βοηθήσετε να πάνε σχολείο στο www.unhcr.gr/back2school. (Ύπατη Αρμοστεία ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες Γραφείο Ελλάδας, Οκτώβριος 2015). Μιλάμε με τη συγγραφέα Εύα Κασιάρου για το βιβλίο της « Ο ΛΑΧΑΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΜΑΜΠΟΥ»,   εκδόσεις «Κόκκινη Κλωστή Δεμένη».

–    Μιλήστε μας για την ιστορία του Λαχαπού…

Η ιστορία του Λαχαπού γράφτηκε πριν από λίγα χρόνια με αφορμή ένα πρότζεκ που μου ζητήθηκε να γράψω από το πανεπιστήμιο της Αθήνας για το μεγάλο ζήτημα των προσφύγων. Και ομολογώ ότι δεν περίμενα – δυστυχώς – το 2016 να παραμένει τόσο επίκαιρο. Βλέποντας όλο αυτό το κύμα των προσφύγων να  φτάνουν στη χώρα και προσπαθώντας να μπω στη θέση τους και να νιώσω όσο μπορώ , τα συναισθήματά τους και τα προβλήματά που  αντιμετωπίζουν, ξανάπιασα στα χέρια μου το κείμενο και πρόσθεσα καινούργια στοιχεία, προσπαθώντας να αγγίξω  το θέμα πρόσφυγας από όλες τις πλευρές. Οι εκδόσεις Κόκκινη κλωστή δεμένη εμπιστεύτηκαν το κείμενό μου και προχωρήσαμε στην έκδοση του βιβλίου.

Ο πρωταγωνιστής μου ο Λαχαπού, είναι ένα λιονταράκι. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του ζώου. Το λιοντάρι είναι το ισχυρό ζώο του ζωικού βασιλείου, αλλά συμβολίζει μέσα στο παραμύθι μου και την δύναμη που κρύβουν τα παιδιά  για να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Ούτε η ζούγκλα είναι τυχαία επιλογή του τόπου που ζει. Είναι η ζούγκλα που ζούμε  όλοι μας.

Για να κάνω το παραμύθι μου ποιο προσιτό στα μικρά παιδιά επέλεξα την ομοιοκαταληξία, επειδή πιστεύω ότι έτσι τα παιδιά μαθαίνουν και απομνημονεύουν ευκολότερα ένα κείμενο και  επιπλέον η  ανάγνωση του παραμυθιού μπορεί να γίνει μια διασκεδαστική διαδικασία.

O Λαχαπού,  είναι ένα μικρό λιονταράκι, που ζει ευτυχισμένο στην πατρίδα του, έχοντας δίπλα του τους γονείς του, τους φίλους του , τους συγγενείς του, τους συμμαθητές του, την δασκάλα του. Έχει όνειρα και  το μέλλον του προβλέπεται καλό. Αλλά κάποιοι ζηλεύουν την πατρίδα του που… έχει ένα σιντριβάνι που μοιάζει με τεράστιο φλιτζάνι. Κάποια μέρα θα πέσουν βόμβες στην ζούγκλα και θα τα χάσει όλα μονομιάς.

 Αναγκάζεται να αφήσει τη χώρα Καμαμπού;

Υποχρεώνεται μαζί με την οικογένειά του να φύγει και να αναζητήσει άλλο μέρος  για να ζήσει.  Θα ταξιδέψει πολλές μέρες και θα νοιώσει φόβο, λύπη, θυμό αλλά δεν θα τα παρατήσει.  Τα άλλα ζώα θα τον αποδοκιμάσουν, θα τον διώξουν γιατί τον φοβούνται «επειδή έχει πάνω του σκόνη πολλή από την μακρινή διαδρομή». Η ταλαιπωρία της οικογένειάς του θα συνεχιστεί, ώσπου στο δρόμο τους θα βρεθεί μια αλεπού, η οποία νιώθοντας «ντροπή που αυτή περνούσε ζωή καλή» θα τον βοηθήσει. Αλλά και πάλι η ζωή θα του δείξει το σκληρό της πρόσωπο…  όμως θα γίνει μια ανατροπή και όλα θα αλλάξουν.

 Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του βιβλίου διατίθενται για τις ανάγκες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ; 

Ναι. Πίστεψαν στο κείμενο μου και  το στήριξαν. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, αντί για περίληψη του παραμυθιού, όπως συνηθίζεται,  είναι γραμμένο το επίμετρο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Την ευχαριστώ για αυτό. Ελπίζω να μαζευτεί ένα αξιόλογο ποσό για αυτά τα παιδιά. Θα χαρώ πολύ να μάθω ότι έδωσαν χαρά, αυτά τα χρήματα, σε κάποια πρόσωπα.

  • Η περιπέτεια του ξεριζωμού το θέμα;

Μέσα από την ιστορία του Λαχαπού ήθελα να καταλάβουν τα παιδιά ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, και ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί κάποιος να βρεθεί στην θέση των προσφύγων. Να τους πω όλη την αλήθεια και τα συναισθήματα που βιώνουν καθημερινά οι πρόσφυγες. Επίσης ήθελα να μάθουν, το «γιατί» υπάρχει το διαφορετικό στη ζωή τους, στο σχολείο τους, στην γειτονιά τους και γιατί πρέπει να το δεχτούν και να το σεβαστούν, να μην το φοβηθούν. Δίπλα τους υπάρχουν άνθρωποι που έχουν άλλη γλώσσα, άλλο πολιτισμό, θρησκεία, προσωπικότητα, αλλά έχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα. Έχουν όνειρα και ελπίδες  και πάνω από όλα έχουν τον ίδιο στόχο .. να ζήσουν.

