Δύο κόσμοι ‘παράλληλοι’ στην αδυναμία των καιρών

 

 

 

 

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

 

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα πάλι στην Αθήνα μετά από ενδιάμεσο χρονικό διάστημα κάποιων μηνών. Ο λόγος και η αφορμή  μία πανελλήνια ημερίδα Ιστορίας της Ιατρικής, που είχε ως θέμα την ‘Ιστορία της Ενδοκρινολογίας’, η οποία είχε οργανωθεί από τα Πανεπιστήμια των Αθηνών και της Κρήτης. Σε αυτή την επιστημονική συγκέντρωση, το πρόγραμμα περιείχε και τη βράβευση του ομότιμου πλέον καθηγητή της Ιστορίας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών Γεώργιου Ανδρούτσου, για την πολυετή, πολυποίκιλη και πολύτιμη προσφορά του στον συγκεκριμένο τομέα της Ιατρικής.  Άψογη οργάνωση ακόμα και των τελευταίων λεπτομερειών από την Μαριάννα Καραμάνου, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, και τον καθηγητή Ενδοκρινολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γεώργιο Μαστοράκο. Ο χώρος άγνωστος στους περισσότερους αλλά πολύ γνωστός σε μας. Ήταν το αμφιθέατρο της Φυσιολογίας  μέσα στον ευρύτερο ιστό των εγκαταστάσεων της Ιατρικής Σχολής στο Γουδί, ένας ιστορικός τόπος παλαιότερων δεκαετιών. Λίγο πριν μπω στο εσωτερικό του με πλημμύρισαν μνήμες και θυμήθηκα ξαφνικά κάποιες σημαδιακές ρήσεις του Σοπενχάουερ. ‘… Καμιά φορά πιστεύουμε ότι νοσταλγούμε έναν μακρυνό τόπο, ενώ στην πραγματικότητα νοσταλγούμε μόνο τον χρόνο που ζήσαμε εκεί, τότε που είμασταν πιο νέοι και πιο φρέσκοι. Έτσι λοιπόν μας ξεγελάει ο χρόνος φορώντας τη μάσκα του χώρου…’, έλεγε ο μεγάλος διανοητής.

 

Το σημερινό αμφιθέατρο της Φυσιολογίας στις εγκαταστάσεις της Ιατρικής Σχολής,  στο Γουδί.

 

Γνώρισα για πρώτη φορά εκείνο το αμφιθέατρο, μεταξύ των πολλών άλλων χώρων της Ιατρικής Σχολής, το φθινόπωρο του 1970, με την εισαγωγή μου κατόπιν κατατακτηρίων εξετάσεων στην Σχολή ετούτη. Ήταν μια δύσκολη εποχή γιατί οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη. Το συγκεκριμένο αμφιθέατρο φιλοξενούσε πληθώρα αντιδικτατορικών συγκεντρώσεων σε τακτά χρονικά διαστήματα, γιατί ήταν το μεγαλύτερο, σε φοιτητικό επίπεδο, της περιοχής αμφοτέρων των Σχολών, Ιατρικής και Οδοντιατρικής.  Έμειναν στην ιστορία οι πολύωρες ομιλίες, οι αντεγκλήσεις, οι διαξιφισμοί μεταξύ των φοιτητικών παρατάξεων, τα σχέδια περαιτέρω δράσης των φοιτητών, οι πολυποίκιλοι χαφιέδες του καθεστώτος αναμεσά μας τους περισσότερους από τους οποίους λίγο πολύ τους γνωρίζαμε ή τους υποψιαζόμασταν, κι’ όλα όσα θυμούνται οι παλιότεροι και τα οποία ολοένα και ταχύτερα οδηγούνται ανεπιστρεπτί στην παντοδύναμη  λήθη του χρόνου. Μπαίνοντας στο αμφιθέατρο, είδα πολλά πράγματα αλλαγμένα. Ανακαινισμένος χώρος, στο μεγαλύτερο μέρος του, κάτι αφάνταστο για την εποχή στην οποία  παλινδρομούσαν χωρίς να το επιθυμώ οι μνήμες μου. Γρήγορα διαπίστωσα, και απ’ ότι πληροφορήθηκα, ο χώρος δεν χρησιμοποιείται συχνά, για  λόγους αποφυγής φθοράς και  πιθανής καταστροφής από την καθημερινή δραστηριότητα των φοιτητών.

