Του ΠΕΤΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΌΠΟΥΛΟΥ

«Η φράση είναι πασίγνωστη. Χάσαμε τ’ αβγά και τα καλάθια. Τη λέμε για κάποιον που έπαθε ολοκληρωτική καταστροφή ή για κάποιον που τα έχει χάσει και έχει πελαγώσει. Χρησιμοποιείται συχνά»

Η φράση αυτή έμεινε από το 1688, όταν στην Αθήνα εκείνη την εποχή είχε πέσει πανώλη, τα κρούσματα ήταν χιλιάδες κι όλα τα χωράφια, είχαν γίνει νεκροταφεία. Πολλοί λοιπόν, Αθηναίοι, για να σωθούν, πήραν τις οικογένειες τους και τράβηξαν σε διάφορα νησιά. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο Ιωάννης Ντερζίνης ή Ντερτσίνης, που έκανε εμπόριο αβγών. Για να μην αφήσει όμως το εμπόρευμα του να χαλάσει, αποφάσισε να το πάρει μαζί του, με την ελπίδα να το πουλήσει στα νησιά. Στο δρόμο όμως τους επιτέθηκαν Αλγερινοί κουρσάροι και τους έπιασαν. Όσοι από τους ταξιδιώτες ήταν νέοι και γεροί, κρατήθηκαν αιχμάλωτοι και μεταφέρθηκαν στο Αλγέρι. Τον Ντερτσίνη όμως, που ήταν γέρος και άρρωστος, τον άφησαν ελεύθερο. Έτσι αναγκάστηκε να γυρίσει ξανά πίσω στην Αθήνα και πολλοί ήταν εκείνοι που ενδιαφέρθηκαν να μάθουν για την τύχη των συγγενών τους και τον επισκέπτονταν σπίτι του, για να τους πει τα καθέκαστα. Έτσι, κάποια στιγμή σε μία Αθηναία, που είχε χάσει τον άντρα της και έκλαιγε σπαρακτικά, ο Ιωάννης Ντερτσίνης είπε: «Η αφεντιά σου, κλαις για τον άντρα σου. Αμ τι να πω εγώ ο κακομοίρης, που έχασα τ’ αβγά και τα καλάθια..».

Η φράση αυτή πλέον ακούγεται όλο και πιο συχνά με αφορμή τόσο το χάσιμο κατακτήσεων, περιουσιακών στοιχείων, μισθών κλπ (αβγά)  που μπορεί να είναι υλικά αγαθά, όσο και το χάσιμο των ιδεών , των αρχών, και των αξιών μας (καλάθια).

Όταν τα χάνεις όλα και είσαι πελαγωμένος, σαστισμένος, τότε η απελπισία σε οδηγεί σε αποφάσεις όχι πάντα λογικές ή κάποιες φορές και στην απάθεια, όπως συμβαίνει τώρα.

Το ερώτημα είναι, τι άλλο πρέπει να χάσουμε για να αντιδράσουμε; Τι άλλο δηλαδή πρέπει να γίνει;

Πόσο η ανοχή θα είναι πιο ισχυρή από τον θυμό, από το γαμώτο, από το δεν πάει άλλο;

Αν αντιδράσουμε δεν έχουμε να χάσουμε παρά μόνον την «βολή μας», μόνο την νιρβάνα μας, μόνο το βούλιαγμα του ποπού μας στον καναπέ.

Αν αντιδράσουμε δεν θα χάσουμε άλλο την αξιοπρέπεια μας.

Πρέπει να επιδείξουμε αλληλεγγύη. Να δούμε το πρόβλημα του διπλανού μας και του συνόλου με μια διάθεση επίλυσής του, όχι τόσο ατομικής, αλλά συλλογικής.

Να μην τρέχουμε μόνοι αλλά να κάνουμε σκυταλοδρομία, να κάνουμε την συλλογικότητα κινητήρια δύναμη και αντίδοτο στην απάθεια.

Το Πάσχα είναι μια γιορτή που διαδραματίζεται την άνοιξη και συμβολίζει την επικράτηση της ζωής απέναντι στον θάνατο.

Ας αποτελέσει για όλους μας μια αφορμή «εσωτερικής ανάστασης» για την επικράτηση της αντίδρασης έναντι της απάθειας και της ανοχής.

Ας αποτελέσει για όλους μας την αφορμή για την επικράτηση της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας έναντι της ατομικότητας και του βολέματος.

Καλή ανάσταση σε όλους.

Κι αν αισθανόμαστε πως χάσαμε τα αβγά και τα καλάθια όπως ο Ντερτσίνης τότε, το 1688, ίσως και να κάνουμε λάθος.. Υπάρχουν ακόμα και αβγά και καλάθια…

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here