Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Διαπραγματευόταν με την υπάλληλο του γραφείου κίνησης. Παρατηρούσα μισοκρυμμένος· είχα δει πολλά συναρπαστικά, στημένος σαν κάμερα κινηματογραφική στη μέση αυτού του γκισέ.
-Δεν σας καλύπτει για νοσηλεία και χειρουργείο αυτό, κυρία μου! Η υπάλληλος «προσγειώνει» την πενηντάρα γυναίκα που κρατάει το βιβλιάριο του ΙΚΑ στο χέρι και της το επισείει πίσω από το τζάμι.
-Μα…! Μέχρι τώρα με αυτό νοσηλευόμουν και με κάλυπτε για όλα… Η γυναίκα επιμένει, πιο διστακτικά τώρα.
-Αυτό κυρία μου είναι για τέσσερις εξετάσεις μόνο! Η υπάλληλος κόβει τη διαπραγμάτευση.
Σκέφτομαι: να μια ακόμα απασφαλισμένη… Στο έλεος της φιλανθρωπίας… Πλήρωνε τις εισφορές της τόσα χρόνια και τώρα…
Έχω αρχίσει να αφρίζω εσωτερικά, ετοιμάζομαι να παρέμβω.
-Εντάξει, αντιπροτείνει η γυναίκα, έχω και Εθνική Ασφαλιστική. Θα χρησιμοποιήσω αυτή.

Γυρίζω και φεύγω ντροπιασμένος.
Τι ήξεραν και ξέρουν και επιμένουν για το «αποξέσιμο λίπος» οι τοκογλύφοι και οι ντόπιοι ατζέντηδές τους;
Τι ήξεραν οι «υπήκοοι» του προτεκτοράτου και προνόησαν που δεν προνόησα και επιμένω να μην προνοώ;
Πόσα εξακολουθούν να μου διαφεύγουν στο αυτιστικό μου μικροσύμπαν;

*Γραμμενο πριν τρία χρόνια

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here