Δύο εμβληματικές μορφές της Ενδοκρινολογίας. Ο Φώτης Παυλάτος, μπροστά,  και δεξιά του ο Μενέλαος Μπατρίνος.

 

Στην ημερίδα, για να επανέλθω, πέρα από τις αρκετές και ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις και ανακοινώσεις, έγινε η βράβευση του προαναφερόμενου καθηγητή Γεωργίου Ανδρούτσου, αλλά αναφέρθηκε παράλληλα η πορεία πολλών ενδοκρινολόγων το εμβληματικό έργο των οποίων σημάδεψε την ιατρική, κυρίως την ειδικότητα της Ενδοκρινολογίας, όχι μόνο σε ελληνικό επίπεδο, αλλά και διεθνώς. Ήταν οι Μενέλαος Μπατρίνος, Φώτης Παυλάτος, Διονύσιος Ίκκος, Δημήτριος Κούτρας, Αικατερίνη Δάκου-Βουτετάκη, Γεώργιος Τόλης, Γεώργιος Χρούσος, Ευανθία Διαμάντη-Κανδαράκη και κάποιοι άλλοι. Αρκετοί από αυτούς ήταν παρόντες. Οι παραπάνω άφησαν το στίγμα τους, χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν σε όλη τη μεγαλοπρέπεια, ίσως, αφού η προσφορά τους, με το ερευνητικό και κλινικό τους έργο,  φτάνει ακόμα σήμερα εκεί δίπλα,  στην ελληνική κοινωνία. Πόσο όμως δίπλα βρίσκονται όλο αυτοί, κι ακόμα οι νεότεροι συνάδελφοί τους, ετούτη  την δύστροπη εποχή που ζούμε σκεφτόμουνα τις ώρες που παρακολουθούσα τις ομιλίες; Μήπως έχουν αποστασιοποιηθεί για διάφορους προσωπικούς λόγους από τα δρώμενα της κοινωνίας; Μου φάνταζε ωσάν να παρελαύνουν όλοι μέσα σε μια σχεδία πάνω σ’ ένα ποτάμι που βρισκόταν μάλλον απόμακρα απ’ το άλλο, εκείνο της ταλαίπωρης ελληνικής κοινωνίας, σαν να κυλούσαν παράλληλα το ένα απ’ το άλλο, χωρίς να υπάρχει έστω μια μικρή επικοινωνία μεταξύ τους, χωρίς να διαφαίνεται  κάποιας μορφής ένωση στον προορισμό τους. Μάλλον όμως  φαινομενικά, σκεφτόμουνα και κατέληγα συμπερασματικά!  Η προσφορά όλων των γιατρών, όχι μόνο των ενδοκρινολόγων,  σε τούτο το σημερινό εξαντλητικό παιχνίδι των καιρών, σχεδόν μιας δεκαετίας πια,  πάνω στους δύσμοιρους Έλληνες, είναι και πρέπει να είναι σημαδιακή και να γίνεται γνωστή. Ή τουλάχιστον σκέφτομαι, αν όχι τώρα, να γίνει ευρύτερα γνωστή κάποιες δεκαετίες αργότερα όταν, και αν, όλα περάσουν και αρχειοθετηθούν πλέον στην πολύχωρη ιστορία του τόπου. Ετούτο, όμως, το αμφιθέατρο έλεγα μέσα μου δεν προσφέρεται πια για καινούργιους φοιτητικούς ή παρεμφερείς αγώνες! Αγώνες όμως εναντίον τίνος τελικά, αφού ο εχθρός τώρα είναι αόρατος;  Σήμερα όλα άλλαξαν, δεν βρισκόμαστε σε παλιότερες δεκαετίες όπου γνωρίζαμε τους απέναντι, με τι έχουμε να κάνουμε!

Σιγά-σιγά, όμως, οι μάσκες των δήθεν ευρωπαίων συμμάχων και  εταίρων  πέφτουν και όλα πια αρχίζουν να μοιάζουν πιο γνώριμα! Βγήκα από το αμφιθέατρο αργά το βράδυ, με ανάμικτα συναισθήματα, και κατευθύνθηκα στην οδό Μιχαλακοπούλου, όπου αναμίχτηκα με το πλήθος που γύριζε στα σπίτια του.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here