Δημήτρης Μηλιώτης:  “Metamorphosis” στην Κέρκυρα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Η έκθεση του Δημήτρη Μηλιώτη, με τίτλο metamorphosis” περιλαμβάνει σχέδια και χαρακτικά από το 1990 έως σήμερα. Έχει αναδρομικό χαρακτήρα και αποτελείται από μελέτες, σχέδια και χαρακτικά που έγιναν με αφορμή ένα έντομο, τη λιβελούλα και κατέληξαν στην καταγραφή και οπτικοποίηση ενός ηχοτοπίου νύχτας.

Τα έργα αυτά εκτίθενται στην Πινακοθήκη Δήμου Κέρκυρας έως 20 Οκτωβρίου 2019. Η έκθεση είναι επισκέψιμη καθημερινά από τις 10:00 έως τις 16:00, εκτός Δευτέρας και αργιών.

-Παντρεύετε χαρακτικά και ήχους, συνδυάζοντας μουσική και ζωγραφική, μια κλασική συνταγή;

Τα τελευταία έργα χαρακτικής με τίτλο Ηχοτοπίαπροέκυψαν από τα σχέδια που είχαν προηγηθεί καταγράφοντας νυχτερινούς ήχους από τριζόνια και γκιώνηδες. Αυτό που ήθελα να αποτυπώσω,  είναι ο χώρος του ήχου, μέσα στον οποίο αρχικά περιφέρεται ένα ιπτάμενο ον, ακολουθώντας άλλοτε τις δίνες του ηχοχώρουκαι άλλοτε αναζητώντας μία έξοδο από αυτόν.

Η έκθεση αυτή δεν περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής. Υπάρχουν, όμως, σχέδια που έχουν προκύψει από την ακρόαση μουσικών έργων, τα οποία θα μετατραπούν σε ζωγραφικά έργα και, ενδεχομένως, πάλι σε χαρακτικά σε μία επόμενη φάση.

-Η ζωγραφική μετατρέπει τον χώρο σε χρόνο, η μουσική τον χρόνο σε χώρο;

Ανέκαθεν η ζωγραφική επιδίωκε να δώσει την ψευδαίσθηση της τρίτης διάστασης στις δύο διαστάσεις του τελάρου ή του χαρτιού, εν ολίγοις να απεικονίσει το χώρο με το σχέδιο και το χρώμα. Η ζωγραφική, δηλαδή, έχει να κάνει με το χώρο. Μία άλλη επιδίωξη στη ζωγραφική είναι να προστεθεί άλλη μία διάσταση, που είναι ο χρόνος. Αυτό γίνεται είτε με μία πολυεστιακήπροοπτική, όπως γινόταν π.χ. με τον κυβισμό, είτε με την απεικόνιση ήχου, ο οποίος εμπεριέχει τον χρόνο. Η ζωγραφική δεν θέλει να αντικαταστήσει το χώρο με το χρόνο, αλλά να τον συμπληρώσει με μία επιπλέον πληροφορία – διάσταση. Η μουσική έχει να κάνει με τον χρόνο που δεν θα αντικατασταθεί από το χώρο, αλλά θα συμπληρωθεί από αυτόν. Δηλαδή, θα καταλήξουν αμφότεροι  εικαστικοί και μουσικοί σε ένα χωρο-χρόνο ή χρονο-χώρο.

-Η Ζωγραφική είναι Μαθηματικά στο τελάρο;

 Τα Μαθηματικά είναι η βάση όλων των Επιστημών. Κατά καιρούς έχουν επηρεάσει και επηρεάζουν και τους καλλιτέχνες, εικαστικούς και μουσικούς. Οι επιρροές άλλες φορές είναι εμφανείς και άλλες όχι τόσο. Στη Ζωγραφική πολλές φορές υπήρχε μία κρυφή γεωμετρία ή μία βαθιά μαθηματική σκέψη. Σε εμένα, παρόλο που με ταλαιπώρησε το μάθημα της Τοπολογίας ως φοιτητή του Μαθηματικού (το έδωσα τέσσερις φορές), με επηρέασε στο ξεκίνημα  αυτής της ερευνάς μου πάνω στη μελέτη της λιβελούλας. Αυτό γιατί ξεκίνησα από ένα περίβλημα (δέρμα – πουκάμισο) αγνώστου εντόμου που βρήκα τυχαία και με βάση το εξωτερικό, άρχισα να φαντάζομαι το εσωτερικό. Τα τοπολογικάσχήματα που μου ερχόταν στο μυαλό, όπως π.χ. μια ταινία Μӧbius, με βοήθησαν στο να απεικονίσω συγχρόνως εσωτερικά και εξωτερικά το έντομο αυτό. Τα Μαθηματικά δεν απεικονίζονται σε ένα τελάρο, απλώς βοηθούν να διευρύνουν τη σκέψη ενός δημιουργού ώστε να βρίσκει διαρκώς νέες λύσεις. Λύσεις, όμως, που να μην απαντούν αλλά να θέτουν ερωτήματα, με μοναδικό στόχο να εξυψώσουν τον άνθρωπο και να τον κάνουν να αντιλαμβάνεται συνεχώς νέες διαστάσεις. Για μένα, τελικά, ο μοναδικός σκοπός της Τέχνης είναι ακριβώς αυτός.

-Γιατί ζωγραφίζετε τελικά;

Η Τέχνη είναι μία γλώσσα και μάλιστα παγκόσμια. Είναι οικουμενική. Απευθύνεται σε όλον τον κόσμο, σε όλες τις ηλικίες και κουλτούρες. Δίνει πληροφορίες για τον καλλιτέχνη και την εποχή του όπως δεν μπορεί καμία άλλη γλώσσα να δώσει. Για μένα η Ζωγραφική και η Χαρακτική είναι η Τέχνη που μου δίνει τη δυνατότητα όχι να εκφραστώ, αλλά να εκφράσω.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here