Η διαπραγμάτευση και οι «θεσμοί»

Επί τέσσερις περίπου μήνες, από τότε, δηλαδή, που το τιμόνι της ταλαίπωρης χώρας μας ανέλαβε η κυβέρνηση Τσίπρα, οι λίαν ταλαιπωρημένες λέξεις ανέκτησαν ξεχωριστό ήχο και περιεχόμενο. Είναι οι λέξεις «διαπραγμάτευση», καθώς και η λέξη «θεσμοί» και «έντιμος συμβιβασμός».

Είναι αλήθεια ότι οι λέξεις αυτές, όπως και πολλές άλλες, έχουν ταλαιπωρηθεί. Το αληθινό νόημα των λέξεων αυτών, με άλλα λόγια το σημαινόμενο, καθώς και το περιεχόμενο, ήταν και παραμένει άγνωστο για τους κατά σύστημα ασελγούντες στα πολιτικά πράγματα της πατρίδας μας.

Η λέξη διαπραγμάτευση κατά μεν τον ήχο της ήταν γνωστή στο θλιβερό θίασο με την επωνυμία «κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου».  Όμως, όπως ειπώθηκε, κατά το σημαινόμενό της ήταν κι αυτή παντελώς άγνωστη, έχουσα τη γνωστή τύχη που έχουν όλες οι λέξεις μέσα στο στόμα των αγραμμάτων. Κι έτσι η λέξη διαπραγμάτευση έγινε συνώνυμη με τη λέξη επίκυψη, καθώς και με τις λέξεις επαιτεία, υποταγή, ιταμή παράκληση, θλιβερή ικεσία και κακομοιριά. Συγκεκριμένα οι άνθρωποι αυτοί κατ’ όνομα διαπραγματεύονταν και στην ουσία εκτελούσαν τυφλά τις εντολές απαίδευτων γραφειοκρατών που αποτελούσαν τα μέλη της Τρόικας.

Άτομα, όπως ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών και νυν Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας κ. Στουρνάρας, αλλά και οι περισσότεροι από τον κυβερνητικό εκείνο θίασο επιβεβαιώνουν τους στίχους του γνωστού ποιήματος του Σουρή, καθώς επέλεξαν να φυλακίζουν τους φτωχούς και να λιβανίζουν τους πλούσιους στο όνομα δήθεν της κοινωνικής δικαιοσύνης.

«Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες

με άμαξες και άτια

κλέφτες χωρίς μια πήχη γη και κλέφτες με παλάτια.

Ο ένας κλέβει όρνιθες

και σκάφες για ψωμί

κι ο άλλος το έθνος σύσσωμο

για πλούτη και τιμή».

Ας προσπαθήσουμε να συναντήσουμε το αληθινό νόημα της λέξης αυτής : Διαπραγμάτευση είναι η διεξαγωγή συνομιλίας επί ζητήματος μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών. Το παζάρεμα κατά το κοινώς λεγόμενο.

Από τούτο τον ορισμό προκύπτουν οι εξής αναγκαίες προϋποθέσεις για να έχουμε διαπραγμάτευση :

Α) διεξαγωγή συνομιλιών, δηλαδή ισότιμων συζητήσεων

Β) υφιστάμενο ζήτημα, υπαρκτό, ανεκτό και νόμιμο

Γ) η διεξαγωγή να γίνεται ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα μέρη, κοντολογίς ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα ισότιμα μέρη, που είναι σε θέση να διαπραγματεύονται χωρίς το ένα να εκβιάζει το άλλο. Επομένως, για να υφίσταται διαπραγμάτευση, πρέπει τα μέρη να συζητούν ισότιμα, να είναι και να αισθάνονται ίσοι και ελεύθεροι προς διαπραγμάτευση και να συζητούν για ζήτημα υπαρκτό κατά το δίκαιο και την ηθική τάξη και συμβατό με τους κανόνες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τότε μόνο έχει νόημα η διαπραγμάτευση , αλλιώς μεταβάλλεται σε πράξη βίας, σε προμελετημένο σύστημα επιβολής, μη ανεκτό, καθώς στο επίπεδο των ανθρωπίνων, αλλά και των διακρατικών σχέσεων, συνιστά πράξη πολέμου. Γι’ αυτό, όταν το ένα μέρος που συνομιλεί έχει ηττηθεί σε πολεμική σύρραξη, δεν έχουμε διαπραγμάτευση, αλλά συνθηκολόγηση, με άλλα λόγια υποταγή.