Ελπίζω να κατάφερα να αποδώσω μια τόσο επώδυνη και τρομακτική πραγματικότητα με έναν τρόπο παιδικό μα καθόλου παιδιάστικο.

–  Με μικρασιατικές θύμησες και καημούς μεγαλωμένη;

Ναι, η  γιαγιά μου ήταν πρόσφυγας από την Μικρά Ασία. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή να μου λέει ιστορίες, για το πώς βρέθηκε από την καθημερινότητα, στο λιμάνι της Σμύρνης και για το πώς κατάφερε να σωθεί από την καταστροφή. Τα λόγια  της γινόταν σκηνές στο μυαλό μου, και μένουν ακόμα εκεί ανεξίτηλες. Πρέπει να σας πω οτι κατά την διάρκεια του γραψίματος του παραμυθιού μου ερχόταν έντονα οι εικόνες αυτές.

 Τα παιδιά του νηπιαγωγείου τι σας λένε για τα προσφυγάκια που βλέπουν στην τηλεόραση;

Τα μικρά παιδιά του νηπιαγωγείου δεν μπορούν να καταλάβουν με σαφήνεια την έννοια της χώρας, της εθνικότητας. Μπορούν όμως να  αντιληφθούν τι σημαίνει πρόσφυγας. Σίγουρα βλέποντας παιδιά που ζουν κάτω από τραγικές συνθήκες, λυπούνται. Πρέπει να μπολιάσουμε τα παιδιά με αξίες. Να γίνουν ενεργοί πολίτες που θα  προσπαθούν για έναν καλύτερο κόσμο χωρίς πολέμους. Να τους μάθουμε να είναι  αλληλέγγυοι και ότι στην αγάπη δεν υπάρχει «διαφορετικότητα».

  Το παιχνίδι σύντροφός μας σε όλη μας τη ζωή;

Το παιχνίδι οδηγεί σε γνώση. Δυστυχώς στην ζωή μας δεν παίζουμε αρκετά. Το παιχνίδι είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλή διασκέδαση. Μέσω του παιχνιδιού, τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες μπορούν να αναπτύξουν  δεξιότητες. Να καλλιεργήσουν την σκέψη, την φαντασία, την κοινωνικότητας. Μπορούμε να εξασκηθούμε και να γίνουμε καλύτεροι μέσω του παιχνιδιού. Σπούδασα νηπιαγωγός γιατί εκτός από την αγάπη μου στα παιδιά αγαπώ και το παιχνίδι!

    Τα προηγούμενα βιβλία σας;

Το πρώτο μου βιβλίο ήταν το «Αφορμή για όλα ένα μυρμήγκι». Είναι μια ιστορία για το πώς μπορεί να αλλάξει η καθημερινότητά μας, με αφορμή κάτι ασήμαντο και πόσο σημαντικό είναι να έχουν εμπιστοσύνη τα παιδιά στους γονείς για να μην πέσουν θύματα  εκφοβισμού από άλλους. Κυκλοφόρησε το 2014 από τις εκδόσεις «Παρρησία».

Ακολούθησε το πασχαλινό μου παραμύθι «Η κυρία Φτούσου σε spa ομορφιάς» από τις εκδόσεις «Κόκκινη κλωστή δεμένη». Η κυρία Φτούσου, ένα υπεροπτικό αυγό αποφασίζει να επισκεφτεί ένα ινστιτούτο ομορφιάς για να καταπλήξει όλους στο πασχαλινό τραπέζι. Αλλά με την υπεροψία της  θα δημιουργήσει προβλήματα…

Το τρίτο μου βιβλίο ήταν ένα μυθιστόρημα για παιδιά με τίτλο «Μυστήριο στην αυλή» από τις εκδόσεις «Κέδρος»Μια ιστορία- μυστήριο που αναφέρεται στην διαφορετικότητα των ανθρώπων, ως προς την εξωτερική εμφάνιση. Πόσο μπορεί κάποιος να εκμεταλλευτεί, » τον διαφορετικό» και πώς αντιδρά η κοινωνία μας στο «άλλο».

«Το όνειρο γλυκό σαν … κουραμπιές» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κόκκινη κλωστή δεμένη» και είναι το βιογραφικό σημείωμα ενός ταράνδου, που θέλοντας να βρει δουλειά σαν οδηγός του έλκηθρου του Αι- Βασίλη, του γράφει εκτός των τυπικών του προσόντων και όλα όσα του απασχολούν .

Και το τελευταίο μου βιβλίο, που μόλις πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε με τίτλο «Η κληρονομιά του παππού» είναι ένα μυθιστόρημα – περιπέτεια που διαδραματίζεται στην γύρω περιοχή του Ολύμπου. Μια μυστική ομάδα παιδιών αναλαμβάνει να ξεδιαλύνει τα τελευταία λόγια του παππού ενός μέλους της. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μίνωας».

-Χρώματα, φως, αστραπές, μολύβια και χαρτιά τα υλικά της φαντασίας για να απογειωθεί; 

Χωρίς αυτά δεν μπορώ να γράψω ……

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here