Δεν έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη

 

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει αυτήν την περίοδο, περί plan b, περί εναλλακτικής πρότασης κλπ, ζήτημα που τίθεται και στον καθένα μας πιεστικά καθημερινά του τύπου “εσύ τι προτείνεις”, θέλω να πω μια σκέψη.

Ακούστηκε ότι στην τελευταία Κ.Ο. έθεσε κι ο πρόεδρος το ερώτημα-δίλλημα: “ή συμφωνείτε με τη νέα μνημονιακή σύμβαση ή καταθέστε μου εναλλακτικό σχέδιο”.

Η συγκεκριμένη προσέγγιση, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν μπορεί να θεωρηθεί σοβαρή, διότι γίνεται εκ του πονηρού. Οι λόγοι που το αναφέρω αυτί είναι οι παρακάτω:
1)Δεν άνοιξε ποτέ σοβαρά η συγκεκριμένη συζητηση στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.,αντιθέτως ποινικοποιήθηκε κάθε σκέψη για συζήτηση περί άλλου δρόμου, με αποτέλεσμα να μην ανοίξει και ποτέ επίσημα από το κόμμα, από το 2012 και μετά, μία επιστημονική συζήτηση με ειδικούς από όλον τον κόσμο με κύριο θέμα την αναζήτηση ενός άλλου δρόμου, με βάσιμα  επιστημονικά στοιχεία τα οποία θα είχαν τη δυνατότητα να αποτελέσουν για το κόμμα μια εναλλακτική πολιτική διαδρομή. Έτσι ώστε  να δώσουμε την ικανότητα στην κοινωνία να γνωρίζει ότι υπάρχουν κι άλλες επεξεργασίες, και δεν είναι ένας μονόδρομος, καθώς επίσης να ξέρει κι ο αντίπαλός σου ότι δεν είσαι ΞΕΒΡΑΚΩΤΟΣ, αλλά έχεις επεξεργαστεί και άλλες λύσεις έστω δυσκολες, αλλά το έχεις κάνει και δεν ψάχνεις μέσα στην καταστροφή τον άλλο δρόμο διαφυγής, αλλά τον έχεις ήδη σχεδιάσει.

Ακόμα να το χρησιμοποιείς κι ως διαπραγματευτικό ή εκβιαστικό χαρτί.

2) Με αποκλειστική ευθύνη της ηγεσίας, δεν υπήρξε η παραμικρή ένδειξη από το 2012 και μετά, που όλα τα στοιχεία έδειχναν ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α πάει φουλ για κυβέρνηση ότι χρειάζεται εναλλακτικό σχέδιο.

Σε όλες τις εκφωνήσεις, συνεντεύξεις, ομιλίες, κείμενα κλπ, αυτό που έβγαινε ήταν: “τους έχουμε”, “θα βαράμε και θα χορεύουν”, “θα σκίσουμε τα μνημόνια”, “με ένα άρθρο θα τα καταργήσουμε”, “έχουμε κοστολογημένο πρόγραμμα καθώς και πηγές χρηματοδότησης” όπως π.χ. στη Θεσσαλονίκη με εκφράσεις του τύπου: “δεν είναι αυτό που θέλουμε, αλλά αυτό που μπορούμε”, και “είναι τα μίνιμουμ αδιαπραγμάτευτα για την ελληνική κοινωνία” κλπ. Όλα τα παραπάνω προσεδίδαν σε εμάς, αλλά και στον ίδιο το λαό, κάτι παραπάνω από μια αίσθηση ασφάλειας κι ότι “όλα θα πάνε περιφημα”.

Στην συνέχεια, είχαμε τη συμφωνία στις 20 του Φλεβάρη, που ήταν η αρχή για τη δυσβάσταχτη κατάληξη, ενώ παράλληλα κάθε τοσο ήμαστε στο παρά ένα για να κλείσουμε συμφωνία.

Επίσης, με εκφράσεις του τύπου “τώρα καθαρογράφεται η απόφαση” καθώς και τις πολυακουσμένες κόκκινες γραμμές που δεν θα παραβιαστούν (ΕΝΦΙΑ, ΣΣΕ) κλπ κλπ.

