Χρύσα Λυκούδη: Τη μέρα που στέρεψε ο Λάδωνας

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Η Αιμιλία, στα πενήντα τέσσερά της χρόνια, είναι μια φημισμένη χειρουργός ογκολόγος. Την ώρα που χειρουργεί τη μάνα της, εμφανίζεται “ολοζώντανη” μπροστά της η γιαγιά Αναστασία για να την εμψυχώσει. Ήταν η πρακτική “γιάτρισσα” και μαμή του βουνίσιου χωριού της, σοφή, ελεύθερο πνεύμα, στύλος και σύμβουλος των συγχωριανών της,προικισμένη με το χάρισμα να “βλέπει” τις αρρώστιες των ανθρώπων και να τις θεραπεύει.

Απόψε, η Αιμιλία στο προσκεφάλι της μάνας της, αχουλεύοντας τις μνήμες της παιδικής της ηλικίας, θα επαναπροσδιορίσει τις ψυχρές σχέσεις τους, τον μεγάλο θυμό της για τον πόλεμο που ακόμη μαίνεται μεταξύ τους, αλλά και την πληγή που της άνοιξε όταν μετά τον θάνατο του πατέρα της την έδωσε ψυχοκόρη.
Σύντροφος σε αυτό της το ταξίδι –που ξεκίνησε τη ’μέρα που στέρεψε ο Λάδωνας– τα πρόσωπα της παιδικής της ηλικίας, η γιαγιά Αναστασία –ο φάρος της ζωής της– και η θύμηση του Ορφέα, του μυστηριακού πρώτου της έρωτα και φύλακα-άγγελού της… Η Χρύσα Λυκούδη γεννήθηκε στα Καραμεσηνέικα, χωριό κοντά στην Πάτρα και Δημοτικό Σχολείο πήγε στη Λυκούρια Καλαβρύτων από όπου κατάγεται η μητέρα της. Τη μέρα που στέρεψε ο Λάδωνας. Η Ψυχοκόρη είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Όπως λέει η ίδια: «Από τα εφηβικά μου χρόνια ασχολιόμουν με τη συγγραφή ποιημάτων και διηγημάτων που έχουν μείνει στο συρτάρι μου να μου θυμίζουν τους προβληματισμούς μου, τα όνειρά μου, την αγάπη μου για τη φύση, τα ζώα και τους ανθρώπους. Αφουγκραζόμουν και παρατηρούσα τα πάντα, κι έπλεκα με τη φαντασία μου δικές μου ιστορίες. Όταν ήταν μικρά τα παιδιά μου αντί για παραμύθια τους έλεγα τις περίεργες ιστορίες που έζησα ή άκουσα, κυρίως στη Λυκούρια κι όταν μεγάλωσαν μου επαναλάμβαναν ότι όλα αυτά τους είχαν εντυπωσιάσει και με παρότρυναν να τα γράψω σ’ ένα βιβλίο. Έτσι γεννήθηκε αυτό το μυθιστόρημα που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ, αλλά μυθοπλασία επηρεασμένη από τις αφηγήσεις των γιαγιάδων μου με ψήγματα πραγματικών γεγονότων και χαρακτήρων που συνάντησα σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου.
Τα πρώτα γυμνασιακά μου χρόνια ήταν στην Κάτω Αχαΐα. Το 1970 εγκατασταθήκαμε οικογενειακώς στην Πάτρα όπου ολοκλήρωσα τις γυμνασιακές μου σπουδές στο Γ΄ Γυμνάσιο Θηλέων. Στη συνέχεια φοίτησα στην ιδιωτική Σχολή Διοίκησης και Λογιστικής στην Πάτρα. Το 1977 διορίστηκα ως Ε.Τ.Ε.Π στο Εργαστήριο των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών του Μαθηματικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών, ενώ πια έχω συνταξιοδοτηθεί».

