Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΟΥΚΑ

Μπήκε ο χειμώνας και άρχισαν τα Συνέδρια και τα Όργανα των Κομμάτων, ώστε να προετοιμαστούν για τις εαρινές-θερινές εξορμήσεις. Τί καινούργιο έχουν να προσφέρουν; Λίγα πράγματα, αν θα διευρυνθούν ή μετεξελιχθούν, μεταγραφές και ό,τι  νάναι, αναπαλαιώσεων.  Αν θα διατηρηθούν τα ιερά και όσια,  ταυτοτικές διαμάχες για τα σύμβολα,  τις σημαίες,  νοσταλγικές αναπολήσεις για αυτά που χάθηκαν-πόσο ενδιαφέρουν όλα αυτά;

Τί μονοτονία ! Τί πλήξη! και μετά λένε γιατί δεν πάνε-ιδίως οι νέοι- σε παρόμοιες διαδικασίες. Ακόμα  δεν ακούστηκε (εκτός απο  μονωμένες φωνές), μια επίσημη, πειστική ερμηνεία, μια εξήγηση  από  τους προηγούμενους, για την ευθύνη επανάκαμψης της «επάρατης Νεοφιλελεύθερης Δεξιάς», όπως έλεγαν. Όλα καλά εκεί σύντροφοι/ες, συνεδριάζετε για το επόμενο λάθος, της «εδραίωσης» της Συντήρησης μετά το προηγούμενο, της «παράδοσης» στη Συντηρητική Διακυβέρνηση; Συντηρητικοί στα δώματα της εξουσίας μετά το «θρίαμβο» της Κανονικότητας, του Νόμου, της Τάξης και των Ελεύθερων Αγορών, απέναντι στις δυνάμεις της «Ανομίας, της Στασιμότητας και του Λαικισμού»-πόσο χειρότερα λοιπόν;

Κατέφυγε (πού αλλού;) στο Συνέδριο της Κεντροαριστεράς. Επιτέλους, οφείλει η Δημοκρατική Παράταξη…να αναλάβει τον ιστορικό της ρόλο, ιδίως σε κρίσιμες συγκυρίες, όπως οι σημερινές. Κάτι σαν μια νέα 3η του Σεπτέμβρη η καινούργια σελίδα, θα αξιοποιήσει τα προηγούμενα όχι σαν μουσειακό κειμήλιο, αλλά σαν εφαλτήριο για νέες διαδρομές, στον καινούργιο, αντιφατικό, κόσμο.  Έφερε μαζί του,  για το λόγο αυτό, ένα υλικό με θέσεις, προτάσεις, ερωτήματα,   ύστερα από μελέτη πολλών σχεδίων ανατροπής της κατάστασης.

Ρώτησε το προεδρείο, αν προβλέπεται διαδικασία να συζητηθούν παρόμοια ερωτήματα, πέραν της συνήθους διακήρυξης-μανιφέστου που εκδίδεται σε ανάλογες περιπτώσεις. Του απάντησαν ότι  η θεματική του συνεδρίου είναι  οργανωτικές ρυθμίσεις –«ως πότε πια με τα οργανωτικά!». Του συνέστησαν να καταθέσει το υλικό, ώστε να περιληφθεί στα πρακτικά του συνεδρίου για «μελλοντική αξιοποίηση». Τον παρέπεμψαν τελικά αρμοδίως στον κομματικό υπεύθυνο, έναν παλαίμαχο αγωνιστή, από τα στρατηγικά εκείνα στελέχη που εξακολουθούν να επηρεάζουν τα πράγματα. Τον συνάντησε στον προθάλαμο (ως γνωστό πολλές αυθεντικές  συζητήσεις γίνονται στο περιθώριο των συναντήσεων). «Το επίμαχο θέμα  είναι η αυτόνομη πορεία, είναι λυδία λίθος για την επανάκαμψη», υποστήριξε  το στέλεχος. Και οι επικρίσεις που κάποιοι διατυπώνουν, μήπως η αυτονομία οδηγήσει σε απομονωτισμό; Σε μια «αριστερά της αριστεράς» σύμφωνα με παλαιότερες επικρίσεις, ή σε «ένα ΚΚΕ του Κέντρου», όπως φοβούνται ορισμένοι;  Χαμογέλασε συγκαταβατικά: «Η αυτονόμη πορεία», είπε,  «δεν υποθηκεύει, αλλά αντίθετα ενισχύει όσες αναγκαίες συμμαχίες χρειάζονται. Το αντίθετο, ο προκαθορισμός «συμμάχων» χωρίς στρατηγική αυτονομία, θα μετατρέψει το κίνημα σε ένα κλωτσοσκούφι των εξελίξεων,  με αντάλλαγμα μερικές καρέκλες εξουσίας. Εξάλλου είναι κοινό μυστικό, ότι το σημερινό πολιτικό  τοπίο, παρά τη συνδρομή  του συστήματος,  είναι ασταθές και  ανεπαρκές για να σηκώσει μεγάλα βάρη προβλημάτων», κατέληξε επικριτικά για το δικομματισμό νέου τύπου.