Στην συνέχεια φτάσαμε στις 47 σελίδες και στη συζήτηση στη Βουλή, όπου με δραματικούς τόνους περιγράφηκε η κατάσταση από τον πρωθυπουργό, ότι δηλαδη ουσιαστικά μας πέταξαν στα μούτρα τις προτάσεις, και παράλληλα υπήρξε η δήλωση του προέδρου πως τώρα ειμαστε πιο κοντά από κάθε άλλη φορά να κλείσουμε συμφωνία, άρα όλα καλά πάνε, don’t worry κλπ…

Και φτάσαμε στο φιάσκο της 13ης Ιουλίου. Δεν ακούστηκε ποτέ αυτό το εξάμηνο ότι πρέπει να ψάξουμε έναν άλλο δρόμο,να ενημερώσουμε έντιμα την κοινωνία και να ζητήσουμε συμμετοχή και εγρήγορση… αντίθετα υπήρχε σιωπή ασυρμάτου περί του ότι “το έχουμε κι ο πρόεδρος πάει καλά”. Άκουσε κανένας να υπάρχει κάποια κινητικότητα στο να σχεδιάσουμε πριν μας πάνε στα σχοινιά και στο “και πέντε”;

Μέσα σε όλο αυτό να μην ξεχάσω να πω πως πήγαμε σε ένα δημοψήφισμα που μας γέμισε όλους με υπερηφάνια, μας έδωσε αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση πως είμαστε ακόμα ζωντανοί και δε θα πάμε “σαν τη στραβή στον Άδη”. Είδαμε να γίνεται πραγματικότητα το μέχρι τότε “παράλογο” μέσω του υπερβατικού 62% υπέρ του ΟΧΙ και είπαμε πως βλέπαμε φως στο μαύρο τούνελ και τρέχαμε προς την έξοδο… Δυστυχώς, όμως, φάγαμε μετωπική με τρένο, διότι αυτό που βλέπαμε δεν ήταν το φως του ήλιου, αλλά το τρένο που ερχοταν πάνω μας.

Εν τέλει, το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ με τα γνωστά μέτρα…

Έκανα αυτήν την αναφορά κωδικοποιημένα για να αποδείξω σε ότι αφορά εμένα, αλλά και χιλιάδες ακόμα συντρόφους, πως πρώτον, όλο αυτό το διάστημα δε ζητήθηκε να ψάξουμε συλλογικά για εναλλακτική λύση και δεύτερον πίστεψα και εμπιστεύτηκα τις προγραμματικές, συνεδριακές εξαγγελίες και τη σιγουριά της ηγεσίας και τον σίγουρο μονόδρομο…

Αν πίστευα πως αυτό που πρότεινε η ηγεσια είναι κορώνα-γράμματα, δηλαδή “αν βγει όπως το σχεδιάζουμε, έχει καλώς, αλλιώς θα κάνουμε ότι κι οι άλλοι”, θα είχα πάρει άλλες αποφάσεις.

Άρα, παραπλανηθήκαμε πολιτικά.

Μην προσπαθεί η ηγεσια να αποδώσει τις ΙΔΙΕΣ ευθύνες και ενοχές σε όλους, όπως έκαναν άλλοι κατά το παρελθόν (όλοι μαζί τα φάγαμε).

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι σε καμία τάση και παράλληλα ζητώ από τα στελέχη όλων των τάσεων να μας πουν τι είχαν προτείνει από το 2012 ως σήμερα.

Για το τέλος, μία παράκληση προς όλους, ας μην κάνουμε ότι έκαναν όλα τα άλλα κόμματα όσον αφορά την “άλλη άποψη”.

Να θυμίσω ότι αυτό που λέγαμε στους βουλευτές των άλλων κομμάτων όταν ψήφιζαν τα μνημόνια ήταν ότι για λόγους εθνικού συμφέροντος πρέπει να το καταψηφίσουν.

Αυτό δεν κάνουν τώρα οι βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α;

Επίσης για ποια ενότητα μιλάμε; Εδώ καταστρέφεται η κοινωνία κι η ζωή μας, σε λίγο δε θα υπάρχει τίποτα όρθιο, αλλά εμείς θα είμαστε πιασμένοι χέρι-χέρι; Για να μη χάσουμε τι; Ή ο πόνος περί Αριστερής παρένθεσης ; Αυτό μας νοιάζει;

 

Πέτρος Δημητρόπουλος

Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ  Πειραιά

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αγαπητέ Πέτρο

    Συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυσή σου ελπίζοντας να μην πειράζει που αφορμώμαι από διαφορετική πολιτική θέση.

    Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το όλο μόρφωμα το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αναπτύχθηκε σε ένα φαντασιακό πλαίσιο, στο οποίο κυριάρχησε η δημαγωγία και η συνειδητή εξαπάτηση του λαού. Ουσιαστικό υπόστρωμα ανάπτυξης του ήταν η κρίση και η αποτυχία των γνωστών κομμάτων και στόχος η νομή της εξουσίας.
    Ο ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. είναι πλέον η άρνηση του πάλαι ποτέ «ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΎ” και δεν είχε ποτέ πρότασης διακυβέρνησης. Δεν έχει καν άποψη στο πώς μπορεί να ασκηθεί μια σοσιαλδημοκρατική κυβερνητική πολιτική – πολλώ δε μάλλον αριστερή – σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και ευρωπαϊκής οικονομικής …ολοκλήρωσης.
    Η όλη του θεώρηση είναι ένα «αδειανό πουκάμισο”. Είναι φοβερό ότι οι δύο τάσεις του συγκρούονται για ένα δήθεν εναλλακτικό σχέδιο που όχι μόνο δεν υπήρξε ποτέ αλλά και δεν πρόκειται να υπάρξει. Δεν είναι άλλωστε θέμα επιστημονικό ούτε και βουλησιαρχικής διάθεσης.
    Η Ελλάδα ποτέ δεν βίωσε το «πρώτη φορά αριστερά” όχι απλά και μόνο γιατί ήταν αγκαλιά με τον εθνικιστή και λαϊκιστή Π. Καμμένο αλλά γιατί δεν συνδέθηκε με έναν πολιτικό ορθολογισμό, με ομόρροπες δυνάμεις στην Ευρώπη και με τα κοινωνικά κινήματα.
    Εν τω μεταξύ δεν έχουμε και κυβέρνηση, η οποία απλώς κυβερνάει ελέω αντιπολίτευσης…

    • Αγαπητά Νίκο,
      Σε ευχαριστώ για το σχόλιο, η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη και δεν έχει γίνει ποτέ ολοκληρωμένα …
      Έχω βιωματική σχέση με αυτό το εγχείρημα και πέρα απο την πολιτική ανάλυση που είναι άκρως απαραίτητη…. Υπάρχει και συναισθηματικό φορτίο το οποίο είναι ένα επιπρόσθετο βάρος…
      Χάρηκα πολύ που έστω και μέσω διαδικτύου επικοινωνήσαμε .

  2. Πέτρο καλημέρα,

    σε πολλά από αυτά που αναφέρεις, με βρίσκεις σύμφωνο, όμως πες μου σε παρακαλώ, είναι δουλειά μόνο της ηγετικής ομάδας και του προέδρου, να προβληματίζονται και να αναζητούν λύσεις και εναλλακτικές; Μήπως την υποχρέωση αυτή την έχουμε όλοι, ο κάθε ένας προσωπικά, και τα όργανα συλλογικά, και στις Ο.Μ και στις Ν.Ε;
    Αναρωτιώμουν τις προηγούμενες ημέρες, πώς ξαφνικά ξύπνησαν τόσες Ν.Ε,
    συνεδρίασαν και έβγαλαν ανακεινώσεις, υπέρ ή κατά δεν έχει σημασία.
    Είμαι σίγουρος οτι δεν υπονοείς κάτι, οτι δηλαδή εσκεμμένως και εκ του πονηρού δεν συζητούσαν τίποτα (για εναλλακτικό σχέδιο) γιατί πιθανώς είχαν άλλα πονηρά σχέδια στο μυαλό τους (ο πρόεδρος και η ηγετική ομάδα), δηλαδή μας πούλησαν.

    Κάτι για τον κ. Νίκο Τσούλια.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόρφωμα, είναι ένα αυθεντικό αριστερό κόμα, με θεσμοθετημμένες τις τάσεις, με πολυγνωμία μεν, με έναν στόχο και έναν σκοπό δε. Προφανώς δεν ενημερώνεσαι αρκετά, γιατι τότε θα ήξερες οτι είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (δεν προτάθηκε μόνος του ο Τσίπρας για υποψήφιος πρόεδρος της Ε.Ε), έχει αδελφικές σχέσεις με αρκετά αριστερά κόματα, και έχει εμπνεύσει πολλά κινήματα στην Ευρώπη (Podemos, λίστα Τσίπρα κ.α).

    Μπάμπης Αλευράς

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here