-Η Αμαλία στη Λυκούρια  και τα μεταφυσικά. Αλλόκοτες ιστορίες στο νέο σας βιβλίο…

Η Αιμιλία είναι η ηρωίδα του βιβλίου μου. Είναι μια παγκοσμίου φήμης χειρουργός ογκολόγος , αφοσιωμένη στα παιδιά της και στο λειτούργημά της. Καθώς εγχειρίζει τη μάνα της, για καρκίνο στο πάγκρεας, ταράζεται από τη μορφή της νεκρής γιαγιάς Αναστασίας μέσα στο χειρουργείο, που ήταν ο στύλος του χωριού, η πρακτική ¨γιάτρισσα¨ και ο πνευματικός καθοδηγητής της Αιμιλίας. Συνειδητοποιεί ότι ο λόγος της επίσκεψής της έχει σχέση με τις ενοχές που αισθάνεται για τη μάνα της. Επιδιώκοντας να ερμηνεύσει τον πόλεμο που μαίνεται τόσα χρόνια μεταξύ τους, αναλογίζεται το παρελθόν της. Ο ομφάλιος λώρος κόπηκε το 1962, κάπου εκεί στα οκτώ της χρόνια, όταν την έδωσε ψυχοκόρη στους θείους της στη Λυκούρια, εκεί που πηγάζει ο Λάδωνας. Από την πρώτη μέρα, το ποτάμι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή της Αιμιλίας. Μαζί με τους θετούς γονείς της και τον Ορφέα βίωσε γεγονότα που την συγκλόνισαν, έγινε μάρτυρας ¨μεταφυσικών¨ καταστάσεων και κράτησε μέσα της μυστικά που κανείς δεν θα μπορούσε να τα καταλάβει. Ο Ορφέας ήταν ο μεγάλος και συνταρακτικός παιδικός της έρωτας, που την στοιχειώνει ακόμη στους εφιάλτες της. Η Αιμιλία, εμβαθύνει ακόμη παραπέρα την ανασκόπησή της στη ζωή της μάνα της και των προγόνων της, αναζητώντας τον σύνδεσμο μαζί τους. Όλοι τους ήταν αγωνιστές της ζωής. Μια ζωής στη φτώχια, στις καταστροφές, στους λοιμούς, στους θανάτους, στους πολέμους, στις δεισιδαιμονίες τους. Τους θαύμαζε! Περισσότερο όμως θαύμαζε την προγιαγιά της την Πέρσα, που ήταν μια επαναστάτρια για την εποχή της και από την οποία κληρονόμησε το χάρισμα να ¨βλέπει¨ μεταφυσικά φαινόμενα που την καθοδηγούν από μικρή. Θα χαρακτήριζα το βιβλίο μου δραματικό με στοιχεία «μαγικού ρεαλισμού» και λαογραφίας.

-Οι ήρωές σας;

Η Αιμιλία, στην παιδική της ηλικία που εστιάζεται το βιβλίο, είναι ένα κοριτσάκι αισιόδοξο, πολύ ώριμο, θαρραλέο, με ξεχωριστές και ιδιαίτερες ικανότητες που δημιουργούν γύρω της έναν πέπλο μυστηρίου. Ο Ορφέας είναι το συνεσταλμένο παιδάκι που ερωτεύεται την Αιμιλία. Την αγαπά πολύ και κάνει μεγάλες θυσίες γι αυτήν, κάποιες όμως τις φαίνονται περίεργες και ανερμήνευτες. Η γιαγιά Αναστασία γεννημένη τον 19 αιώνα είναι για την εποχή της ασυμβίβαστη, ελεύθερο πνεύμα, ταγμένη από μικρή να θεραπεύει και να καθοδηγεί.

 

-Πραγματικά γεγονότα που συναντιώνται με την μυθοπλασία;

Είναι μυθοπλαστικό εμπνευσμένο από πραγματικές ιστορίες που έχω ακούσει ή έχω γνωρίσει η ίδια.

-Αν έπρεπε να χαρακτηρίσετε τον εαυτό σας ως συγγραφέα;

Αισθάνομαι σαν εξερευνητής που καταγράφει μυθοπλαστικές ιστορίες και συμπεριφορές ανθρώπων από τη δική του οπτική γωνία.

-Τι σας κάνει να γράφετε;

Τα περισσότερα γεγονότα στο μυθιστόρημά μου είναι πραγματικά, διανθισμένα με τη φαντασία μου. Με αυτές τις ιστορίες μεγάλωσα τα παιδιά μου αντί για παραμύθια. Κάποια στιγμή η κόρη μου -μεγάλη πλέον- μού δώρισε ένα laptop και μου είπε ξεκίνα να γράφεις όλα αυτά που μας διηγιόσουν. Έτσι οι ήρωές μου απέκτησαν οντότητα, συναίσθημα, με κατεύθυναν στη γραφή μου κι εγώ με τη φαντασία μου τους έντυσα με ένα άρωμα αγάπης και μυστηρίου.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here