Ρωτήθηκε πώς  θα επιτευχθεί η αυτονομία χωρίς νέες καινοτομικές προσεγγίσεις, πάντα η κεντροαριστερά αντλεί τη δυναμική της από μια ουτοπικο-πραγματιστική θεώρηση εν τω γίγνεσθαι και όχι απο διάφορα δογματικά-στερεότυπα κάποιας μελλοντικής τελεολογίας. Έγινε για παράδειγμα  αναφορά  σε μια εναλλακτική προσέγγιση, .που  αρχίζει απο τη λεγόμενη «καθημερινή οικονομία», των οικογενειακών νοικοκυριών, των τοπικών αναπτυξιακών οικονομιών σε τομείς  παραγωγής-διανομής-μεταφοράς-ενέργειας-απόκτησης δεξιοτήτων σε υπηρεσίες-προιόντα με ποιοτικό αποτύπωμα πράσινης ανάπτυξης,  κλιματικής αλλαγής. Συγχρόνως, διεκδικώντας  την ευρωπαική-παγκόσμια σύγκλιση, σε θέματα μετανάστευσης,  ρυθμιστικών οικονομικών αρχών, κλιματικής αλλαγής κ.α..   Μια «ανα-παγκοσμιοποίηση»-«παγκοσμιοποίηση από κάτω» με κριτήριο την ευζωία των ανθρώπων, αντί των δεικτών αποδοτικότητας-ανταγωνισμού.

Αν, για τις επιδιώξεις αυτές, ισχύει το «τρίλημμα» του   Dani. Rodrik (“The Globalization Paradox”),  ότι δηλ  από τις τρεις επιδιωκόμενες  αρχές, α) της οικονομικο-πολιτικής ευρωπαικής σύγκλισης, β) της εθνικής κυριαρχίας και γ) της δημοκρατίας, δύο μόνο μπορούν να εκπληρωθούν, όχι και οι τρεις συγχρόνως. Αν αυτό συμβαίνει , τότε πρόκειται για ένα «τρίλημμα» της κεντροαριστεράς στο ζωτικό της χώρο,  μεταξύ της «υπερ-παγκοσμιοποίησης» των «απορρυθμισμένων αγορών» και του εθνολαικιστικού προστατευτισμού.  Δεν χωράει αμφιβολία, τέτοιες αναζητήσεις είναι υπόθεση της κεντροαριστεράς. Καταλύτης οι τεχνολογικές καινοτομίες «επαναστατικοποίησης» της οικονομίας-παραγωγής,   Οδηγός το ευ ζην, η πλανητική βιωσιμότητα. Θα μπορέσει η Κεντροαριστερά να εγγράψει  τις κοινωνικές προσδοκίες στον πραγματικό κόσμο της πολιτικής πρακτικής;

«Όλα είναι ανοικτά, όλα συζητιούνται», τον καθησύχασε ο αξιωματούχος με ένα κάπως σιβυλλικό τόνο, χωρίς να φαίνεται αν επρόκειτο για συγκατάθεση, ή υπεκφυγή με εύσχημο τρόπο.

Με τη λήξη των εργασιών, το προεδρείο ανακοίνωσε: «Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε με επιτυχία. Οι αποφάσεις ελήφθησαν με συντριπτική πλειοψηφία.  Ραντεβού στην  Προγραμματική Διάσκεψη  σε μερικούς μήνες».

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here