Απέναντί μας δεν έχουμε ούτε είχαμε ποτέ εταίρους ούτε φίλους, καθώς η φιλία και το συμφέρον είναι έννοιες ασύμβατες. Ούτε συνεταίρους. Συνεταιράκια ευκαιριακά είχαμε, που «το ένα ρίχνει το άλλο» κι όλα μαζί υποκύπτουν υπακούοντας στον «αφέντη» της εκείθεν του ωκεανού υπερδύναμης. Απέναντί μας έχουμε φίδια ( η παρομοίωση συμβατική για τις ανάγκες της έμφασης, μάλλον προσβλητική για τα πανάρχαια και ιδιαίτερα αυτά ζώα). Έχιδνες. Τον Ντάισελμπλουμ, τον Σόιμπλε, τον Ολάντ, τον Μόντι, τον άθλιο Μπαρόζο.  Άτομα του κοινού ποινικού δικαίου, παριστάνουν τους πρωθυπουργούς και βρυχώνται. Ιδίως εκείνοι των πρώην κομμουνιστικών κρατών (τρομάρα τους!). Μορφώματα καρκινικά, που ίσως στα νιάτα τους διετέλεσαν μέλη της κομμουνιστικής νεολαίας της πατρίδας τους. Αυτοί είναι οι εταίροι μας.

Με αυτούς εδώ και τέσσερις μήνες διαπραγματεύεται η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Απ’ ότι φαίνεται η διαφορά με τον Σαμαρά είναι ότι εκείνος είχε αποδεχθεί πλήρως τον ρόλο του επαίτη, γνωρίζοντας ότι αυτό του υπαγόρευε την οσφυοκαμψία. Τούτη η κυβέρνηση, όμως, ενώ ξεκινάει από καλές προθέσεις, έχει δυστυχώς την παιδαριώδη αυταπάτη ότι διεξάγει διαπραγματεύσεις, προκειμένου να καταλήξει σ’ έναν έντιμο συμβιβασμό. Και ερωτάται : Είναι δυνατός ο έντιμος συμβιβασμός ανάμεσα σε έντιμους και ανέντιμους; Τι περίεργος νεολογισμός κι αυτός ! Τι φράση «κενή περιεχομένου»! Πώς είναι δυνατόν να λες ότι διαπραγματεύεσαι και ταυτόχρονα να συνομολογείς ότι σε εκβιάζουν και παραταύτα να προσβλέπεις σ’ έναν «έντιμο συμβιβασμό» με τους εκβιαστές σου;

Εκτός, βεβαίως και αν ισχύει τούτο : Ότι, δηλαδή, επειδή ο πρωθυπουργός γνωρίζει καλά ότι είναι αδύνατη η διαπραγμάτευση επί ζητημάτων παράνομων και ανήθικων ανάμεσα σε εκβιαστές και εκβιαζόμενους, για τούτο μετονόμασε την Τρόικα σε «θεσμούς».

Αντί, δηλαδή, να διακόψει κάθε συνομιλία και να θέσει το ζήτημα του εκβιασμού σε βάρος της χώρας μας στα αρμόδια όργανα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, με άλλα λόγια να διεθνοποιήσει το ζήτημα, ο πρωθυπουργός μας συνεχίζει να συνδιαλέγεται, αστειευόμενος, με τους εκβιαστές του.

Ενώ, δηλαδή, στην κοινή συνείδηση η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ και οι ηγεσίες των χωρών της ΕΕ είναι μια λέσχη γκάγκστερ και ανήθικων εκβιαστών, τώρα απέκτησαν και θεσμική ιδιότητα με την εντεύθεν νομιμοποίηση, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά άστοχη λεκτική μεταποίηση.

Η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να θυμάται ότι το συγκριτικό τους πλεονέκτημα απέναντι στον θλιβερό θίασο Σαμαρά δε θα διαρκέσει. Θα πρέπει να στηριχτεί στον λαό και να τον προετοιμάσει, γνωρίζοντας ότι «γι’ αυτούς που αισθάνονται ανασφάλεια, θα υπάρχει πάντα ένας δεσπότης πρόθυμος να τους δυναστεύσει» (Ιάσων Ευαγγέλλου, Γλώσσα και Παιδεία, εκδ. Σαββάλα).

Οι «θεσμοί», όπως ο ίδιος τους βάφτισε, κατά παράβαση κάθε θεσμού, συνεχίζουν, όπως και πριν το έργο τους. Την καταστροφή της χώρας.

 

Νίκος Καραβέλος

Δικηγόρος – Συγγραφέας

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here