Δραγασάκης: Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ηγηθεί μιας ευρύτερης αριστερής προοδευτικής παράταξης

«O ΣΥΡΙΖΑ δεν αρκεί να μεγαλώσει ποσοτικά. Πρέπει να βελτιωθεί και ποιοτικά, ώστε να μπορεί να ηγηθεί μιας ευρύτερης αριστερής προοδευτικής παράταξης, που έλκει δυνάμεις από το Κέντρο ώς την κομμουνιστική παράδοση, τη σοσιαλδημοκρατία, την πολιτική οικολογία, την κινηματική Αριστερά, ριζοσπαστικοποιώντας ταυτόχρονα την έννοια και το περιεχόμενο του προοδευτικού προτάγματος».

Aυτό επισημαίνει σε συνέντευξη του στην Εφημεριδα των Συντακτών, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβερνησης ΣΥΡΙΖΑ και υπουργός Οικονομίας, βουλευτής Δ. Τομέα Αθηνών, Γιάννης Δραγασάκης.

Στη συνεντευξή του αναφέρει επίσης, μεταξύ άλλων:

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, δημιουργήθηκε ως «χώρος διαλόγου και κοινής δράσης» διαφορετικών ρευμάτων της Αριστεράς. Ο διάλογος, συνεπώς, η κριτική και αυτοκριτική, είναι ταυτοτικά του στοιχεία. Τώρα, όμως, το ζητούμενο δεν είναι μια τυπική ή συνήθης διαδικασία κριτικής και αυτοκριτικής. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια σοβαρή και συστηματική προσπάθεια αποτίμησης μιας πορείας που είχε χαρακτηριστικά τομής για την Αριστερά και την πολιτική ζωή της χώρας.
  • Είναι αναγκαία μια περαιτέρω και σε βάθος μελέτη των αποτελεσμάτων των εθνικών, ευρωπαϊκών και αυτοδιοικητικών εκλογών. Χρειαζόμαστε, επίσης, μια ανοιχτή συζήτηση και αποτίμηση για την περίοδο της διακυβέρνησης, η οποία, εκτός των άλλων, θα πρέπει να αξιοποιηθεί και για τη διαμόρφωση του νέου κυβερνητικού προγράμματος.
  • ο πολιτικός ανταγωνισμός δεν διεξάγεται μόνο μεταξύ κομμάτων αλλά και μεταξύ ευρύτερων συνασπισμών, αστερισμών, παρατάξεων. Αυτή η ιδέα ήταν δική μας. Ομως δεν την αξιοποιήσαμε, την εγκαταλείψαμε. Την αξιοποίησαν οι αντίπαλοί μας. Η Ν.Δ. δεν ήταν μόνη. Πέρα από τα ΜΜΕ, πέρα από οικονομικά μέσα, διέθετε έναν αστερισμό φίλιων δυνάμεων, «ειδικά ρυμουλκά» για δύσκολα κοινά, εστίες γνώσης και μελετών και πολλές μετωπικές οργανώσεις. Φαίνεται πως είναι κανόνας της πολιτικής: κερδίσαμε όταν μας υποτίμησαν, χάσαμε όταν τους υποτιμήσαμε.
  • Ενα πρώτο συμπέρασμα είναι ότι η νέα συγκυρία, ενώ είναι αποτέλεσμα ήττας, μπορεί να λειτουργήσει και ως ευκαιρία για να διορθώσουμε λάθη, να αντιμετωπίσουμε ιδρυτικά ελλείμματα του ΣΥΡΙΖΑ, να εξοπλιστούμε για τις νέες προκλήσεις που είναι μπροστά μας. Δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να είναι απλώς να ξαναγίνει κυβέρνηση, αλλά πώς, αγωνιζόμενος γι’ αυτό, θα δημιουργεί εκείνες τις προϋποθέσεις που θα του επιτρέψουν να ασκήσει πολιτική υπέρ της κοινωνίας και των λαϊκών τάξεων
  • Είναι γεγονός ότι χρειαζόμασταν μια δεύτερη τετραετία, αλλά δεν το πετύχαμε. Ομως, αν δούμε τις εκλογικές επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και μετά, διαπιστώνουμε ότι έχει διαμορφωθεί μια σχέση εκπροσώπησης στην οποία μια κοινωνική συμμαχία εργατικών και λαϊκών στρωμάτων αναγνωρίζει στον ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα εκείνο που συνιστά τον κύριο εκφραστή των συμφερόντων της.
  • Επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε στις τελευταίες εκλογές μια ιδιαίτερη επιρροή στις νεότερες ηλικίες και γενικά στην ηλικιακή κατηγορία 17-35. Πρόκειται για δυναμικές κοινωνικές κατηγορίες, που αποτελούν τα παραγωγικά στρώματα του μέλλοντος. Αυτά τα στοιχεία, αν αξιοποιηθούν με όρους πολιτικής, ιδεολογικής και οργανωτικής δουλειάς, δημιουργούν το έδαφος, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ξανά πρώτο κόμμα.
  • Προσωπικά δεν θεωρώ π.χ. ότι η ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι εμπόδιο στη διεύρυνσή του ούτε πιστεύω ότι η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ απειλεί από μόνη της την αριστερή ταυτότητά του.
  • Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδρύθηκε ως υπέρβαση τόσο της κομμουνιστικής παράδοσης, όπως εφαρμόστηκε στην πράξη, όσο και της σοσιαλδημοκρατικής. Φιλοδοξεί να καταστεί ένα νέο υπόδειγμα αριστερού πολιτικού κόμματος. Αυτό δεν είναι πρόβλημα, αλλά κατάκτηση που πρέπει να αξιοποιηθεί.
  • Δεν ζούμε, λοιπόν, κάποια μετάλλαξη ή «επανίδρυση» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μια δεύτερη φάση της ιδρυτικής του διαδικασίας, για να καλύψουμε ελλείμματα εν πολλοίς ιδρυτικά, που δεν προλάβαμε ή δεν μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε, είτε διότι γίναμε κυβέρνηση είτε διότι δεν το επέτρεπε η τότε σύνθεσή του είτε διότι δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για κάποια από αυτά.
  • Το τελευταίο διάστημα, διαμορφώθηκαν κάποια δίπολα ή σχήματα χωρίς πραγματικό περιεχόμενο. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρα. Ομως, η πορεία του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο αλληλένδετη και η σχέση είναι τόσο οργανική, που δεν μπορεί να διαχωριστεί. Και σήμερα ο Τσίπρας αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο ως ηγέτης της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης, ακριβώς γιατί είναι αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Οι βασικοί προεκλογικοί στόχοι της κυβέρνησης έχουν ήδη ξεθωριάσει, εγκαταλείπονται ή παραπέμπονται στο απροσδιόριστο μέλλον. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι το διεθνές περιβάλλον ενδέχεται να επιδεινωθεί και αυτό θα κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα. Γι’ αυτό ρίχνει το βάρος της στον πόλεμο κατά του ΣΥΡΙΖΑ και στον έλεγχο του κράτους. Επιχειρεί να ενοποιήσει και να θέσει υπό τον έλεγχό της πελατειακά δίκτυα και μηχανισμούς διαπλοκής του παλαιού δικομματισμού, στο σύνολό του. Γι’ αυτό θέλει ένα κράτος κομματικό και κλειστό, ιδίως σε ευαίσθητους τομείς, όπως η Επιτροπή Ανταγωνισμού.

  • Η αντιπολίτευσή μας θα παίρνει ποικίλες μορφές, όμως δεν θα πρέπει να στηρίζεται σε πυροτεχνήματα. Πρέπει να δημιουργεί σταθερές, πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις. Αρα πρέπει να είναι ουσιαστική, συστηματική, επίμονη, να γίνεται με όρους βουλής, αλλά και κοινωνίας, στη βάση των δικών μας αξίων και πολιτικών.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here