Διαδικτυακή χορό-διδασκαλία: Εμπειρία (σπουδαία) είναι, θα περάσει…

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η διδασκαλία έντεχνου χορού – κλασικού μπαλέτου και σύγχρονου – μέσω διαδικτύου; Ο λόγος στη χορογράφο, διδάσκουσα επί χρόνια στο τμήμα επιστημών της αγωγής του πανεπιστημίου Κύπρου και – πέραν όλων των άλλων – δασκάλα χορού Έλενα Χριστοδουλίδου:

‘‘Τα πράγματα με το όνομά τους: Για μια πραγματική δασκάλα χορού, μια δασκάλα χορού που σέβεται τη δουλειά και τα παιδιά της η διαδικτυακή εκπαίδευση είναι πολύ πιο δύσκολη και επίπονη από τη συμβατική.’’

Μπορείτε να μας το κάνετε πιο λιανά; Ποιές είναι οι πρόσθετες δυσκολίες;

Ε. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ: ‘‘Καταρχάς, η διαδικτυακή χορό-διδασκαλία απαιτεί μια κάποια ολιγόλεπτη πλην όμως πολύ προσεκτική εναρκήρια προετοιμασία τεχνικού τύπου. Η βασική δυσκολία αυτής της προετοιμασίας έγκειται σε ένα πολύ απαιτητικό νέο είδος αυτοσυγκέντρωσης ώστε όλα τα παιδιά να συνδεθούν επαρκώς, ο χώρος της χορό-εκπαίδευσής τους να είναι έτσι επιλεγμένος και φωτισμένος ώστε οι κινήσεις τους να είναι 100% διακριτές στο δάσκαλο ή τη δασκάλα. Το νέο αυτό – διαφορετικό – είδος αυτοσυγκέντρωσης έρχεται σταδιακά να προστεθεί και να γίνει ένα με την ήδη υψηλή αυτοσυγκέντρωση που η συμβατική εκπαίδευση χορού απαιτεί.’’

Σε σχέση με αυτό καθαυτό το περιεχόμενο του μαθήματος;

Ε. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ: ‘‘Η κρίσιμη διαφορά και συνάμα δυσκολία έχει να κάνει με το ότι οι διορθώσεις των παιδιών κατά την εκτέλεση των ασκήσεών τους, γίνονται πλέον υποχρεωτικά πολλαπλάσιες με τον πολλαπλάσιο κόπο που αυτό συνεπάγεται, δεδομένου ότι καμιά από αυτές δεν μπορεί σε διαδικτυακές συνθήκες διδασκαλίας να λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. Ενώ στη συμβατική τάξη η διόρθωση ενός παιδιού είναι εκπαιδευτική για όλα τα άλλα επειδή λειτουργούν ως ομάδα, το αντίστοιχο δεν μποορεί να ισχύσει για τα παιδιά που δουλεύουν μόνα τους στον ιδιωτικό τους χώρο.

Μια επιπρόσθετη διάσταση που γεννά μια ακόμα διόλου ευκαταφρόνητη δυσκολία είναι η αναγκαία διαφοροποίηση του εκπαιδευτικού προγράμματος ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί σε οικιακούς χώρους που δεν διαθέτουν στο ελάχιστο τις μεγάλες δυνατότητες μιας πραγματικής αίθουσας χορού. Η εκπλήρωση της ως άνω ανάγκης σε συνδυασμό με την ανάγκη το όλο πρόγραμμα να συγκρατεί αν μη τι άλλο σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο τη σχέση των παιδιών με την χορευτική εκπαιδευτική ύλη του επιπέδου τους αποτελεί για τη σοβαρή δασκάλα χορού τον μεγαλύτερο δυνατό, στα όρια του εξαντλητικού, όχι μόνο σωματικό αλλά και – κυρίως – πνευματικό κόπο. Μη σας διαφεύγει: ο έντεχνος χορός είναι η κατ’ εξοχήν τέχνη της διαρκούς βήμα προς βήμα βελτίωσης, η οποία δε μπορεί με άλλο τρόπο να ικανοποιείται παρά μόνο δια της συνεχούς εξάσκησης ’’

Μια αποτίμηση αυτής της νέας εμπειρίας;

Ε. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ: ‘‘Στα σίγουρα κάθε νέα εμπειρία εμπεριέχει και νέα γνώση η οποία είναι – ειδικά για τα παιδιά μας – εξαιρετικά αναγκαία σε έναν κόσμο τόσο απρόβλεπτο και ρευστό σαν αυτό που θα κληθούνε να ζήσουν. Όμως: Κρατήστε ταυτόχρονα κατά νου – για το δίκαιο του πράγματος – ότι η ολοκληρωμένη μύηση σε αυτή τη νέα εμπειρία και τη νέα γνώση που συνεπάγεται από κοινού των παιδιών και των δασκάλων χορού, από πλευράς των δεύτερων απαιτεί πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια.’’

Νέα γνώση; Μας εξηγείτε τι εννοείτε;

Ε. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ: ‘‘Χρησιμοποιώντας τον όρο νέα γνώση δεν αναφέρομαι στη δυνατότητα επαρκούς χρήσης των νέων τεχνολογιών με τις οποίες οι νέοι άνθρωποι οφείλουν να είναι και (θα) είναι ολοένα πιο εξοικειωμένοι. Αναφέρομαι – και αυτό το μήνυμα είναι ένα μήνυμα που θα πρέπει ευρύτερα να γίνει κατανοητό από όσους και όσες έχουμε την υψηλή ευθύνη της διδασκαλίας – στην ικανότητα της προσαρμογής σε νέες συνθήκες, όσο απρόβλεπτες ή απρόσμενες κι αν είναι, η οποία μοιάζει βέβαιο ότι είναι μια από τις βασικότερες ικανότητες που το μέλλον (θα) απαιτεί.’’

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here